ਮਨੁਨਾ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁਪਾਃ। ਸ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ਚਯਚ੍ਚੇਙ੍ਗਂ ਯਚ੍ਚਾ ਨੇਙ੍ਗਤਿ
ਮਨੂ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ—ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਬਣਾਏ ਜਾਣਗੇ।
ਤਪਸਾ ਚਾਪਿ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾऽਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗੇ ਨ ਚ ਮੋਹਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੱਛੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਨੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਪ੍ਰਮੂਢੋऽਭੂਤ੍ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗੇ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਤ੍ਤਤਃ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਆਪ ਹੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਭਟਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਥ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ। ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਮਨੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਥਾਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਕਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਆਖ੍ਯਾਨਮਿਦਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੱਛੀ ਪੁਰਾਣ ਨਾਮਕ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਆਖਿਆਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੋਸ਼੍ਚਰਿਤਮਾਦਿਤਃ। ਸ ਸੁਖੀ ਸਰ੍ਵਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਿਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਮਨੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਪੁਨਰੇਵਾਥ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯੋਪੇਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤਪਸੀ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ।
ਨੈਕੇ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਨ ਚਾਪੀਹ ਸਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਯੁष੍ਮਾਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਵ
ਤੂੰ ਅਨੇਕ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਯੁषਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਤ੍ਤਮ
ਮਹਾਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਥਾऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਦਾਨਵਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਲਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਤਿष੍ਠਸੇ
ਜਦੋਂ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਲਯੇ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇ ਚ ਪਿਤਾਮਹੇ। ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਭੂਤਾਨੀਹ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਇੱਥੇ ਬਣਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯਥਾਵਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ। ਵਾਯੁਭੂਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਪਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਬਣਾਏ, ਹਵਾ ਬਣਾਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫੈਲਾਕੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਕਗੁਰੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਆਰਾਧਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਪਰੇਣ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਤੂੰ, ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਿੱਧਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰਮਾਣਮਥੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਨੇਕਸ਼ਃ। ਘੋਰੇਣਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤਪਸਾ ਵੇਧਸੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਾ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਙ੍ਕਪ੍ਰਖ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਾਂਪਰਾਯੇऽਤਿਪਠ੍ਯਸੇ
ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ।
ਭਗਵਾਨਨੇਕਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍। ਕਰ੍ਣਿਕੋਦ੍ਧਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਯੋਗਾਭ੍ਯਾਂ ਦृਗ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਉਤਾਰਣ ਕਈ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਕਾਮਰੂਪੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵਾਨ੍ਤਕੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਜਰਾ ਵਾ ਦੇਹਨਾਸ਼ਿਨੀ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼ਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ।
ਯਦਾ ਨੈਵ ਰਵਿਰ੍ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਨੈਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨੈਵੋਰ੍ਵੀ ਸ਼ੇषਂ ਭਵਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਜਦੋਂ ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਬਚੀ ਹੋਵੇ—
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਲੋਕੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ। ਨष੍ਟੇ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣੇ ਸਮੁਤ੍ਸਨ੍ਨਮਹੋਰਗੇ
ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵੀ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਸ਼ਯਾਨਮਮਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਦ੍ਮੇ ਪਦ੍ਮਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਤਿष੍ਠਸਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਕੱਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ ਤੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਸਰ੍ਵਾਂਹੇਤ੍ਵਾਤ੍ਮਿਕਾਂ ਕਥਾਂ
ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਣਾਏ।
ਅਨੁਭੂਤਂ ਹਿ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ।
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੇ। ਪੁਰੁषਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯਾਵ੍ਯਯਾਯ ਚ। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯ ਗੁਣਾਤ੍ਮਨੇ
ਚਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਵੈ-ਭੂ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ।
ਯ ਏष ਪृਥੁਦੀਰ੍ਘਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਏष ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਭੂਤਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ—ਇਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ। ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਭੂਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਵ੍ਯਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਅਚਿੰਤਯ, ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਹ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਅਖੰਡ ਜਗਤ ਹੈ।
ਏष ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਾਰਣਂ ਚਾਪਿ ਪੌਰੁषੇ। ਕੋ ਹ੍ਯੇਨਂ ਪਰੁषਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਨ ਤਂ ਪੌਰषੇ
ਉਹ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਚਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਸਰ੍ਵਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਵੈਤਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਆਦਿਤੋ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਹ ਸਭ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ।
ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਾਹੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਯੁਗਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਾਵਚ੍ਛਤੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਨ।
ਵੀਣਿ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਤਾਵਚ੍ਛਤੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪਰਂ
ਇੱਥੇ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹਨ।
ਤਥਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਪਰਿਮਾਣਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦ੍ਵਿਸ਼ਤੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਦੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹਨ।