ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਨੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਨਯਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਵਸ਼ੀ। ਨਦੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਤ੍ਰਚੈਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦੇਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਦ ਉਥੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਵृਧੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕਂਚਿਤ੍ਰਾਲਮਰਿਂਦਮ। ਗਤਃ ਪੁਨਰ੍ਮਨੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਥੇ, ਮੱਛੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਧੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਪਰ, ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਹਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਬृਹਤ੍ਤ੍ਵਾਚ੍ਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਯ ਮਾਮਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤਿ
'ਪ੍ਰਭੂ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹਿਲ-ਡੁਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲੈ ਚਲੋ।'
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਸਲਿਲਾਤ੍ਤਤੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਮਨਯਤ੍ਪਾਰ੍ਤ ਤਤ੍ਰਚੈਨਮਵਾਸृਜਤ੍
ਫਿਰ, ਮਨੂ ਨੇ ਖੁਦ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਮਹਾਨਪਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਮਨੋਰ੍ਨਯਤਸ੍ਤਦਾ। ਆਸੀਦ੍ਯਥੇष੍ਟਹਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਸੁਖਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਮੱਛੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਪਰ ਮਨੂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਛੂਹਣ ਤੇ ਸੁੰਘਣ ਵਿਚ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਗਈ।
ਯਦਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਨਨੁਨਾ ਤਦਾ। ਤਤ ਏਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਤਾਂ ਮੱਛੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਖਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਹਿ ਕृਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਤੁ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਮ
'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ, ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਚਿਰਾਦ੍ਭਗਵਨ੍ਬੌਮਮਿਦਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਲਯਂ ਵੈ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਜਲਦੀ ਹੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਸਂਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਕਾਲੋऽਯਂਲੋਕਾਨਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬੋਧਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯਯਤ੍ਤੇ ਹਿਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਰਸਾਨਾਂ ਸ੍ਤਾਵਰਾਣਾਂ ਚ ਯਚ੍ਚੇਙ੍ਗਂ ਯਚ੍ਚ ਨੇਙ੍ਗਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
'ਜੋ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਨੌਸ਼੍ਚ ਕਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਤੇ ਦृਢਾ ਯੁਕ੍ਤਵਟਾਰਕਾ। ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਰੁਹੇਥਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਤੂੰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੌਕ ਬਣਾਵੀਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਲਗੀਆਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਬੀਜਾਨਿ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਥੋਕ੍ਤਾਨਿ ਮਯਾ ਪੁਰਾ। ਤਸ੍ਯਾਮਾਰੋਹਯੇਰ੍ਨਾਵਿ ਸੁਸਂਗੁਪ੍ਤਾਨਿ ਭਾਗਸ਼ਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਬੀਜ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਨੌਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ।
ਨੌਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਥਾਸ੍ਤਤੋ ਮੁਨਿਜਨਪ੍ਰਿਯ। ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਵਿਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੇਨ ਤਾਪਸ
ਨੌਕ 'ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰੀਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ। ਮੈਂ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪਛਾਣ ਲੈਣਾ, ਤਪਸਵੀ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਾਪृष੍ਟੋਸਿ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਹਤ੍ਯੋ ਵੈ ਆਪਸ੍ਤਰ੍ਤੁਂ ਮਯਾ ਵਿਨਾ। ਨਾਤਿਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯਮਿਦਂ ਚਾਪਿ ਵਚਨਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਇਹੀ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਵਂ ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿ ਤਂ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਜਗ੍ਮਤੁਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕਾਮਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮਨੁ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।' ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਨੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੇਨ ਹ। ਬੀਜਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਾਗਰਂ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਤਦਾ। ਨੌਕਯਾ ਸ਼ੁਭਯਾਵੀਰ ਮਹੋਰ੍ਮਿਣਮਰਿਂਦਮ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਨੌਕ 'ਚ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚ ਮਨੁਸ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਸਚ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯ। ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਗਾਸ਼ੁ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਮਨੁ ਨੇ ਮੱਛੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਨੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਜਲਾਰ੍ਣਵੇ। ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਂ ਤਂ ਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਰੂਪੇਣਾਦ੍ਰਿਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਜਦ ਮਨੁ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ, ਦੱਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਟਾਰਕਮਯਂ ਪਾਸ਼ਮਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਮਨੁਰ੍ਮਨੁਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਸ੍ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਮਨੁ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਪਾਸੀ ਨੂੰ ਮੱਛੀ ਦੇ ਸਿੰਗ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਯਤਸ੍ਤੇਨ ਪਾਸ਼ੇਨ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯ। ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਨਾਵਂ ਪ੍ਰਾਕਰ੍षਲ੍ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਉਸ ਪਾਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੱਛੀ ਨੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ।
ਸ ਤਤਾਰ ਤਯਾ ਨਾਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਨृਤ੍ਯਮਾਨਮਿਵੋਰ੍ਮੀਭਿਰ੍ਗਰ੍ਜਮਾਨਮਿਵਾਮ੍ਭਸਾ
ਉਸ ਨੌਕ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਾ ਮਹਾਵਾਤੈਃ ਸਾ ਨੌਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੋਦਧੌ। ਘੂਰ੍ਣਤੇ ਚਪਲੇਵ ਸ੍ਰੀ ਮਤ੍ਤਾ ਪਰਪੁਰਂਜਯ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨੌਕ ਢੋਲਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਸਤ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਔਰਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਨੈਵ ਭੂਮਿਰ੍ਨ ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਵਾ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਸਰ੍ਵਂ ਸਲਿਲਮੇਵਾਸੀਤ੍ਖਂ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਨਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਨਾਂ ਧਰਤੀ, ਨਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਖੇਤਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ; ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਵਂਭੂਤੇ ਤਦਾ ਲੋਕੇ ਸਂਕੁਲੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਮਨੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਜਦ ਦੁਨੀਆ ਐਸੇ ਹੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੁ ਤੇ ਮੱਛੀ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਏਵਂ ਬਹੂਨ੍ਵਰ੍षਗਣਾਂਸ੍ਤਾਂ ਨਾਵਂ ਸੋऽਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਃ। ਚਕਰ੍षਾਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਲਿਲਸਂਚਯੇ
ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸ ਨੌਕ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਤੋ ਹਿਮਵਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਯਤ੍ਪਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤਤ੍ਰਾਕਰ੍षਤ੍ਤਤੋ ਨਾਵਂ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤਾਨृषੀਨ੍ਪ੍ਰਹਸਞ੍ਸ਼ਨੈਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿਮਵਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਨਾਵਂ ਬਧ੍ਨੀਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਮੱਛੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੰਨ੍ਹੋ।'
ਸਾ ਬਦ੍ਧਾ ਤਤ੍ਰ ਤੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮृषਿਭਿਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨੌਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਹਿਮਵਤਸ੍ਤਦਾ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚ ਨੌਬਨ੍ਧਨਂ ਨਾਮ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪਰਮ੍। ਖ੍ਯਾਤਮਦ੍ਯਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹਿਮਾਲਾ ਦਾ ਉਹ ਚੋਟੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੌਬੰਧਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਏ ਕੌਂਤਿਆ, ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦਨਿਮਿषਸ੍ਤਾਨृषੀਨ੍ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਅਹਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਤ੍ਪਰਂ ਨਾਧਿਗਮ੍ਯਤੇ। ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੇਣ ਯੂਯਂ ਚ ਮਯਾऽਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਯਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਮਿਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਸਵਭਾਵ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਹੈ।'