ਕृਤਾਨ੍ਤਵਿਧਿਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਅਸ਼ੁਭੈਰ੍ਵਾ ਨਿਰਾਦਾਨੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟਿਭਿਃ
ਕਰਮ-ਫਲ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਉਹ ਜੀਵ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਲਕੜਣਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਤਾਵਦਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਗਤਿਰੁਕ੍ਤਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਅਤਃ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਨਿਬੋਧ ਗਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇਹ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਰਾਹ ਹੈ; ਹੁਣ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਸੁਣ।
ਮਨੁष੍ਯਾਸ੍ਤਪ੍ਤਤਪਸਃ ਸਰ੍ਵਾਗਮਪਰਾਯਣਾਃ। ਸ੍ਥਿਰਵ੍ਰਤਾਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਮਾਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ,
ਸੁਸ਼ੀਲਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਜਾਤੀਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਦਾਨ੍ਤਾਃ ਸੁਤੇਜਸਃ। ਸ਼ੁਚਿਯੋਨ੍ਯਨ੍ਤਰਗਤਾਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਜੋ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਵਧੀਆ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ,
ਜਿਤੇਨਦ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਦ੍ਵਸ਼ਿਨਃ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਦਰਾਗਿਣਃ। ਅਲ੍ਪਾਬਾਧਪਰਿਤ੍ਰਾਸਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵਾਃ
ਜੋ ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਘੱਟ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਡਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਰਵਿਗਨ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ,
ਚ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਜਾਯਮਾਨਂ ਚ ਗਰ੍ਭਸ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਂ ਚੈਵ ਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਮ, ਮਰਨ ਅਤੇ ਗਰਭ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਆਪਣਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਆਪਾ, ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ऋषਯਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਗਮਬੁਦ੍ਧਯਃ। ਕਰ੍ਮਭੂਮਿਮਿਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍। `ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਮ-ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੈਵਾਦ੍ਧਠਾਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਰਾਜਨ੍ਮਾ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯਾਵਿਚਾਰਣਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੈਵੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰ।
ਇਮਾਮਤ੍ਰੋਪਮਾਂ ਚਾਪਿ ਨਿਬੋਧ ਵਦਤਾਂਵਰ। ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯਃ ਪਰਂਮਨ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੁਣ ਇਹ ਉਪਮਾ ਵੀ ਸੁਣ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਇਹੈਵੈਕਸ੍ਯ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਅਮੁਤ੍ਰੈਕਸ੍ਯ ਨੋ ਇਹ। ਇਹ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਚੈਕਸ੍ ਨਾਮੁਤ੍ਰੈਕਸ੍ਯ ਨੋ ਇਹ
ਕਿਸੇ ਲਈ ਇਹ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਇਥੇ ਹੈ, ਪਰ ਉਥੇ ਨਹੀਂ; ਕਿਸੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਉਥੇ ਹੈ, ਇਥੇ ਨਹੀਂ; ਕੁਝ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਥਾਂ ਹਨ; ਤੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਾਂ ਇਥੇ, ਨਾਂ ਉਥੇ।
ਧਨਾਨਿ ਯੇषਾਂ ਵਿਪੁਲਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂਰਮਨ੍ਤੇ ਸੁਵਿਭੂषਿਤਾਙ੍ਗਾਃ। ਤੇषਾਮਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਰਘ੍ਨਲੋਕੋ ਨਾਸੌ ਸਦਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਸੁਖੇ ਰਤਾਨਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੱਧ ਧਨ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਪਸਿ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ਼ੀਲਾ ਜਰਯਨ੍ਤਿ ਦੇਹਾਨ੍। ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ ਭੂਤਹਿਤੇ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਸ੍ਤੇषਾਮਸੌ ਨਾਯਮਰਿਘ੍ਨਲੋਕਃ
ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੇਹ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚਰਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਧਨਾਨਿ ਕਾਲੇ। ਦਾਰਾਨਵਾਪ੍ਯ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਯਜਨ੍ਤੇ ਤੇषਾਮਯਂ ਚੈਵ ਪਰਸ਼੍ਚ ਲੋਕਃ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਹਨ।
ਯੇ ਨੈਵ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨ ਤਪੋ ਨ ਦਾਨਂ ਨ ਚਾਪਿ ਮੂਢਾਃ ਪ੍ਰਜਨੇ ਯਤਨ੍ਤੇ। ਨ ਚਾਪਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਭਾਗ੍ਯਾ- ਸ੍ਤੇषਾਮਯਂ ਚੈਵ ਪਰਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ
ਜੋ ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ।
ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਤਿਵੀਰ੍ਯਸਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੌਜਸਃ ਸਂਹਨਨੋਪਪਨ੍ਨਾਃ। ਲੋਕਾਦਮੁष੍ਮਾਦਵਨਿਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਵਧੀਤਵਿਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਹੇਤੋਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਦਿਵਿਆਤਮਕ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਇਥੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ ਹੋ, ਧਾਰਮਿਕ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹੋ।
ਕृਤ੍ਵੈਵ ਕਰ੍ਮਾਣਇ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ੂਰਾ- ਸ੍ਤਪੋਦਮਾਚਾਰਵਿਹਾਰਸ਼ੀਲਾਃ। ਦੇਵਾਨृषੀਨ੍ਪ੍ਰੇਤਗਤਾਂਸਚ੍ ਸਰ੍ਵਾ- ਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਨਾ ਪਰੇਣ
ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਧਿਆਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚ ਰੀਤ ਰਵਾਜ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਨਿਵਾਸਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ੍ਵੈਃ। ਮਾਭੂਦ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾ ਤਵ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਿਮਂ ਸੁਖਾਰ੍ਥਮ੍
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਵਰਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਸੇਰਾ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਦੁਖ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਆਵੇ।
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮੂਚੁਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣਾਓ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਉਵਾਚ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹੇਹਯਾਨਾਂ ਕੁਲਕਰੋ ਰਾਜਾ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਕੁਮਾਰੋ ਰੂਪਸਂਪਨਨੋ ਮृਗਯਾਂ ਵ੍ਯਚਰਦ੍ਬਲੀ
ਹੇਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਚਰਮਾਣਸ੍ਤੁ ਸੋऽਰਣ੍ਯੇ ਤृਣਵੀਰੁਤ੍ਸਮਾਵृਤੇ। ਕृष੍ਣਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰਾਸਙ੍ਗਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਨਿਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਹਿਂਸਿਤੋऽਰਣ੍ਯੇ ਮਨ੍ਯਮਾਨੇਨ ਵੈ ਮृਗਮ੍। ਵ੍ਯਥਿਤਃ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਿਰਨ ਸਮਝ ਕੇ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ। ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਹੇਹਯਾਨਾਂ ਵੈ ਸਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਥਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਰਾਜੀਵਨੇਤ੍ਰੋਸੌ ਕੁਮਾਰਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਕੁਮਾਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹੇਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਤਦ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ। `ਸ ਕੁਮਾਰੋ ਮਹੀਪਾਲੋ ਹੇਹਯਾਨਾਂ ਮਹੀਭृਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਚਾਪਿ ਹਿਂਸਿਤਂ ਤਾਤ ਮੁਨਿਂ ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਿਨਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦੀਨਮਾਨਸਾਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਯਾਯਮਿਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚਾਰਿष੍ਟਨਾਮ੍ਨੋऽਥ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਞ੍ਜਸਾ
ਸਭ ਨੇ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਣਣ ਲਈ ਇधर-ਉਧਰ ਖੋਜਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਤਾਰਕਸ਼ਯ ਦੇ ਆਰਿਸ਼ਟਾ ਨਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍। ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ ਤੁ ਮੁਨਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਪੂਜਾਮਥਾਹਰਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਤਿਥੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਤੇ ਤਮੂਚੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਵਯਂ ਸਕ੍ਰਿਯਾਂ ਮੁਨੇ। ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਰ੍ਹਾਃ ਕਰ੍ਮਦੋषੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹਿਂਸਿਤੋ ਹਿ ਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੁਨਿ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਤਿਥੀ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ।"
ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਃ ਕਥਂ ਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹਤਃ। ਕ੍ਵ ਚਾਸੌ ਬ੍ਰੂਤ ਸਹਿਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਮੇ ਰਤਪੋਬਲਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ? ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਦੱਸੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।"
ਤੇ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਖਿਲਮਾਖ੍ਯਾਯਾਸ੍ਮੈ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਨਾਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਮृषਿਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤਾਸੁਂ ਤੇ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।