ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਭੂਤਾਂ ਪਰਲੋਕਭਾਵੇ ਕਰ੍ਮੋਦਯੇ ਬੁਦ੍ਦਿਮਭਿਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਮ੍। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਚ ਦੇਵੀਂ ਸੁਭਗੇ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾ ਹ੍ਯਸਿ ਚਾਰੁਰੂਪੇ
ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਦੇ ਉਤਪਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਬੁਧੀ ਵਿੱਚ ਖੇਤ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਦਹਮਭ੍ਯਾਗਤਾऽਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭਾਣਾਂ ਸਂਸ਼ਯਚ੍ਛੇਦਨਾਯ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਯੋਗਾਦਹਮੇਤਦਬ੍ਰੁਵਂ ਭਾਵੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਥ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਯਥਾਵਤ੍
ਮੈਂ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਤੋਂ ਆਈ ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ; ਤੇਰੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਬਾਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੀ ਕਾਚਿਦਸ੍ਤਿ ਵਿਭ੍ਰਾਜਸੇ ਹ੍ਯਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੀਃ। ਰੂਪਂ ਚ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਮਨਨ੍ਤਕਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਚ ਦੇਵੀਂ ਸੁਭਗੇ ਬਿਭਰ੍षਿ
ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਲਕshmi। ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਅਨੰਤ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਸੁਭਾਗਾ, ਦੇਵੀ ਜਿਹੀ ਬੁਧੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ।
ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨਿ ਯਾਨਿ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂਵਰਿष੍ਠ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨੁਪਪਾਦਯਨ੍ਤਿ। ਤੈਰੇਵ ਚਾਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾ ਭਵਾਮਿ ਚਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾ ਰੂਪਵਤੀ ਚ ਵਿਪ੍ਰ
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਲਦੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਬਣਦੀ ਹਾਂ।
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਪਾਤ੍ਰਮੁਪਯੁਜ੍ਯਤੇ ਹ ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯਮਾਯਸਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਵਾ। ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਚ ਤੇਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧਿਰਿਤਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਦ੍ਵਨ੍
ਜੋ ਵੀ ਪাত্র ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਲੱਕੜ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਧਾਤੂ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੋ, ਗਿਆਨੀ ਜੀ, ਕਿ ਸਫਲਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਅਤੇ ਸਮਝ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪাত্র ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਪਰਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤਮਹਂ ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ
ਉਹ ਸਰਵੋਚ, ਪੁਰਾਣਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਤਂ ਵੈ ਪਰਂ ਵੇਦਵਿਦਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਪਰਂ ਪਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਦਾਨਵ੍ਰਤਪੁਣ੍ਯਯੋਗੈ- ਸ੍ਤਪੋਧਨਾ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਾਠ, ਦਾਨ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਪਸੀ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਸ ਪਰਮ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਮਧ੍ਯੇ ਵੇਤਸਃ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਾਖੋ ਵਿਪੁਲੋ ਵਿਭਾਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਮੂਲਾਤ੍ਸਰਿਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਮਧੂਦਕਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੈਤਸਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਾਖਾਂਸ਼ਾਖਾਂ ਮਹਾਨਦ੍ਯਃ ਸਂਯਾਨ੍ਤਿ ਸਿਕਤਾਸ਼ਯਾਃ। ਧਾਨਾਪੂਪਾ ਮਾਂਸਸ਼ਾਕਾਃ ਸਦਾਪਾਯਸਕਰ੍ਦਮਾਃ
ਹਰ ਇਕ ਡਾਲੀ 'ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਰੇਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਨਾਜ, ਪੂਪ, ਮਾਸ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗ੍ਨਿਮੁਖਾ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਹਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ। ਈਜਿਰੇ ਕ੍ਰਤੁਭਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਸ੍ਤਤ੍ਪਦਂ ਪਰਮਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਮুনি ਜੀ, ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਦਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭੂਯੋ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਮੁਵਾਚ ਹ। ਕਥਯਸ੍ਵਤਿ ਚਰਿਤਂ ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਮਨੂ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ।'
ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਸੁਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਰ੍षਿਃ ਸੁਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਬਭੂਵ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਓਜਸਾਤੇਜਸਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਅਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਪਿਤਰਂ ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਂਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਖਾਸ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਏਕਪਾਦਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਬਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਵਾਕੂਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਥਾ ਚਾਪਿ ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰ੍ਦृਢਮ੍। ਸੋऽਤਪ੍ਯਤ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਝਪਕਾਏ, ਪੱਕੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਮਾਰ੍ਦ੍ਰਚੀਰਜਟਾਧਰਮ੍। ਚੀਰਿਣੀਤੀਰਮਾਗਮ੍ਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਿੱਜੀ ਛਾਲ ਅਤੇ ਜਟਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਤ੍ਸ੍ਯੇਸ੍ਮਿ ਬਲਵਦ੍ਭ੍ਯੋ ਭਯਂਮਮ। ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਤਤੋ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਛੋਟੀ ਮੱਛੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਢੁੱਕਵਾਂ ਵਰਤ ਵਾਲੇ।
ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਹਿਤਾ ਨਃ ਸਨਾਤਨੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ; ਇਹ ਸਾਡਾ ਸਦੀਵੀ ਰਿਵਾਜ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯੌਘਾਨ੍ਮਹਤੋ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕृਤੇਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਤਵ
ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਮੈਂ ਡਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਪਯਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਮਨੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤੋऽਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਪਾਣਿਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੱਛੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੂ ਵਿਵਸਵਤ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਉਦਕਾਨ੍ਤਮੁਪਾਨੀਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਮਨੁਃ। ਅਲਿਞ੍ਜਰੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍
ਮਨੂ ਵਿਵਸਵਤ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਕ ਪাত্র ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਵृਧੇ ਰਾਜਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪਰਮਸਤ੍ਕृਤਃ। ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਵੀਕਰੋਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਨੁਰ੍ਭਾਵਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੱਛੀ ਬਹੁਤ ਵਧੀ, ਚੰਗੀ ਸੰਭਾਲ ਮਿਲੀ; ਮਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਖਾਸ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਅਲਿਞ੍ਜਰਜਲੇ ਚੈਵ ਨਾਸੌ ਸਮਭਵਤ੍ਕਿਲ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੱਛੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਕੁੰਡੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਅਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਮਨੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ। ਭਗਵਨ੍ਸਾਧੁ ਮੇऽਦ੍ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯ
ਉਸ ਮੱਛੀ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਦਿਓ।'
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਲਿਞ੍ਜਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਮਨੁਃ। ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਨਯਦ੍ਵਾਪੀਂ ਮਹਤੀਂ ਸ ਮਨੁਸ੍ਤਦਾ
ਮਨੂ ਨੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਕੁੰਡੀ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਚਾਪਿ ਮਨੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯ। ਅਥਾਵਰ੍ਧਤ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਸ ਪੁਨਰ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਥੇ ਮਨੂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਮੱਛੀ ਫਿਰ ਵਧਦੀ ਰਹੀ।
ਦ੍ਵਿਯੋਜਨਾਯਤਾ ਵਾਪੀ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਚਾਪਿ ਯੋਜਨਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਾਸੌ ਸਮਭਵਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨ
ਉਹ ਝੀਲ ਦੋ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਤੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਪਰ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੱਛੀ ਉਥੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਾ ਸਕੀ।
ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਮਨੁਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ
ਕੌਂਤਿਆ, ਮੱਛੀ ਝੀਲ ਵਿਚ ਹਿਲ-ਡੁਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਨਯ ਮਾਂ ਭਗਵਨ੍ਸਾਧੋ ਸਮੁਦ੍ਰਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਗਙ੍ਗਾਂ ਨਾਂਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਵਸ੍ਤੁਂ ਮਤਿਮਤਾਂਵਰ
'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਕੋਲ ਲੈ ਚਲੋ। ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਵੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਹਿ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਨਸੂਯਤਾ। ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਹਿ ਪਰਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਹਿ ਮਯਾऽਨਘ
'ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਧਾ ਪਾਇਆ ਹੈ।'