ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਸਰ੍ਵਾਂਹੇਤ੍ਵਾਤ੍ਮਿਕਾਂ ਕਥਾਂ
ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਣਾਏ।
ਅਨੁਭੂਤਂ ਹਿ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ।
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੇ। ਪੁਰੁषਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯਾਵ੍ਯਯਾਯ ਚ। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯ ਗੁਣਾਤ੍ਮਨੇ
ਚਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਵੈ-ਭੂ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ।
ਯ ਏष ਪृਥੁਦੀਰ੍ਘਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਏष ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਭੂਤਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ—ਇਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ। ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਭੂਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਵ੍ਯਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਅਚਿੰਤਯ, ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਹ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਅਖੰਡ ਜਗਤ ਹੈ।
ਏष ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਾਰਣਂ ਚਾਪਿ ਪੌਰੁषੇ। ਕੋ ਹ੍ਯੇਨਂ ਪਰੁषਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਨ ਤਂ ਪੌਰषੇ
ਉਹ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਚਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਸਰ੍ਵਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਵੈਤਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਆਦਿਤੋ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਹ ਸਭ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ।
ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਾਹੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਯੁਗਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਾਵਚ੍ਛਤੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਨ।
ਵੀਣਿ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਤਾਵਚ੍ਛਤੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪਰਂ
ਇੱਥੇ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹਨ।
ਤਥਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਪਰਿਮਾਣਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦ੍ਵਿਸ਼ਤੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਦੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਮੇਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤਤਃ ਕਲਿਯੁਗਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਕਲਿਯੁਗ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਵੇਰ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਵੀ ਉਨੀਕ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਯੋਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮਾਣਮੁਪਧਾਰਯ। ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕਲਿਯੁਗੇ ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਿ ਕृਤਂ ਯੁਗਮ੍
ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਮੁੜ ਆਰੰਭ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰੀ ਯੁਗਾਖ੍ਯਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ। ਏਤਤ੍ਸਹਸ੍ਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਹੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਇਹ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਨੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਲੋਕਾਨਾਂ ਮਨੁਜਵਨ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪ੍ਰਲਯਂ ਤਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟੇ ਤੁ ਤਦਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋऽਨृਤਵਾਦਿਨਃ
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜਦ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸਮਾਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧਤਰ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਃ ਪਾਰ੍ਥ ਦਾਨਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਸ੍ਤਥਾ। ਵ੍ਰਤਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਪਾਰਥ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਤੇ ਵਰਤ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰੀਤਾਂ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਧਨਾਰ੍ਜਕਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਵਾऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਯਜ੍ਞਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾ ਦਣ੍ਡਾਜਿਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਯਜਨ ਤੇ ਪਾਠ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੰਡ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚੰਮ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਜਪਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਜਪਪਰਾਯਣਾਃ। ਵਿਪਰੀਤੇ ਤਦਾ ਲੋਕੇ ਪੂਰ੍ਵਰੂਪਂ ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਸਾਰ ਉਲਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਬਹਵੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰਾਜਾਨਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਮृषਾਨੁਸ਼ਾਸਿਨਃ ਪਾਪਾ ਮृषਾਵਾਦਪਰਾਯਣਾਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਲੇਛ ਰਾਜੇ ਹੋਣਗੇ; ਪਾਪੀ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਝੂਠੇ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਆਨ੍ਧ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕਾਃ ਪੁਲਿਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਯਵਨਾਸ਼੍ਚ ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਕਾਮ੍ਭੋਜਾ ਬਾਹ੍ਲਿਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾऽऽ ਭੀਰਸ੍ਤਥਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾ
ਆਂਧਰ, ਸ਼ਕ, ਪੁਲਿੰਦ, ਯਵਨ, ਕਾਂਭੋਜ, ਬਾਹਲਿਕ, ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਨਿਡਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹੋਣਗੇ।
ਨ ਤਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮੁਪਜੀਵਤਿ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਲ੍ਪਾਯੁषਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਬਲਾਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਅਲ੍ਪਸਾਰਾਲ੍ਪਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਾਲ੍ਪਭਾषਿਣਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਛੋਟੀ, ਤਾਕਤ ਘੱਟ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਘੱਟ, ਸਾਰ ਘੱਟ, ਸਰੀਰ ਛੋਟਾ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵੀ ਘੱਟ।
ਬਹੁਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਜਨਪਦਾ ਮृਗਵ੍ਯਾਲਾਵृਤਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵृਥਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਸੁੰਨੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੋਵਾਦਿਨਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਭਵਨ੍ਤਿ ਬਹੁਜਨ੍ਤਵਃ
ਸ਼ੂਦਰ 'ਭੋ' ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਬਹੁਤ ਜੀਵ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਥਾ ਘ੍ਰਾਣਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਰਸਾਸ਼੍ਚ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਦੁਯੋਗਿਨਃ
ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਗੰਧਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰਸ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁਆਦਲੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਬਹੁਪ੍ਰਜਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਦੇਹਾ ਸ਼ੀਲਾਚਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਮੁਖੇਭਗਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਾਜਨ੍ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਉਸ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਔਰਤਾਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਛੋਟਾ, ਚਲਣ-ਚਲਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੀਆਂ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਟ੍ਟਸ਼ੂਲਾ ਜਨਪਦਾਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ੂਲਾਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਥਾਃ। ਕੇਸ਼ਸ਼ੂਲਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਾਜਨ੍ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਹਾਸਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਣਗੀਆਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ।
ਅਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੀਰਾਸ੍ਤਥਾ ਗਾਵੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਾਧਿਪ। ਅਲ੍ਪਪੁष੍ਪਫਲਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਦਪਾ ਬਹੁਵਾਯਸਾਃ
ਗਾਂਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਘੱਟ ਦੂਧ ਦੇਣਗੀਆਂ, ਤੇ ਰੁੱਖ ਘੱਟ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆਉਣਗੇ, ਪਰ ਪੰਛੀ ਵੱਧ ਹੋਣਗੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਨਾਂ ਤਥਾ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਂਸਿਨਾਮ੍। ਨृਪਾਣਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਹੱਤਿਆ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।