ਤਤਃ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭੂਯੋ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਮੁਵਾਚ ਹ। ਕਥਯਸ੍ਵਤਿ ਚਰਿਤਂ ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਮਨੂ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ।'
ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਸੁਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਰ੍षਿਃ ਸੁਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਬਭੂਵ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਓਜਸਾਤੇਜਸਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਅਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਪਿਤਰਂ ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਂਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਖਾਸ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਏਕਪਾਦਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਬਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਵਾਕੂਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਥਾ ਚਾਪਿ ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰ੍ਦृਢਮ੍। ਸੋऽਤਪ੍ਯਤ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਝਪਕਾਏ, ਪੱਕੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਮਾਰ੍ਦ੍ਰਚੀਰਜਟਾਧਰਮ੍। ਚੀਰਿਣੀਤੀਰਮਾਗਮ੍ਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਿੱਜੀ ਛਾਲ ਅਤੇ ਜਟਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਤ੍ਸ੍ਯੇਸ੍ਮਿ ਬਲਵਦ੍ਭ੍ਯੋ ਭਯਂਮਮ। ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਤਤੋ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਛੋਟੀ ਮੱਛੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਢੁੱਕਵਾਂ ਵਰਤ ਵਾਲੇ।
ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਹਿਤਾ ਨਃ ਸਨਾਤਨੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ; ਇਹ ਸਾਡਾ ਸਦੀਵੀ ਰਿਵਾਜ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯੌਘਾਨ੍ਮਹਤੋ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕृਤੇਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਤਵ
ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਮੈਂ ਡਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਪਯਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਮਨੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤੋऽਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਪਾਣਿਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੱਛੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੂ ਵਿਵਸਵਤ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਉਦਕਾਨ੍ਤਮੁਪਾਨੀਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਮਨੁਃ। ਅਲਿਞ੍ਜਰੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍
ਮਨੂ ਵਿਵਸਵਤ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਕ ਪাত্র ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਵृਧੇ ਰਾਜਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪਰਮਸਤ੍ਕृਤਃ। ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਵੀਕਰੋਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਨੁਰ੍ਭਾਵਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੱਛੀ ਬਹੁਤ ਵਧੀ, ਚੰਗੀ ਸੰਭਾਲ ਮਿਲੀ; ਮਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਖਾਸ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਅਲਿਞ੍ਜਰਜਲੇ ਚੈਵ ਨਾਸੌ ਸਮਭਵਤ੍ਕਿਲ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੱਛੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਕੁੰਡੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਅਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਮਨੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ। ਭਗਵਨ੍ਸਾਧੁ ਮੇऽਦ੍ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯ
ਉਸ ਮੱਛੀ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਦਿਓ।'
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਲਿਞ੍ਜਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਮਨੁਃ। ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਨਯਦ੍ਵਾਪੀਂ ਮਹਤੀਂ ਸ ਮਨੁਸ੍ਤਦਾ
ਮਨੂ ਨੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਕੁੰਡੀ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਚਾਪਿ ਮਨੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯ। ਅਥਾਵਰ੍ਧਤ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਸ ਪੁਨਰ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਥੇ ਮਨੂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਮੱਛੀ ਫਿਰ ਵਧਦੀ ਰਹੀ।
ਦ੍ਵਿਯੋਜਨਾਯਤਾ ਵਾਪੀ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਚਾਪਿ ਯੋਜਨਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਾਸੌ ਸਮਭਵਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨ
ਉਹ ਝੀਲ ਦੋ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਤੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਪਰ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੱਛੀ ਉਥੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਾ ਸਕੀ।
ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਮਨੁਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ
ਕੌਂਤਿਆ, ਮੱਛੀ ਝੀਲ ਵਿਚ ਹਿਲ-ਡੁਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਨਯ ਮਾਂ ਭਗਵਨ੍ਸਾਧੋ ਸਮੁਦ੍ਰਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਗਙ੍ਗਾਂ ਨਾਂਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਵਸ੍ਤੁਂ ਮਤਿਮਤਾਂਵਰ
'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਕੋਲ ਲੈ ਚਲੋ। ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਵੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਹਿ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਨਸੂਯਤਾ। ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਹਿ ਪਰਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਹਿ ਮਯਾऽਨਘ
'ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਧਾ ਪਾਇਆ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਨੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਨਯਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਵਸ਼ੀ। ਨਦੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਤ੍ਰਚੈਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦੇਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਦ ਉਥੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਵृਧੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕਂਚਿਤ੍ਰਾਲਮਰਿਂਦਮ। ਗਤਃ ਪੁਨਰ੍ਮਨੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਥੇ, ਮੱਛੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਧੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਪਰ, ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਹਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਬृਹਤ੍ਤ੍ਵਾਚ੍ਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਯ ਮਾਮਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤਿ
'ਪ੍ਰਭੂ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹਿਲ-ਡੁਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲੈ ਚਲੋ।'
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਸਲਿਲਾਤ੍ਤਤੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਮਨਯਤ੍ਪਾਰ੍ਤ ਤਤ੍ਰਚੈਨਮਵਾਸृਜਤ੍
ਫਿਰ, ਮਨੂ ਨੇ ਖੁਦ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਮਹਾਨਪਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਮਨੋਰ੍ਨਯਤਸ੍ਤਦਾ। ਆਸੀਦ੍ਯਥੇष੍ਟਹਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਸੁਖਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਮੱਛੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਪਰ ਮਨੂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਛੂਹਣ ਤੇ ਸੁੰਘਣ ਵਿਚ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਗਈ।
ਯਦਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਨਨੁਨਾ ਤਦਾ। ਤਤ ਏਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਤਾਂ ਮੱਛੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਖਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਹਿ ਕृਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਤੁ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਮ
'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ, ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਚਿਰਾਦ੍ਭਗਵਨ੍ਬੌਮਮਿਦਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਲਯਂ ਵੈ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਜਲਦੀ ਹੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਸਂਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਕਾਲੋऽਯਂਲੋਕਾਨਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬੋਧਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯਯਤ੍ਤੇ ਹਿਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਰਸਾਨਾਂ ਸ੍ਤਾਵਰਾਣਾਂ ਚ ਯਚ੍ਚੇਙ੍ਗਂ ਯਚ੍ਚ ਨੇਙ੍ਗਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ
'ਜੋ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'