ਵਿਵਦਨ੍ਤੌ ਤਥਾ ਤੌ ਤੁ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦ੍ਰਸ਼ਨੇ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਸਂਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇऽਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ ਕਥਂ ਤ੍ਵਿਮੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਦੋ ਕੌਣ ਹਨ?'
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ ਕੇਨ ਦਤ੍ਤੋऽਯਮਨਯੋਰ੍ਵੈਨ੍ਯਸਂਸਦਿ। ਉਚ੍ਚੈਃ ਸਮਭਿਭਾषਨ੍ਤੌ ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਧਿष੍ਠਿਤੌ
'ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੈਨਿਆ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ? ਇਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ?'
ਤਤਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਸਰ੍ਵਧਰ਼੍ਮਵਿਤ੍। ਵਿਵਾਦਿਨਾਵਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਾਵੁਭੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਏ ਹਨ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਦਸ੍ਯਾਂਸ੍ਤੁ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਆਵਯੋਰ੍ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਸ਼ृਣੁਤ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਵੈਨ੍ਯਂ ਵਿਧਾਤੇਤ੍ਯਾਹਾਤ੍ਰਿਰਤ੍ਰ ਨੌ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਗੌਤਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਲੇ ਹੋਈ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ। ਅਤ੍ਰੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਨਿਆ ਧਾਤਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।'
ਤਤਸ੍ਤੁ ਗੌਤਮੇਨੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਸਦਿ'। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮੁਨਯੋऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਦੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੈਨਿਆ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸਂਸ਼ਯਚ੍ਛੇਦਨਾਯ ਵੈ। `ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਿਵ ਸੋਮਪਾਃ
ਸਾਰੇ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
ਸ ਚ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਤਾਨੇਵਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਮਹਾਤਪਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ। ਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਦਹਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਨਾਨੀਵਾਗ੍ਨਿਮਾਰੁਤੌ
ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਸ਼ਤ੍ਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ।
ਰਾਜਾ ਵੈ ਪ੍ਰਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਤਿਰੇਵ ਚ। ਸ ਏਵ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ ਧਾਤਾ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਧਾਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਵਿਰਾਟ੍ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੂਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ। ਯ ਏਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਕਸ੍ਤਂ ਨਾਰ੍ਚਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਮਰਾਟ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਨਰਪਤੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ?
ਪੁਰਾਯੋਨਿਰ੍ਯੁਧਾਜਿਚ੍ਚ ਅਭੀष੍ਟਾਨਚਿਤੋ ਭਵਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਣੇਤਾ ਸਹਜਿਦ੍ਬਭ੍ਰੁਰਿਤਿ ਰਾਜਾऽਭਿਧੀਯਤੇ। ਸਤ੍ਯਯੋਨਿਃ ਪੁਰਾਵਿਚ੍ਚ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਮੂਲ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਦਰਯੋਗ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਨੇਤਾ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਤੇ ਪੀਲਾ-ਭੂਰਾ ਰਾਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾ ਮੂਲ, ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮਾਦृषਯੋ ਭੀਤਾ ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸਮਾਦਧਨ੍। `ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚਾਵ੍ਯਯਮ੍
ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀ। ਇਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ ਧਰਮ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ 'ਤੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਦਿਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਤਮੋ ਨੁਦਤਿ ਤੇਜਸਾ। ਤਥੈਵ ਨृਪਤਿਰ੍ਭੂਮਾਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਨੁਦਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਧਾਨਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਾਮਾਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਉਤ੍ਤਰਃ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੋ ਯੇਨ ਰਾਜੇਤਿ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਤਾ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿਚ 'ਰਾਜਾ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੱਖ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਿਦ੍ਧੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਤਮਤ੍ਰਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯੇਨਾਭਿਸਂਸ੍ਤੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਜ੍ਯਾਯਾਂਸਂ ਮਾਮਿਹਾਬ੍ਰਵੀਃ। ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸਂਮਿਤਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੇਵ ਚ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਤੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ,
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇऽਹਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਵਿਧਂ ਵਸੁ ਭੂਰਿ ਚ। ਦਾਸੀਸਹਸ੍ਰਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਨਾਂ ਸੁਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਲਕृਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ: ਹਜ਼ਾਰ ਕਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ।
ਦਸ਼ਕੋਟੀਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਭਾਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਦਸ਼। ਏਤਦ੍ਦਦਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਹਿ ਮੇ
ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਤੇ ਦਸ ਭਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਵੀ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਤਦਤ੍ਰਿਨਰ੍ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਭਿਸਤ੍ਕृਤਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਜ੍ਜਗਾਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗृਹਾਨੇਵ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਫਿਰ ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਦਾਯ ਚ ਧਨਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਤਤਃ ਸਮਭਿਸਂਧਾਯ ਵਨਮੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਵਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਗੀਤਂ ਪਰਪੁਰਂਜਯ। ਪृष੍ਟਯਾ ਮੁਨਿਨਾ ਵੀਰ ਸ਼ृਣੁ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਇੱਥੇ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਗੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ।
ਕਿਂਨ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਹ ਭਦ੍ਰੇ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ ਚ੍ਯਵਤੇ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍। ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਿष੍ਟੋ ਨ ਚ੍ਯਵੇਯਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍
ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਕੀ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਦਾ ਨਹੀਂ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀ ਸਰਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਿਖਾਏ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਾਂ।
ਕਥਂ ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹੁਯਾਂ ਪੂਜਯੇ ਵਾ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਕੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍। ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਭਗੇ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਹਿ ਯਥਾ ਲੋਕਾਨ੍ਵਿਰਜਾਃ ਸਂਚਰੇਯਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਵਨ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂ? ਕਿਸ ਵੇਲੇ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਸਕਾਂ।
ਏਵਂ ਪृष੍ਟਾ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤੇਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਣਾ ਚੋਤ੍ਤਮਬੁਦ੍ਦਿਯੁਕ੍ਤਮ੍। ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਹਿਤਂ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜਾਨਾਤਿ ਯਥੋਪਦੇਸ਼ਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਨਿਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਚਿਰਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ। ਸ ਵੈ ਪੁਰੋ ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਯ ਗਨ੍ਤਾ ਸਹਾਮਰੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਯੋਗਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਿਖਾਏ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚੋਖਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਰਮ੍ਯਾ ਵਿਪੁਲਾ ਵਿਸ਼ੋਕਾਃ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਃ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਃ। ਅਕਰ੍ਦਮਾ ਮੀਨਵਤ੍ਯਃ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾ ਹਿਰਣ੍ਮਯੈਰਾਵृਤਾਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੈਃ
ਉਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਾਦ ਨਹੀਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਘਾਟ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਸਾਂ ਤੀਰੇष੍ਵਾਸਤੇ ਪੁਣ੍ਯਭਾਜੋ ਮਹੀਯਮਾਨਾਃ ਪृਥਗਪ੍ਸਰੋਭਿਃ। ਸੁਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਾਭਿਰਲਂਕृਤਾਭਿ- ਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭਿਰਤੀਵ ਹृष੍ਟਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਰਂ ਲੋਕਂ ਗੋਪ੍ਰਦਾਸ੍ਤ੍ਵਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਨਡ੍ਵਾਹਂ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ। ਵਾਸੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਤੁ ਲੋਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯਮਮਰਤ੍ਵਮੇਤਿ
ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਚੰਦ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਧੇਨੁਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਰਮਾਂ ਸਾਧੁਦੋਹਾਂ ਕਲ੍ਯਾਣਵਤ੍ਸਾਮਪਲਾਯਿਨੀਂ ਚ। ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਰੋਮਾਣਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯਾ- ਸ੍ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਾਸਤੇ ਦੇਵਲੋਕੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਚੰਗੀ, ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਚੰਗਾ ਬੱਝਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾ ਭੱਜਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨਡ੍ਵਾਹਂ ਸੁਵ੍ਰਤਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਹਲਸ੍ਯ ਵੋਢਾਰਮਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯਮ੍। ਧੁਰਂਧਰਂ ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਯੁਵਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਦਸ਼ਧੇਨੁਦਸ੍ਯ
ਜੋ ਕੋਈ ਚੰਗਾ, ਸੁਵਰਤ, ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜੁਆਨ ਤੇ ਧੁਰਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।