ਆਨ੍ਧ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕਾਃ ਪੁਲਿਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਯਵਨਾਸ਼੍ਚ ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਕਾਮ੍ਭੋਜਾ ਬਾਹ੍ਲਿਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾऽऽ ਭੀਰਸ੍ਤਥਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾ
ਆਂਧਰ, ਸ਼ਕ, ਪੁਲਿੰਦ, ਯਵਨ, ਕਾਂਭੋਜ, ਬਾਹਲਿਕ, ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਨਿਡਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹੋਣਗੇ।
ਨ ਤਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮੁਪਜੀਵਤਿ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਲ੍ਪਾਯੁषਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਬਲਾਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਅਲ੍ਪਸਾਰਾਲ੍ਪਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਾਲ੍ਪਭਾषਿਣਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਛੋਟੀ, ਤਾਕਤ ਘੱਟ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਘੱਟ, ਸਾਰ ਘੱਟ, ਸਰੀਰ ਛੋਟਾ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵੀ ਘੱਟ।
ਬਹੁਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਜਨਪਦਾ ਮृਗਵ੍ਯਾਲਾਵृਤਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵृਥਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਸੁੰਨੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੋਵਾਦਿਨਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਭਵਨ੍ਤਿ ਬਹੁਜਨ੍ਤਵਃ
ਸ਼ੂਦਰ 'ਭੋ' ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਬਹੁਤ ਜੀਵ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਥਾ ਘ੍ਰਾਣਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਰਸਾਸ਼੍ਚ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਦੁਯੋਗਿਨਃ
ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਗੰਧਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰਸ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁਆਦਲੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਬਹੁਪ੍ਰਜਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਦੇਹਾ ਸ਼ੀਲਾਚਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਮੁਖੇਭਗਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਾਜਨ੍ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਉਸ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਔਰਤਾਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਛੋਟਾ, ਚਲਣ-ਚਲਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੀਆਂ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਟ੍ਟਸ਼ੂਲਾ ਜਨਪਦਾਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ੂਲਾਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਥਾਃ। ਕੇਸ਼ਸ਼ੂਲਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਾਜਨ੍ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਹਾਸਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਣਗੀਆਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ।
ਅਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੀਰਾਸ੍ਤਥਾ ਗਾਵੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਾਧਿਪ। ਅਲ੍ਪਪੁष੍ਪਫਲਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਦਪਾ ਬਹੁਵਾਯਸਾਃ
ਗਾਂਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਘੱਟ ਦੂਧ ਦੇਣਗੀਆਂ, ਤੇ ਰੁੱਖ ਘੱਟ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆਉਣਗੇ, ਪਰ ਪੰਛੀ ਵੱਧ ਹੋਣਗੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਨਾਂ ਤਥਾ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਂਸਿਨਾਮ੍। ਨृਪਾਣਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਹੱਤਿਆ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਲੋਭਮੋਹਪਰੀਤਾਸ਼੍ਚ ਮਿਥ੍ਯਾਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਾਵृਤਾਃ। ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਝੂਠੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਿਖ ਲਈ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਕਰਾਭਾਰਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਗृਹਸ੍ਥਾਃ ਪਰਿਮੋषਕਾਃ। ਮੁਨਿਚ੍ਛਦ੍ਮਾਕृਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਾਣਿਜ੍ਯਮੁਪਭੁਞ੍ਜਤੇ
ਘਰਵਾਲੇ, ਟੈਕਸ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਭੈ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਚੋਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਕੇ, ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਿਤ੍ਯਾ ਚ ਨਖਰੋਮਾਣਿ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਅਰ੍ਥਲੋਭਾਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵृਥਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਝੂਠੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਖ ਅਤੇ ਵਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਨਿਯਮ-ਪਾਲਣਾ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਵृਥਾਚਾਰ ਪਾਰਪਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਾਃ। ਐਹਲੌਕਿਕਮੀਹਨ੍ਤੇ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਝੂਠੀ ਚਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਿਧ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸੰਗਤਨ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਨੀਆਵੀ ਲਾਭ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਪਾਰਲੌਕਿਕਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਭृਸ਼ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ'। ਬਹੁਪਾषਣ੍ਡਸਂਕੀਰ੍ਣਾਃ ਪਰਾਨ੍ਨਗੁਣਵਾਦਿਨਃ। ਆਸ਼੍ਰਮਾ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਪਰਲੋਕੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਬਹੁਤ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਝੂਠੀ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਮ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਯਥਰ੍ਤੁਵਰ੍षੀ ਭਗਵਾਨ੍ਨ ਤਥਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਨ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਭੀਜਾਨਿ ਸਮ੍ਯਗ੍ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰ੍ਹਾ ਪਾਉਂਦੇ ਸੀ, ਹੁਣ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਤੇ ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਕੁਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਫਲਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਹੀਯਤੇ। ਹਿਂਸਾਭਿਰਾਮਸ਼੍ਚ ਜਨਸ੍ਤਥਾ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇऽਸ਼ੁਚਿਃ। ਅਧਰ੍ਮਫਲਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਦਾ ਭਵਤਿ ਚਾਨਘ
ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹਰ ਥਾਂ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੋਕ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤਦਾ ਚ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਃ। ਅਲ੍ਪਾਯੁਃ ਸ ਹਿ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨ ਹਿ ਧਰ੍ਮੋਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ।
ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਕੂਟਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪਣ੍ਯਂ ਵਿਕ੍ਰੀਣਤੇ ਜਨਾਃ। ਵਣਿਜਸ਼੍ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬਹੁਮਾਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਲੋਕ ਵੱਧ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠੇ ਤੋਲ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਵੇਚਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਵਪਾਰੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਬਹੁਤ ਚਲਾਕ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਃ ਪਰਿਹੀਯਨ੍ਤੇ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਜਨਃ। ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਬਲਹਾਨਿਃ ਸ੍ਯਾਦਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਬਲਾਯਤੇ
ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਲ੍ਪਾਯੁषੋ ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤਥਾ। ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਃ ਸਮृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਵਿਧਰ੍ਮਾਣੋ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਗਰਾਣਆਂ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਵਿਧਰ੍ਮਾਣੋ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਧਰ੍ਮਿष੍ਠੈਰੁਪਾਯੈਸ਼੍ ਪ੍ਰਜਾ ਵ੍ਯਵਹਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਅਧਰਮੀ ਲੋਕ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਚਯੇਨ ਤਥਾऽਲ੍ਪੇਨ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਾਢ੍ਯਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਧਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਤੋ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮਿਥੋ ਭੂਯਿष੍ਠਸ਼ੋ ਨਰਾਃ
ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਮਾਤ ਨਾਲ ਲੋਕ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਧਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵੱਧ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਹਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਪਾਪਾਚਾਰਸਮਨਵਿਤਾਃ। ਨੈਤਦਸ੍ਤੀਤਿ ਮਨੁਜਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾਃ
ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਪਾਪੀ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ,' ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰੁषਾਦਾਨਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਥ ਮृਗਾਸ੍ਤਥਾ। ਨਗਰਾਣਾਂ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਚੈਤ੍ਯੇष੍ਵਪਿ ਚ ਸ਼ੇਰਤੇ
ਮਨੁੱਖ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਾष੍ਟਵਰ੍षਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਗਰ੍ਭਧਰਾ ਨृਪ। ਦਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਰਾਜਾ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਦਸ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਨਰਾਃ ਪਲਿਤਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਆਯੁਃਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਜਲਦੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤਰੁਣਾ ਵृਦ੍ਧਸ਼ੀਲਿਨਃ। ਤਰੁਣਾਨਾਂ ਚ ਯਚ੍ਛੀਲਂ ਤਦ੍ਵृਦ੍ਧੇषੁ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਜਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਲੀ ਆਦਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪਰੀਤਾਸ੍ਤਦਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾऽਰ੍ਹਤਃ ਪਤੀਨ੍। ਵ੍ਯੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਦੁਃਸ਼ੀਲਾ ਦਾਸੈਃ ਪਸ਼ੁਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਔਰਤਾਂ ਰਿਵਾਜ ਦੇ ਉਲਟ ਚਲਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲਾਇਕ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਧੋਖਾ ਦੇ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਾੜੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਸਾਂ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਰਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸਂਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਨ੍ਨृਪ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਪਿ ਜੀਵਨ੍ਤਮਨ੍ਯਾਨ੍ਵ੍ਯਭਿਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਵਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਰ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।