ਉਦਕਾਨ੍ਤਮੁਪਾਨੀਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਮਨੁਃ। ਅਲਿਞ੍ਜਰੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍
ਮਨੂ ਵਿਵਸਵਤ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਕ ਪাত্র ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਵृਧੇ ਰਾਜਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪਰਮਸਤ੍ਕृਤਃ। ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਵੀਕਰੋਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਨੁਰ੍ਭਾਵਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੱਛੀ ਬਹੁਤ ਵਧੀ, ਚੰਗੀ ਸੰਭਾਲ ਮਿਲੀ; ਮਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਖਾਸ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਅਲਿਞ੍ਜਰਜਲੇ ਚੈਵ ਨਾਸੌ ਸਮਭਵਤ੍ਕਿਲ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੱਛੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਕੁੰਡੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਅਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਮਨੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ। ਭਗਵਨ੍ਸਾਧੁ ਮੇऽਦ੍ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯ
ਉਸ ਮੱਛੀ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਦਿਓ।'
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਲਿਞ੍ਜਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਮਨੁਃ। ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਨਯਦ੍ਵਾਪੀਂ ਮਹਤੀਂ ਸ ਮਨੁਸ੍ਤਦਾ
ਮਨੂ ਨੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਕੁੰਡੀ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਚਾਪਿ ਮਨੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯ। ਅਥਾਵਰ੍ਧਤ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਸ ਪੁਨਰ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਥੇ ਮਨੂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਮੱਛੀ ਫਿਰ ਵਧਦੀ ਰਹੀ।
ਦ੍ਵਿਯੋਜਨਾਯਤਾ ਵਾਪੀ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਚਾਪਿ ਯੋਜਨਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਾਸੌ ਸਮਭਵਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨ
ਉਹ ਝੀਲ ਦੋ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਤੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਪਰ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੱਛੀ ਉਥੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਾ ਸਕੀ।
ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਮਨੁਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ
ਕੌਂਤਿਆ, ਮੱਛੀ ਝੀਲ ਵਿਚ ਹਿਲ-ਡੁਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਨਯ ਮਾਂ ਭਗਵਨ੍ਸਾਧੋ ਸਮੁਦ੍ਰਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਗਙ੍ਗਾਂ ਨਾਂਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਵਸ੍ਤੁਂ ਮਤਿਮਤਾਂਵਰ
'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਕੋਲ ਲੈ ਚਲੋ। ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਵੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਹਿ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਨਸੂਯਤਾ। ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਹਿ ਪਰਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਹਿ ਮਯਾऽਨਘ
'ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਧਾ ਪਾਇਆ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਨੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਨਯਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਵਸ਼ੀ। ਨਦੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਤ੍ਰਚੈਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦੇਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਦ ਉਥੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਵृਧੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕਂਚਿਤ੍ਰਾਲਮਰਿਂਦਮ। ਗਤਃ ਪੁਨਰ੍ਮਨੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਥੇ, ਮੱਛੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਧੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਪਰ, ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਹਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਬृਹਤ੍ਤ੍ਵਾਚ੍ਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਯ ਮਾਮਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤਿ
'ਪ੍ਰਭੂ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹਿਲ-ਡੁਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲੈ ਚਲੋ।'
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਸਲਿਲਾਤ੍ਤਤੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਮਨਯਤ੍ਪਾਰ੍ਤ ਤਤ੍ਰਚੈਨਮਵਾਸृਜਤ੍
ਫਿਰ, ਮਨੂ ਨੇ ਖੁਦ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਮਹਾਨਪਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਮਨੋਰ੍ਨਯਤਸ੍ਤਦਾ। ਆਸੀਦ੍ਯਥੇष੍ਟਹਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਸੁਖਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਮੱਛੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਪਰ ਮਨੂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਛੂਹਣ ਤੇ ਸੁੰਘਣ ਵਿਚ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਗਈ।
ਯਦਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਨਨੁਨਾ ਤਦਾ। ਤਤ ਏਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਤਾਂ ਮੱਛੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਖਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਹਿ ਕृਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਤੁ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਮ
'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ, ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਚਿਰਾਦ੍ਭਗਵਨ੍ਬੌਮਮਿਦਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਲਯਂ ਵੈ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਜਲਦੀ ਹੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਸਂਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਕਾਲੋऽਯਂਲੋਕਾਨਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬੋਧਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯਯਤ੍ਤੇ ਹਿਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਰਸਾਨਾਂ ਸ੍ਤਾਵਰਾਣਾਂ ਚ ਯਚ੍ਚੇਙ੍ਗਂ ਯਚ੍ਚ ਨੇਙ੍ਗਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
'ਜੋ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਨੌਸ਼੍ਚ ਕਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਤੇ ਦृਢਾ ਯੁਕ੍ਤਵਟਾਰਕਾ। ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਰੁਹੇਥਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਤੂੰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੌਕ ਬਣਾਵੀਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਲਗੀਆਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਬੀਜਾਨਿ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਥੋਕ੍ਤਾਨਿ ਮਯਾ ਪੁਰਾ। ਤਸ੍ਯਾਮਾਰੋਹਯੇਰ੍ਨਾਵਿ ਸੁਸਂਗੁਪ੍ਤਾਨਿ ਭਾਗਸ਼ਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਬੀਜ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਨੌਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ।
ਨੌਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਥਾਸ੍ਤਤੋ ਮੁਨਿਜਨਪ੍ਰਿਯ। ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਵਿਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੇਨ ਤਾਪਸ
ਨੌਕ 'ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰੀਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ। ਮੈਂ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪਛਾਣ ਲੈਣਾ, ਤਪਸਵੀ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਾਪृष੍ਟੋਸਿ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਹਤ੍ਯੋ ਵੈ ਆਪਸ੍ਤਰ੍ਤੁਂ ਮਯਾ ਵਿਨਾ। ਨਾਤਿਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯਮਿਦਂ ਚਾਪਿ ਵਚਨਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਇਹੀ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਵਂ ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿ ਤਂ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਜਗ੍ਮਤੁਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕਾਮਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮਨੁ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।' ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਨੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੇਨ ਹ। ਬੀਜਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਾਗਰਂ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਤਦਾ। ਨੌਕਯਾ ਸ਼ੁਭਯਾਵੀਰ ਮਹੋਰ੍ਮਿਣਮਰਿਂਦਮ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਨੌਕ 'ਚ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚ ਮਨੁਸ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਸਚ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯ। ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਗਾਸ਼ੁ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਮਨੁ ਨੇ ਮੱਛੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਨੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਜਲਾਰ੍ਣਵੇ। ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਂ ਤਂ ਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਰੂਪੇਣਾਦ੍ਰਿਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਜਦ ਮਨੁ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ, ਦੱਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਟਾਰਕਮਯਂ ਪਾਸ਼ਮਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਮਨੁਰ੍ਮਨੁਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਸ੍ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਮਨੁ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਪਾਸੀ ਨੂੰ ਮੱਛੀ ਦੇ ਸਿੰਗ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਯਤਸ੍ਤੇਨ ਪਾਸ਼ੇਨ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯ। ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਨਾਵਂ ਪ੍ਰਾਕਰ੍षਲ੍ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਉਸ ਪਾਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੱਛੀ ਨੇ ਨੌਕ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ।