ਪ੍ਰਲਯੇ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇ ਚ ਪਿਤਾਮਹੇ। ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਭੂਤਾਨੀਹ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਇੱਥੇ ਬਣਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯਥਾਵਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ। ਵਾਯੁਭੂਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਪਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਬਣਾਏ, ਹਵਾ ਬਣਾਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫੈਲਾਕੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਕਗੁਰੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਆਰਾਧਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਪਰੇਣ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਤੂੰ, ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਿੱਧਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰਮਾਣਮਥੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਨੇਕਸ਼ਃ। ਘੋਰੇਣਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤਪਸਾ ਵੇਧਸੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਾ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਙ੍ਕਪ੍ਰਖ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਾਂਪਰਾਯੇऽਤਿਪਠ੍ਯਸੇ
ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ।
ਭਗਵਾਨਨੇਕਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍। ਕਰ੍ਣਿਕੋਦ੍ਧਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਯੋਗਾਭ੍ਯਾਂ ਦृਗ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਉਤਾਰਣ ਕਈ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਕਾਮਰੂਪੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵਾਨ੍ਤਕੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਜਰਾ ਵਾ ਦੇਹਨਾਸ਼ਿਨੀ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼ਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ।
ਯਦਾ ਨੈਵ ਰਵਿਰ੍ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਨੈਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨੈਵੋਰ੍ਵੀ ਸ਼ੇषਂ ਭਵਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਜਦੋਂ ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਬਚੀ ਹੋਵੇ—
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਲੋਕੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ। ਨष੍ਟੇ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣੇ ਸਮੁਤ੍ਸਨ੍ਨਮਹੋਰਗੇ
ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵੀ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਸ਼ਯਾਨਮਮਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਦ੍ਮੇ ਪਦ੍ਮਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਤਿष੍ਠਸਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਕੱਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ ਤੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਸਰ੍ਵਾਂਹੇਤ੍ਵਾਤ੍ਮਿਕਾਂ ਕਥਾਂ
ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਣਾਏ।
ਅਨੁਭੂਤਂ ਹਿ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ।
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੇ। ਪੁਰੁषਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯਾਵ੍ਯਯਾਯ ਚ। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯ ਗੁਣਾਤ੍ਮਨੇ
ਚਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਵੈ-ਭੂ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ।
ਯ ਏष ਪृਥੁਦੀਰ੍ਘਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਏष ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਭੂਤਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ—ਇਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ। ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਭੂਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਵ੍ਯਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਅਚਿੰਤਯ, ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਹ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਅਖੰਡ ਜਗਤ ਹੈ।
ਏष ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਾਰਣਂ ਚਾਪਿ ਪੌਰੁषੇ। ਕੋ ਹ੍ਯੇਨਂ ਪਰੁषਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਨ ਤਂ ਪੌਰषੇ
ਉਹ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਚਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਸਰ੍ਵਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਵੈਤਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਆਦਿਤੋ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਹ ਸਭ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ।
ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਾਹੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਯੁਗਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਾਵਚ੍ਛਤੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਨ।
ਵੀਣਿ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਤਾਵਚ੍ਛਤੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪਰਂ
ਇੱਥੇ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹਨ।
ਤਥਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਪਰਿਮਾਣਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦ੍ਵਿਸ਼ਤੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਦੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਮੇਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤਤਃ ਕਲਿਯੁਗਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਕਲਿਯੁਗ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਵੇਰ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਵੀ ਉਨੀਕ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਯੋਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮਾਣਮੁਪਧਾਰਯ। ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕਲਿਯੁਗੇ ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਿ ਕृਤਂ ਯੁਗਮ੍
ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਮੁੜ ਆਰੰਭ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰੀ ਯੁਗਾਖ੍ਯਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ। ਏਤਤ੍ਸਹਸ੍ਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਹੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਇਹ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਨੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਲੋਕਾਨਾਂ ਮਨੁਜਵਨ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪ੍ਰਲਯਂ ਤਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟੇ ਤੁ ਤਦਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋऽਨृਤਵਾਦਿਨਃ
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜਦ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸਮਾਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧਤਰ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਃ ਪਾਰ੍ਥ ਦਾਨਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਸ੍ਤਥਾ। ਵ੍ਰਤਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਪਾਰਥ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਤੇ ਵਰਤ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰੀਤਾਂ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਧਨਾਰ੍ਜਕਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਵਾऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਯਜ੍ਞਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾ ਦਣ੍ਡਾਜਿਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਯਜਨ ਤੇ ਪਾਠ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੰਡ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚੰਮ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਜਪਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਜਪਪਰਾਯਣਾਃ। ਵਿਪਰੀਤੇ ਤਦਾ ਲੋਕੇ ਪੂਰ੍ਵਰੂਪਂ ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਸਾਰ ਉਲਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਬਹਵੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰਾਜਾਨਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਮृषਾਨੁਸ਼ਾਸਿਨਃ ਪਾਪਾ ਮृषਾਵਾਦਪਰਾਯਣਾਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਲੇਛ ਰਾਜੇ ਹੋਣਗੇ; ਪਾਪੀ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਝੂਠੇ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।