ਸ ਤਤਾਰ ਤਯਾ ਨਾਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਨृਤ੍ਯਮਾਨਮਿਵੋਰ੍ਮੀਭਿਰ੍ਗਰ੍ਜਮਾਨਮਿਵਾਮ੍ਭਸਾ
ਉਸ ਨੌਕ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਾ ਮਹਾਵਾਤੈਃ ਸਾ ਨੌਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੋਦਧੌ। ਘੂਰ੍ਣਤੇ ਚਪਲੇਵ ਸ੍ਰੀ ਮਤ੍ਤਾ ਪਰਪੁਰਂਜਯ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨੌਕ ਢੋਲਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਸਤ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਔਰਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਨੈਵ ਭੂਮਿਰ੍ਨ ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਵਾ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਸਰ੍ਵਂ ਸਲਿਲਮੇਵਾਸੀਤ੍ਖਂ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਨਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਨਾਂ ਧਰਤੀ, ਨਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਖੇਤਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ; ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਵਂਭੂਤੇ ਤਦਾ ਲੋਕੇ ਸਂਕੁਲੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਮਨੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਜਦ ਦੁਨੀਆ ਐਸੇ ਹੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੁ ਤੇ ਮੱਛੀ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਏਵਂ ਬਹੂਨ੍ਵਰ੍षਗਣਾਂਸ੍ਤਾਂ ਨਾਵਂ ਸੋऽਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਃ। ਚਕਰ੍षਾਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਲਿਲਸਂਚਯੇ
ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸ ਨੌਕ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਤੋ ਹਿਮਵਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਯਤ੍ਪਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤਤ੍ਰਾਕਰ੍षਤ੍ਤਤੋ ਨਾਵਂ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤਾਨृषੀਨ੍ਪ੍ਰਹਸਞ੍ਸ਼ਨੈਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿਮਵਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਨਾਵਂ ਬਧ੍ਨੀਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਮੱਛੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੰਨ੍ਹੋ।'
ਸਾ ਬਦ੍ਧਾ ਤਤ੍ਰ ਤੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮृषਿਭਿਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨੌਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਹਿਮਵਤਸ੍ਤਦਾ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚ ਨੌਬਨ੍ਧਨਂ ਨਾਮ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪਰਮ੍। ਖ੍ਯਾਤਮਦ੍ਯਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹਿਮਾਲਾ ਦਾ ਉਹ ਚੋਟੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੌਬੰਧਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਏ ਕੌਂਤਿਆ, ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦਨਿਮਿषਸ੍ਤਾਨृषੀਨ੍ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਅਹਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਤ੍ਪਰਂ ਨਾਧਿਗਮ੍ਯਤੇ। ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੇਣ ਯੂਯਂ ਚ ਮਯਾऽਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਯਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਮਿਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਸਵਭਾਵ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਹੈ।'
ਮਨੁਨਾ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁਪਾਃ। ਸ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ਚਯਚ੍ਚੇਙ੍ਗਂ ਯਚ੍ਚਾ ਨੇਙ੍ਗਤਿ
ਮਨੂ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ—ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਬਣਾਏ ਜਾਣਗੇ।
ਤਪਸਾ ਚਾਪਿ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾऽਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗੇ ਨ ਚ ਮੋਹਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੱਛੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਨੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਪ੍ਰਮੂਢੋऽਭੂਤ੍ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗੇ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਤ੍ਤਤਃ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਆਪ ਹੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਭਟਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਥ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ। ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਮਨੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਥਾਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਕਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਆਖ੍ਯਾਨਮਿਦਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੱਛੀ ਪੁਰਾਣ ਨਾਮਕ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਆਖਿਆਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੋਸ਼੍ਚਰਿਤਮਾਦਿਤਃ। ਸ ਸੁਖੀ ਸਰ੍ਵਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਿਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਮਨੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਪੁਨਰੇਵਾਥ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯੋਪੇਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤਪਸੀ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ।
ਨੈਕੇ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਨ ਚਾਪੀਹ ਸਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਯੁष੍ਮਾਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਵ
ਤੂੰ ਅਨੇਕ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਯੁषਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਤ੍ਤਮ
ਮਹਾਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਥਾऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਦਾਨਵਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਲਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਤਿष੍ਠਸੇ
ਜਦੋਂ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਲਯੇ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇ ਚ ਪਿਤਾਮਹੇ। ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਭੂਤਾਨੀਹ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਇੱਥੇ ਬਣਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯਥਾਵਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ। ਵਾਯੁਭੂਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਪਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਬਣਾਏ, ਹਵਾ ਬਣਾਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫੈਲਾਕੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਕਗੁਰੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਆਰਾਧਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਪਰੇਣ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਤੂੰ, ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਿੱਧਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰਮਾਣਮਥੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਨੇਕਸ਼ਃ। ਘੋਰੇਣਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤਪਸਾ ਵੇਧਸੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਾ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਙ੍ਕਪ੍ਰਖ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਾਂਪਰਾਯੇऽਤਿਪਠ੍ਯਸੇ
ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ।
ਭਗਵਾਨਨੇਕਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍। ਕਰ੍ਣਿਕੋਦ੍ਧਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਯੋਗਾਭ੍ਯਾਂ ਦृਗ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਉਤਾਰਣ ਕਈ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਕਾਮਰੂਪੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵਾਨ੍ਤਕੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਜਰਾ ਵਾ ਦੇਹਨਾਸ਼ਿਨੀ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼ਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ।
ਯਦਾ ਨੈਵ ਰਵਿਰ੍ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਨੈਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨੈਵੋਰ੍ਵੀ ਸ਼ੇषਂ ਭਵਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਜਦੋਂ ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਬਚੀ ਹੋਵੇ—
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਲੋਕੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ। ਨष੍ਟੇ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣੇ ਸਮੁਤ੍ਸਨ੍ਨਮਹੋਰਗੇ
ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵੀ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਸ਼ਯਾਨਮਮਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਦ੍ਮੇ ਪਦ੍ਮਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਤਿष੍ਠਸਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਕੱਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ ਤੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।