ਗਦਾਸਿਚਰ੍ਮਗ੍ਰਹਣੇषੁ ਸ਼ੂਰਾ- ਨਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਸੁ ਰਥਾਸ਼੍ਵਯਾਨੇ। ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਨੇਤਾ ਵਿਨਯੇਦਤਨ੍ਦ੍ਰੀ- ਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਚ ਸਦਾ ਕੁਮਾਰਾਨ੍
ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਢਾਲ ਫੜਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਮਲਾਵਾਂ ਤੇ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਪਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਇ ਚੈषਾਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਦਾਯ। ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਨਾਂ ਚ ਤਥਾऽਭਿਮਨ੍ਯੋਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਸ੍ਤੁष੍ਯਤਿ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਃ
ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਿਹਾਰਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ। ਏਕੈਕਮੇषਾਮਨੁਯਾਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਰਥਾਸ਼੍ਚ ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਦਨ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚ
ਯਜਨਸੇਨੀ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਖੇਡਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਥ, ਵਾਹਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤੁ ਕृष੍ਣੋ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਯੋਧਾਃ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚ। ਏਤੇ ਨਿਦੇਸ਼ਂ ਤਵ ਪਾਲਯਨ੍ਤ- ਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਯਤ੍ਰੇਚ੍ਛਸਿ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਨ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ, ਰਾਜਨ।'
ਆਵਰ੍ਤਤਾਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਵੇਗਵਾਤਾ ਹਲਾਯੁਧਪ੍ਰਗ੍ਰਣਾ ਮਧੂਨਾਮ੍। ਸੇਨਾ ਤਵਾਰ੍ਥੇषੁ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤਾ ਸਸਾਦਿਪਤ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਾ ਸਨਾਗਾ
ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਹਵਾ, ਹਲਧਾਰੀ ਮਧੂਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ, ਰਾਜਨ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸੁਯੋਧਨਃ ਪਾਪਕृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ। ਸ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਃ ਸਸੁਹਦ੍ਗਣਸ਼੍ਚ ਭੌਮਸ੍ਯ ਸੌਬਾਧਿਪਤੇਸ਼੍ਚ ਮਾਰ੍ਗਮ੍
ਪਾਂਡਵ, ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਸੁਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਭੂਮਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸੌਭ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕਾਮਂ ਤਥਾ ਤਿष੍ਠ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿ- ਨ੍ਯਥਾ ਕृਤਸ੍ਤੇ ਸਮਯਃ ਸਭਾਯਾਮ੍। ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਯੋਧੈਸ੍ਤੁ ਹਤਾਰਿਯੋਧਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਨਾਗਪੁਰਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਮ੍
ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿ, ਜਿਵੇਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਣ।
ਵ੍ਯਪੇਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵ੍ਯਪਨੀਤਪਾਪ੍ਮਾ ਵਿਹृਤ੍ ਯਤ੍ਰੇਚ੍ਛਸਿ ਤਤ੍ਰ ਕਾਮਮ੍। ਤਤਃ ਸਮृਦ੍ਧਿਪ੍ਰਭਵਂ ਵਿਸ਼ੋਕਃ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਨਾਗਪੁਰਂ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਮ੍
ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਗ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਤੇ ਸੌਰਾਠ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦਾਜ੍ਞਾਯ ਮਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਯਥਾਵਦੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇਨ। ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਕੇਸ਼ਵਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਫਿਰ, ਇਹ ਸਲਾਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਜਿਵੇਂ ਆਖੀ ਗਈ, ਧਰਮ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਕੇਸ਼ਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਭਵਾਨ੍ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛਰਣਾ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾਃ। ਕਾਲੋਦਯੇ ਤਚ੍ਚ ਤਤਸ਼੍ਚ ਭੂਯਃ ਕਰ੍ਤਾ ਭਵਾਨ੍ਕਰ੍ਮ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋਸ੍ਤਿ
ਕੇਸ਼ਵ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ; ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਉਤਰੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਕਰਤਾਰ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਂ ਵਿਹृਤਸ਼੍ਚ ਕਾਲਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਨਿਰ੍ਜਨੇषੁ। ਅਜ੍ਞਾਤਚਰ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਮਾਪ੍ਯ ਭਵਦ੍ਗਤਾਃ ਕੇਸ਼ਵ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਜਨ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ। ਗੁਪਤ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਕੇਸ਼ਵ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਏषੈਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜੁषਤਾਂ ਸਦਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸਤ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕੇਸ਼ਵ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਃ। ਸਦਾਨਧਰ੍ਮਾਃ ਸਜਲਾਃ ਸਦਾਰਾਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਸ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛਰਣਾ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾਃ
ਇਹੀ ਸੋਚ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਕੇਸ਼ਵ, ਸੱਚ 'ਚ ਡਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਪਾਰਥ।
ਤਥਾ ਵਦਤਿਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਥ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਪੋਵृਦ੍ਧੋ ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਧृਕ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਵਾਰਸ਼ਣੀ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਅਜਰਸ਼੍ਚਾਮਰਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਥਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਕਃ
ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਮਰ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ, ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਚੀਸ ਸਾਲ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ।
ਤਮਾਗਤਮृषਿਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍। ਉਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਹਯਾਦਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਤਮਰ੍ਚਿਤਂ ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਮਾਸੀਨਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਤੇਨਾਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂਪਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਚ ਤਥਾऽਹਂਪਰਮਂ ਵਚਃ
ਪਾਂਡਵ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬਚਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਾਃ ਕਥਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸਦਾਚਾਰਾਨ੍ਸਨਾਤਨਾਨ੍। ਰਾਜ੍ਞਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਾਰ੍ਕਣਅਡੇਯ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਨਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਓ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਆਚਾਰ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਦੇਵਰ੍षਿਰਪਿ ਨਾਰਦਃ। ਆਜਗਾਮ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਵਲੋਕਕਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਉੱਥੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਵੀ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਪ੍ਯਥ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮੁਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ।
ਨਾਰਦਸ੍ਤ੍ਵਥ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਸ੍ਯ ਵਦਤਸ੍ਤਾਂ ਕਥਾਮਨ੍ਵਮੋਦਤ
ਫਿਰ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਕਾਲਜ੍ਞਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਸਨਾਰਦਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਯਤ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਨੇ, ਸਮਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਹਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂਵਿਪੁਲਮਾਖ੍ਯਾਤਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕੋ; ਜੋ ਦੱਸਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਹ ਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ। ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਯਥਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ।
ਤਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਕੁਰੁਰਾਜੋ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਕਥਾਸਂਜਨਨਾਰ੍ਥਾਯ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖ, ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਭਵਾਨ੍ਦੈਵਤਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚਰਿਤਜ੍ਞਃ ਪੁਰਾਤਨਃ
ਤੁਸੀਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚੋਪਾਸਿਤਵ੍ਯਸ਼੍ ਮਤੋ ਨਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਿਰਮ੍। ਅਯਂ ਚ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਾਨਵਲੋਕਕਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੇਵਣਯੋਗ ਅਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਲੰਮੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਇਹ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਸੁਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰਦੁਰ੍ਤ੍ਤਾਨृਦ੍ਧ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਲਦੇ-ਫੂਲਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਮਣਃ ਪੁਰੁषਃ ਕਰ੍ਤਾ ਸ਼ੁਭਸ੍ਯਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਵਾ। ਸ੍ਵਫਲਂ ਤਦੁਪਾਸ਼੍ਨਾਪਿ ਕਥਂ ਕਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਿਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੰਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੱਬ ਨੂੰ ਕਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਥਵਾ ਸੁਖਦੁਃਖੇषੁ ਨृਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰ। ਇਹ ਵਾ ਕृਤਮਨ੍ਵੇਤਿ ਪਰਦੇਹੇऽਥਵਾ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੀ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਇਥੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?