ਨੌਸ਼੍ਚ ਕਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਤੇ ਦृਢਾ ਯੁਕ੍ਤਵਟਾਰਕਾ। ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਰੁਹੇਥਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਤੂੰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੌਕ ਬਣਾਵੀਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਲਗੀਆਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਬੀਜਾਨਿ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਥੋਕ੍ਤਾਨਿ ਮਯਾ ਪੁਰਾ। ਤਸ੍ਯਾਮਾਰੋਹਯੇਰ੍ਨਾਵਿ ਸੁਸਂਗੁਪ੍ਤਾਨਿ ਭਾਗਸ਼ਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਬੀਜ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਨੌਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ।
ਨੌਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਥਾਸ੍ਤਤੋ ਮੁਨਿਜਨਪ੍ਰਿਯ। ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਵਿਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੇਨ ਤਾਪਸ
ਨੌਕ 'ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰੀਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ। ਮੈਂ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪਛਾਣ ਲੈਣਾ, ਤਪਸਵੀ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਾਪृष੍ਟੋਸਿ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਹਤ੍ਯੋ ਵੈ ਆਪਸ੍ਤਰ੍ਤੁਂ ਮਯਾ ਵਿਨਾ। ਨਾਤਿਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯਮਿਦਂ ਚਾਪਿ ਵਚਨਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਇਹੀ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਵਂ ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿ ਤਂ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਜਗ੍ਮਤੁਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕਾਮਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮਨੁ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।' ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਨੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੇਨ ਹ। ਬੀਜਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਾਗਰਂ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਤਦਾ। ਨੌਕਯਾ ਸ਼ੁਭਯਾਵੀਰ ਮਹੋਰ੍ਮਿਣਮਰਿਂਦਮ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਨੌਕ 'ਚ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚ ਮਨੁਸ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਸਚ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯ। ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਗਾਸ਼ੁ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਮਨੁ ਨੇ ਮੱਛੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਨੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਜਲਾਰ੍ਣਵੇ। ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਂ ਤਂ ਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਰੂਪੇਣਾਦ੍ਰਿਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਜਦ ਮਨੁ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ, ਦੱਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਟਾਰਕਮਯਂ ਪਾਸ਼ਮਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਮਨੁਰ੍ਮਨੁਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਸ੍ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਮਨੁ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਪਾਸੀ ਨੂੰ ਮੱਛੀ ਦੇ ਸਿੰਗ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਯਤਸ੍ਤੇਨ ਪਾਸ਼ੇਨ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯ। ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਨਾਵਂ ਪ੍ਰਾਕਰ੍षਲ੍ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਉਸ ਪਾਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੱਛੀ ਨੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ।
ਸ ਤਤਾਰ ਤਯਾ ਨਾਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਨृਤ੍ਯਮਾਨਮਿਵੋਰ੍ਮੀਭਿਰ੍ਗਰ੍ਜਮਾਨਮਿਵਾਮ੍ਭਸਾ
ਉਸ ਨੌਕ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਾ ਮਹਾਵਾਤੈਃ ਸਾ ਨੌਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੋਦਧੌ। ਘੂਰ੍ਣਤੇ ਚਪਲੇਵ ਸ੍ਰੀ ਮਤ੍ਤਾ ਪਰਪੁਰਂਜਯ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨੌਕ ਢੋਲਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਸਤ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਔਰਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਨੈਵ ਭੂਮਿਰ੍ਨ ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਵਾ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਸਰ੍ਵਂ ਸਲਿਲਮੇਵਾਸੀਤ੍ਖਂ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਨਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਨਾਂ ਧਰਤੀ, ਨਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਖੇਤਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ; ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਵਂਭੂਤੇ ਤਦਾ ਲੋਕੇ ਸਂਕੁਲੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਮਨੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਜਦ ਦੁਨੀਆ ਐਸੇ ਹੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੁ ਤੇ ਮੱਛੀ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਏਵਂ ਬਹੂਨ੍ਵਰ੍षਗਣਾਂਸ੍ਤਾਂ ਨਾਵਂ ਸੋऽਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਃ। ਚਕਰ੍षਾਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਲਿਲਸਂਚਯੇ
ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸ ਨੌਕ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਤੋ ਹਿਮਵਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਯਤ੍ਪਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤਤ੍ਰਾਕਰ੍षਤ੍ਤਤੋ ਨਾਵਂ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤਾਨृषੀਨ੍ਪ੍ਰਹਸਞ੍ਸ਼ਨੈਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿਮਵਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਨਾਵਂ ਬਧ੍ਨੀਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਮੱਛੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੰਨ੍ਹੋ।'
ਸਾ ਬਦ੍ਧਾ ਤਤ੍ਰ ਤੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮृषਿਭਿਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨੌਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਹਿਮਵਤਸ੍ਤਦਾ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚ ਨੌਬਨ੍ਧਨਂ ਨਾਮ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪਰਮ੍। ਖ੍ਯਾਤਮਦ੍ਯਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹਿਮਾਲਾ ਦਾ ਉਹ ਚੋਟੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੌਬੰਧਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਏ ਕੌਂਤਿਆ, ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦਨਿਮਿषਸ੍ਤਾਨृषੀਨ੍ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਅਹਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਤ੍ਪਰਂ ਨਾਧਿਗਮ੍ਯਤੇ। ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੇਣ ਯੂਯਂ ਚ ਮਯਾऽਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਯਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਮਿਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਸਵਭਾਵ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਹੈ।'
ਮਨੁਨਾ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁਪਾਃ। ਸ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ਚਯਚ੍ਚੇਙ੍ਗਂ ਯਚ੍ਚਾ ਨੇਙ੍ਗਤਿ
ਮਨੂ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ—ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਬਣਾਏ ਜਾਣਗੇ।
ਤਪਸਾ ਚਾਪਿ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਭਾऽਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗੇ ਨ ਚ ਮੋਹਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੱਛੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਨੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਪ੍ਰਮੂਢੋऽਭੂਤ੍ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗੇ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਤ੍ਤਤਃ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਆਪ ਹੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਭਟਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਥ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ। ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਮਨੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਥਾਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਕਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਆਖ੍ਯਾਨਮਿਦਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੱਛੀ ਪੁਰਾਣ ਨਾਮਕ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਆਖਿਆਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੋਸ਼੍ਚਰਿਤਮਾਦਿਤਃ। ਸ ਸੁਖੀ ਸਰ੍ਵਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਿਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਮਨੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਪੁਨਰੇਵਾਥ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯੋਪੇਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤਪਸੀ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ।
ਨੈਕੇ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਨ ਚਾਪੀਹ ਸਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਯੁष੍ਮਾਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਵ
ਤੂੰ ਅਨੇਕ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਯੁषਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਤ੍ਤਮ
ਮਹਾਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਥਾऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਦਾਨਵਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਲਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਤਿष੍ਠਸੇ
ਜਦੋਂ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।