ਕਥਂ ਸਮਭਵਦ੍ਭੇਦਸ੍ਤੇषਾਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਤਚ੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਥਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਭੂਤਾਨ੍ਤਕਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਪਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ? ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਪਿਤਾਮਹਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੈਵੇਨਾਵਿष੍ਟਚੇਤਸਾਮ੍। ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨੈਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। `ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਭਗਵਨ੍ਕੁਸ਼ਲੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਸਾਰੇ ਪਿਤਾਮਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਘੇਰ ਲਏ, ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਸੀਨਂ ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਭੇਦੋऽਭਵਤ੍ਪੁਰਾ। ਤਦਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਸਿ
ਕੁਰੁਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਫ਼ਰਕ ਪਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭਸ੍ਤਦਾ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ।
ਰਾਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਮੈ ਸਦਸ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਭੇਦਂ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਂ ਚ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਜਾ, ਸਭ ਮੈਂਬਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫ਼ਰਕ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਵੀਰਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਵਿਰੋਧਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਗੁਰਵੇ ਪ੍ਰਾਙ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਨੋਬੁਦ੍ਧਿਸਮਾਧਿਭਿਃ। ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾਨ੍ਵਿਦੁषੋ ਜਨਾਨ੍
ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ,
ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯੇਹ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਧੀਮਤਃ। ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਤਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਾਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਮਾਂ ਭਾਰਤੀਂ ਕਥਾਮ੍। ਗੁਰੋਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ਮਨਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਤੀਵ ਮੇ
ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ; ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਮੁੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਭੇਦਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੋਰਭੂਤ੍। ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਦ੍ਯੂਤਸਂਭੂਤੋ ਵਨਵਾਸਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਕਿਵੇਂ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਹੋਈ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੂਏ ਤੋਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਵੀ।
ਯਥਾ ਚ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਤ੍ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍। ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਸ ਆਇਆ — ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਮृਤੇ ਪਿਤਰਿ ਤੇ ਵੀਰਾ ਵਨਾਦੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍। ਨਚਿਰਾਦੇਵ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਵੇਦੇ ਧਨੁषਿ ਚਾਭਵਨ੍
ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਧਨੁਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਸਤ੍ਵਵੀਰ੍ਯੌਜਃਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਪੌਰਸਂਮਤਾਨ੍। ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਕੁਰਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਞ੍ਸ਼੍ਰੀਯਸ਼ੋਭृਤਃ
ਜਦ ਕੁਰੂਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਤੇ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਵਾਲਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਹਿਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਹਸੌਬਲਃ। ਤੇषਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਨਿਰ੍ਵਾਸਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਂਸ੍ਤੇ ਸਮਾਰਭਨ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਰਣ ਤੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਤੇ ਨਿਕਾਲਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਾਂ ਚਲਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕੁਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪਾਮ੍ਡਵਾਨ੍ਵਿਵਿਧੋਪਾਯੈ ਰਾਜ੍ਯਹੇਤੋਰਪੀਡਯਤ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਦਦਾਵਥ ਵਿषਂ ਪਾਪੋ ਭੀਮਾਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਜਰਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵੀਰਃ ਸਹਾਨ੍ਨੇਨ ਵृਕੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪਾਪੀ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਚਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਪੁਨਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਤੋਯੇषੁ ਭੀਮਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਰਮਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਜਦ ਭੀਮ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਾਂਧ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਯਦਾ ਵਿਬੁਦ੍ਧਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤਦਾ ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਗਤਵ੍ਯਥਃ
ਜਦ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਆਸ਼ੀਵਿषੈਃ ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪੈਃ ਸੁਪ੍ਤਂ ਚੈਨਮਦਂਸ਼ਯਤ੍। ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵਾਙ੍ਗਦੇਸ਼ੇषੁ ਨ ਮਮਾਰ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਡਸਵਾਇਆ; ਪਰ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਕਾਰੇषੁ ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰੇ ਚ ਵਿਦੁਰੋऽਵਹਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਉਤਪਾਤ 'ਚ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਤੇ ਉਲਟ ਕਾਰਵਾਈ ਲਈ ਚੌਕਸ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥੋ ਜੀਵਲੋਕਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਖਾਵਹਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਦੁਰੋऽਪਿ ਸੁਖਾਵਹਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਿਦੁਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਤੁ ਵਿਵਿਧੋਪਾਯੈਃ ਸਂਵृਤੈਰ੍ਵਿਵृਤੈਰਪਿ। ਨਾਸ਼ਕਦ੍ਵਿਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਤਾਨ੍ਦੈਵਭਾਵ੍ਯਰ੍ਥਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਪਤ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ,
ਤਤਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵृषਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਿਭਿਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਜਾਤੁषਂ ਗृਹਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਤਾਂ, ਵਜ਼ੀਰਾਂ — ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਆਦਿ — ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਤਾਨ੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਮਿਤੌਜਸਃ।' ਸੁਤਪ੍ਰਿਯੈषੀ ਤਾਨ੍ਰਾਜਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ। ਤਤੋ ਵਿਵਾਸਯਾਮਾਸ ਰਾਜ੍ਯਭੋਗਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾ ਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਪਰ ਰਾਜ ਭੋਗਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾ ਨਗਰਾਨ੍ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਾਤ੍। ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨੇ ਚਾਭਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਤੋਂ ਚੱਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸਿਆਣਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾ ਜਤੁਗृਹਾਨ੍ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਵਨਮ੍। ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾ ਨਗਰਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਚ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਾਰਣਾਵਤ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚੇ।
ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਤ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਚਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਉषਿਤਾ ਜਾਤੁषੇ ਗृਹੇ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਪੁਰੋਚਨਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਸੁਰੁਙ੍ਗਾਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਦੁਰੇਣ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ
ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕੀਤੀ। ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਰੰਗ ਬਣਵਾਈ।
ਆਦੀਪ੍ਯ ਜਾਤੁषਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪੁਰੋਚਨਮ੍। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪਨ੍ਤਪਾਃ
ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵ, ਡਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ।