ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਭੀਮੇਨ ਸਂਗਤਃ। ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬੀਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਪਸ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਸਮੇਤੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤੇ ਤ੍ਰਯਃ। ਆਸਨ੍ਸੁਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿਤੇਪ੍ਸਯਾ। ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਭੀਮਂ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਤੋऽਸ੍ ਸਾਹਸਮ੍
ਪਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਬੀਮ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰਿਆ ਕਰ।'
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੁ ਭਯਾਨ੍ਪੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਹਰ੍षਮਾਹਾਰਯਾਂਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਜਹ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ
ਪਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਬੀਮ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਦੇਖਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਨਿਦਾਘਾਨ੍ਤਕਰਃ ਕਾਲਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸੁਖਾਵਹਃ। ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ ਸਮਭਿਪਦ੍ਯਤ
ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਰਹੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਵਰਖਾ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ।
ਛਾਦਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਘੋषਾਃ ਸ੍ਵਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਬਲਾਹਕਾਃ। ਪ੍ਰਵਵਰ੍षੁਰ੍ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਸਿਤਾਃ ਸਤਤਂ ਤਦਾ
ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਪਾਤ੍ਯਯਨਿਕੇਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਪੇਤਾਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾਜਾਲਾਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਣ੍ਡਪ੍ਰਭਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਰੂਢਸ਼ष੍ਪਾ ਧਰਣੀ ਮਤ੍ਤਦਂਸ਼ਸਰੀਸृਪਾ। ਬਭੂਵ ਪਯਸਾ ਸਿਕ੍ਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਧੂਮਰਜੋਗਣਾ
ਧਰਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਘਾਹ ਉੱਗ ਆਇਆ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ ਤੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਭਰ ਗਏ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ, ਧੂੜ ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਠੰਢੇ ਪਏ।
ਨ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦਮ੍ਭਸਾ ਸਮਵਸ੍ਤृਤੇ। ਸਮਂ ਵਾ ਵਿषਮਂ ਵਾऽਪਿ ਨਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸ੍ਤਾਵਰਾਣਿ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਸਮਾਨ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਉੱਚ-ਨੀਚ, ਨਦੀਆਂ ਜਾਂ ਅਟੱਲ ਚੀਜ਼ਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਤੋਯਾ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਸ਼੍ਵਸਮਾਨਾ ਇਵਾਸ਼ੁਗਾਃ। ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਸ਼ੋਭਯਾਂਚਕ੍ਰੁਃ ਕਾਨਨਾਨਿ ਤਪਾਤ੍ਯਯੇ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ।
ਨਦਤਾਂ ਕਾਨਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ੍ਵਨਾਃ। ਵृष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਵਰਾਹਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ।
ਸ੍ਤੋਕਕਾਃ ਸ਼ਿਖਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਗਣੈਃ ਸਹ। ਮਤ੍ਤਾਃ ਪਰਿਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਰ੍ਦੁਰਸ਼੍ਚੈਵ ਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਗਰੁੱਪਾਂ 'ਚ ਮੋਰ, ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ, ਤੇ ਡੱਡੂ ਵੀ ਗਰਵ ਨਾਲ ਰੌਂਦੇ।
ਤਦਾ ਬਹੁਵਿਧਾਕਾਰਾ ਪ੍ਰਾਵृਣ੍ਮੇਘਾਨੁਨਾਦਿਤਾ। ਅਭ੍ਯਤੀਤਾ ਸ਼ਿਵਾ ਤੇषਾਂ ਚਰਤਾਂ ਮਰੁਧਨ੍ਵਸੁ
ਫਿਰ, ਜਦ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਸਮਾਂ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਹਂਸਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਸ਼ਰਤ੍ਪ੍ਰਮੁਦੀਤਾऽਭਵਤ੍। ਰੂਢਕਕ੍ਸ਼ਵਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਜਲਨਿਮ੍ਨਗਾ
ਕਾਂਜ ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਪਤਝੜ ਆਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ, ਕਿਨਾਰੇ ਘਣੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸਾਫ਼ ਵਗਦਾ।
ਵਿਮਲਾਕਾਸ਼ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸ਼ਰਤ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਵਾऽਭषਤ੍। ਮृਗਦ੍ਵਿਜਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਪਤਝੜ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਸਾਫ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਮਕਦੀ, ਅਸਮਾਨ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਜਸਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾਜਲਦਸ਼ੀਤਲਾਃ। ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਸੋਮੇਨ ਚ ਵਿਰਾਜਿਤਾਃ
ਰਾਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਠੰਢੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢੀਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ।
ਕੁਮੁਦੈਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਤਵਾਰਿਧਰਾਃ ਸ਼ਿਵਾਃ। ਨਦੀਃ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਸ਼੍ਚੈਵ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਹੋਈਆਂ।
ਤੇ ਵੈ ਮੁਮੁਦਿਰੇ ਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਦृਢਧਨ੍ਵਾਨਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪਰ੍ਵਸਨ੍ਧੌ ਸ੍ਮ ਸ਼ਾਰਦੀ। ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤਾਮਾਸੀਤ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕੀ ਜਨਮੇਜਯ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਤਝੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ, ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਈ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ।
ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਸਤ੍ਵੈਸ੍ਤਾਪਸੈਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਮੂਹੁਰ੍ਯੋਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਨੇ ਉੱਚਾ ਜੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ।
ਤਮਿਸ੍ਰਾਭ੍ਯੁਦਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਸੂਤੈਃ ਪੌਰੋਗਵੈਃ ਸਾਕਂ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਵਨਮ੍
ਅੰਧੇਰੇ ਦੀ ਆਮਦ 'ਤੇ, ਪਾਂਡਵ, ਧੌਮਿਆ, ਆਪਣੇ ਰਥੀਆਂ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਾ ਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ਨਿषੇਦੁਃ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ
ਕਾਮਯਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅੱਗੇ, ਰਿਸੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਪਰਿਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ਵਸਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਨ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ। ਸ ਏष੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ਼ੌਰਿਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੇਕ ਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਸ਼ੀ, ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਵਿਦਿਤਾ ਹਿ ਹਰੇਰ੍ਯੂਯਮਿਹਾਯਾਤਾਃ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਸਦਾ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼੍ਰੇਯੋਨ੍ਵੇषੀ ਚ ਵੋ ਹਰਿਃ
ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ; ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਵਤ੍ਸਰਜੀਵੀ ਚ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਸਮੇष੍ਯਤਿ
ਮਾਰਕੰਡੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਤੇ ਪਾਠ-ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ।
ਤਥੈਵ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨ ਰਥਿਨਾਰਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਰਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ ਸਨ।
ਮਘਵਾਨਿਵ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਯਾ। ਉਪਾਯਾਦ੍ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰੋ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਪੌਲੋਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਕृष੍ਣੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਵਵਨ੍ਦੇ ਮੁਦਿਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਭੀਮਂ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।