ਕਿਂਤ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵੇष੍ਟਾਰੋ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਹਿ ਮੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਯਥਾ ਮੇ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤੋ ਨ ਵ੍ਯਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਪਰ ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ। ਜਿਵੇਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਵਾਚਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤਾਮ੍। ਮਯੋਕ੍ਤਾਮਨ੍ਯਥਾ ਬ੍ਰੂਯੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਰ੍ਥਿਕਾਮ੍
ਜੇ ਉਥੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਕਹੀ ਹੋਈ ਚੰਗੀ ਤੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇ ਰੋਚਤੇ ਮੇ ਵਚਸ੍ਤਵ। ਗਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਚਾਰ੍ਥਸਂਚਯਮ੍
ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ। ਵੈਨਿਆ ਮੈਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਵੈਨ੍ਯਯਜ੍ਞਂ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਯਜ੍ਞਾਯਤਨਮਤ੍ਰਿਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਤਂ ਨृਪਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਤਪਸੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਨਿਆ ਦੇ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪੂਜਯਾਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਰਾਜਨ੍ਧਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਸ਼੍ਚ ਭੁਵਿ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਨृਪਃ। ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮੁਨਿਗਣਾਸ੍ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈਂ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦृषਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਚਨਂ ਵੈ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਤਪਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹੀ।
ਮੈਵਮਤ੍ਰੇ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰੂਯਾ ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸਮਾਹਿਤਾ। ਅਤ੍ਰ ਨਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਧਾਤਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
'ਅਤ੍ਰੀ, ਐਸਾ ਮੁੜ ਨਾ ਕਹੀਂ; ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਧਾਤਾ, ਮਹਿੰਦਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ।'
ਅਥਾਤ੍ਰਿਰਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੌਤਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਅਯਮੇਵ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਤਥੈਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਮੁਹ੍ਯਸੇ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਂ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਹ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਉਹੀ ਧਾਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ।'
ਜਾਨਾਮਿ ਨਾਹਂ ਮੁਹ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂਵਿਵਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਮੁਹ੍ਯਸੇ। ਸ੍ਤੌषਿ ਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਪ੍ਰੇਪ੍ਸੂ ਰਾਜਾਨਂ ਜਨਸਂਸਦਿ
'ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।'
ਨ ਵੇਤ੍ਥ ਪਰਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਮੂਢਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਃ ਕੇਨਾਪਿ ਹੇਤੁਨਾ
'ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਵਿਵਦਨ੍ਤੌ ਤਥਾ ਤੌ ਤੁ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦ੍ਰਸ਼ਨੇ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਸਂਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇऽਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ ਕਥਂ ਤ੍ਵਿਮੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਦੋ ਕੌਣ ਹਨ?'
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ ਕੇਨ ਦਤ੍ਤੋऽਯਮਨਯੋਰ੍ਵੈਨ੍ਯਸਂਸਦਿ। ਉਚ੍ਚੈਃ ਸਮਭਿਭਾषਨ੍ਤੌ ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਧਿष੍ਠਿਤੌ
'ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੈਨਿਆ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ? ਇਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ?'
ਤਤਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਸਰ੍ਵਧਰ਼੍ਮਵਿਤ੍। ਵਿਵਾਦਿਨਾਵਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਾਵੁਭੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਏ ਹਨ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਦਸ੍ਯਾਂਸ੍ਤੁ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਆਵਯੋਰ੍ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਸ਼ृਣੁਤ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਵੈਨ੍ਯਂ ਵਿਧਾਤੇਤ੍ਯਾਹਾਤ੍ਰਿਰਤ੍ਰ ਨੌ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਗੌਤਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਲੇ ਹੋਈ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ। ਅਤ੍ਰੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਨਿਆ ਧਾਤਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।'
ਤਤਸ੍ਤੁ ਗੌਤਮੇਨੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਸਦਿ'। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮੁਨਯੋऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਦੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੈਨਿਆ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸਂਸ਼ਯਚ੍ਛੇਦਨਾਯ ਵੈ। `ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਿਵ ਸੋਮਪਾਃ
ਸਾਰੇ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
ਸ ਚ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਤਾਨੇਵਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਮਹਾਤਪਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ। ਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਦਹਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਨਾਨੀਵਾਗ੍ਨਿਮਾਰੁਤੌ
ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਸ਼ਤ੍ਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ।
ਰਾਜਾ ਵੈ ਪ੍ਰਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਤਿਰੇਵ ਚ। ਸ ਏਵ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ ਧਾਤਾ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਧਾਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਵਿਰਾਟ੍ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭੂਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ। ਯ ਏਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਕਸ੍ਤਂ ਨਾਰ੍ਚਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਮਰਾਟ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਨਰਪਤੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ?
ਪੁਰਾਯੋਨਿਰ੍ਯੁਧਾਜਿਚ੍ਚ ਅਭੀष੍ਟਾਨਚਿਤੋ ਭਵਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਣੇਤਾ ਸਹਜਿਦ੍ਬਭ੍ਰੁਰਿਤਿ ਰਾਜਾऽਭਿਧੀਯਤੇ। ਸਤ੍ਯਯੋਨਿਃ ਪੁਰਾਵਿਚ੍ਚ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਮੂਲ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਦਰਯੋਗ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਨੇਤਾ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਤੇ ਪੀਲਾ-ਭੂਰਾ ਰਾਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾ ਮੂਲ, ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮਾਦृषਯੋ ਭੀਤਾ ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸਮਾਦਧਨ੍। `ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚਾਵ੍ਯਯਮ੍
ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀ। ਇਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ ਧਰਮ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ 'ਤੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਦਿਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਤਮੋ ਨੁਦਤਿ ਤੇਜਸਾ। ਤਥੈਵ ਨृਪਤਿਰ੍ਭੂਮਾਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਨੁਦਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਧਾਨਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਾਮਾਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਉਤ੍ਤਰਃ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੋ ਯੇਨ ਰਾਜੇਤਿ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਤਾ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿਚ 'ਰਾਜਾ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੱਖ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਿਦ੍ਧੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਤਮਤ੍ਰਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯੇਨਾਭਿਸਂਸ੍ਤੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਜ੍ਯਾਯਾਂਸਂ ਮਾਮਿਹਾਬ੍ਰਵੀਃ। ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸਂਮਿਤਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੇਵ ਚ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਤੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ,
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇऽਹਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਵਿਧਂ ਵਸੁ ਭੂਰਿ ਚ। ਦਾਸੀਸਹਸ੍ਰਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਨਾਂ ਸੁਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਲਕृਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ: ਹਜ਼ਾਰ ਕਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ।
ਦਸ਼ਕੋਟੀਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਭਾਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਦਸ਼। ਏਤਦ੍ਦਦਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਹਿ ਮੇ
ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਤੇ ਦਸ ਭਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਵੀ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਤਦਤ੍ਰਿਨਰ੍ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਭਿਸਤ੍ਕृਤਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਜ੍ਜਗਾਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗृਹਾਨੇਵ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਫਿਰ ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਦਾਯ ਚ ਧਨਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਤਤਃ ਸਮਭਿਸਂਧਾਯ ਵਨਮੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਵਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।