ਤਥਾ ਮੂਰ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਜਨਪਦੇਸ਼੍ਵਰੈਃ। ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਯਜ੍ਞਸਂਸ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਨਮੇਜਯਸ੍ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮृषਿਮਾਗਤਮ੍। ਸਗਣੋऽਭ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮਃ
ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਵਿष੍ਟਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਦਸ੍ਯਾਨੁਮਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਸਨਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ
ਸਭ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਂ ਵਰਦਂ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਪੂਜਿਤਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਗਾਂ ਚ ਵਿਧਾਨਤਃ। ਪਿਤਾਮਹਾਯ ਕृष੍ਣਾਯ ਤਦਰ੍ਹਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਅਤੇ ਇਕ ਗਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਪਾਮ੍ਡਵਾਜ੍ਜਨਮੇਜਯਾਤ੍। ਗਾਂ ਚੈਵ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਯ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਨਮੇਜਯ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਗਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥਾ ਚ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਤਾਮਹਮ੍। ਉਪੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦਨਾਮਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਭਗਵਾਨਾਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦ੍ਯ ਚ। ਸਦਸ੍ਯੈਃ ਪੂਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਦਸ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਦਸ੍ਯੈਰ੍ਜਨਮੇਜਯਃ। ਇਦਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਫਿਰ, ਸਭ ਮੈਂਬਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍। ਤੇषਾਂ ਚਰਿਤਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੁਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਿੱਧਾ ਗਵਾਹ ਹੋ; ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਾਓ।
ਕਥਂ ਸਮਭਵਦ੍ਭੇਦਸ੍ਤੇषਾਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਤਚ੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਥਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਭੂਤਾਨ੍ਤਕਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਪਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ? ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਪਿਤਾਮਹਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੈਵੇਨਾਵਿष੍ਟਚੇਤਸਾਮ੍। ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨੈਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। `ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਭਗਵਨ੍ਕੁਸ਼ਲੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਸਾਰੇ ਪਿਤਾਮਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਘੇਰ ਲਏ, ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਸੀਨਂ ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਭੇਦੋऽਭਵਤ੍ਪੁਰਾ। ਤਦਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਸਿ
ਕੁਰੁਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਫ਼ਰਕ ਪਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭਸ੍ਤਦਾ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ।
ਰਾਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਮੈ ਸਦਸ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਭੇਦਂ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਂ ਚ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਜਾ, ਸਭ ਮੈਂਬਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫ਼ਰਕ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਵੀਰਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਵਿਰੋਧਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਗੁਰਵੇ ਪ੍ਰਾਙ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਨੋਬੁਦ੍ਧਿਸਮਾਧਿਭਿਃ। ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾਨ੍ਵਿਦੁषੋ ਜਨਾਨ੍
ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ,
ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯੇਹ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਧੀਮਤਃ। ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਤਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਾਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਮਾਂ ਭਾਰਤੀਂ ਕਥਾਮ੍। ਗੁਰੋਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ਮਨਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਤੀਵ ਮੇ
ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ; ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਮੁੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਭੇਦਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੋਰਭੂਤ੍। ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਦ੍ਯੂਤਸਂਭੂਤੋ ਵਨਵਾਸਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਕਿਵੇਂ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਹੋਈ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੂਏ ਤੋਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਵੀ।
ਯਥਾ ਚ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਤ੍ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍। ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਸ ਆਇਆ — ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਮृਤੇ ਪਿਤਰਿ ਤੇ ਵੀਰਾ ਵਨਾਦੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍। ਨਚਿਰਾਦੇਵ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਵੇਦੇ ਧਨੁषਿ ਚਾਭਵਨ੍
ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਧਨੁਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਸਤ੍ਵਵੀਰ੍ਯੌਜਃਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਪੌਰਸਂਮਤਾਨ੍। ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਕੁਰਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਞ੍ਸ਼੍ਰੀਯਸ਼ੋਭृਤਃ
ਜਦ ਕੁਰੂਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਤੇ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਵਾਲਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਹਿਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਹਸੌਬਲਃ। ਤੇषਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਨਿਰ੍ਵਾਸਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਂਸ੍ਤੇ ਸਮਾਰਭਨ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਰਣ ਤੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਤੇ ਨਿਕਾਲਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਾਂ ਚਲਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕੁਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪਾਮ੍ਡਵਾਨ੍ਵਿਵਿਧੋਪਾਯੈ ਰਾਜ੍ਯਹੇਤੋਰਪੀਡਯਤ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਦਦਾਵਥ ਵਿषਂ ਪਾਪੋ ਭੀਮਾਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਜਰਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵੀਰਃ ਸਹਾਨ੍ਨੇਨ ਵृਕੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪਾਪੀ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਚਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਪੁਨਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਤੋਯੇषੁ ਭੀਮਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਰਮਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਜਦ ਭੀਮ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਾਂਧ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਯਦਾ ਵਿਬੁਦ੍ਧਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤਦਾ ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਗਤਵ੍ਯਥਃ
ਜਦ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਆਸ਼ੀਵਿषੈਃ ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪੈਃ ਸੁਪ੍ਤਂ ਚੈਨਮਦਂਸ਼ਯਤ੍। ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵਾਙ੍ਗਦੇਸ਼ੇषੁ ਨ ਮਮਾਰ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਡਸਵਾਇਆ; ਪਰ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।