ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਬੁਬੁਧੇऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਵ੍ਯਾਲੀਭੂਤਮਧੋਮੁਖਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੋਂ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਸੀ।
ਅਯਾਚਂ ਤਮਹਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍ਸਂਪ੍ਰਮੂਢਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇ; ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਤਤਃ ਸ ਮਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਂ ਕृਪਾਨਵਿਤਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ।'
ਅਭਿਮਾਨਸ੍ਯ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਬਲਸ੍ਯ ਚ ਨਰਾਧਿਪ। ਫਲੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਮਹਾਰਾਜ ਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਫਲ ਮੁਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਤਤੋ ਮੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਜਾਤਸ੍ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਯੇਨ ਤ੍ਵਾऽਹਮਚੂਚੁਦਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੀ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ।
ਸਤ੍ਯਂ ਦਮਸ੍ਤਪੋ ਯੋਗਮਹਿਂਸਾ ਜ੍ਞਾਨਨਿਤ੍ਯਤਾ। ਸਾਧਕਾਨਿ ਸਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਨ ਜਾਤਿਰ੍ਨਕੁਲਂ ਨृਪ
ਸੱਚ, ਸੰਜਮ, ਤਪ, ਜੋਗ, ਅਹਿੰਸਾ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ—ਇਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਧਨ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਨਮ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਅਰਿष੍ਟ ਕਏष ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਬੀਮੋ ਮਹਾਭੁਜ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ
ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਬੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ ਚਾਯਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕਾਲਃ ਪੁਣ੍ਯ ਉਪਾਗਤਃ। ਤਦਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੇ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍
ਹੁਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਤੁ ਵਿਮਾਨਂ ਕਾਮਗਾਮਿ ਵੈ। ਅਵਪਾਤੇਨ ਮਹਤਾ ਤਤ੍ਰਾਵਾਪ ਤਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸੀ ਵੇਲੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਜਗਰਂ ਦੇਹਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨਹੁषੋ ਨृਪਃ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁਃ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਮੇਵ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਜਗਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਭੀਮੇਨ ਸਂਗਤਃ। ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬੀਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਪਸ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਸਮੇਤੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤੇ ਤ੍ਰਯਃ। ਆਸਨ੍ਸੁਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿਤੇਪ੍ਸਯਾ। ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਭੀਮਂ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਤੋऽਸ੍ ਸਾਹਸਮ੍
ਪਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਬੀਮ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰਿਆ ਕਰ।'
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੁ ਭਯਾਨ੍ਪੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਹਰ੍षਮਾਹਾਰਯਾਂਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਜਹ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ
ਪਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਬੀਮ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਦੇਖਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਨਿਦਾਘਾਨ੍ਤਕਰਃ ਕਾਲਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸੁਖਾਵਹਃ। ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ ਸਮਭਿਪਦ੍ਯਤ
ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਰਹੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਵਰਖਾ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ।
ਛਾਦਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਘੋषਾਃ ਸ੍ਵਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਬਲਾਹਕਾਃ। ਪ੍ਰਵਵਰ੍षੁਰ੍ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਸਿਤਾਃ ਸਤਤਂ ਤਦਾ
ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਪਾਤ੍ਯਯਨਿਕੇਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਪੇਤਾਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾਜਾਲਾਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਣ੍ਡਪ੍ਰਭਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਰੂਢਸ਼ष੍ਪਾ ਧਰਣੀ ਮਤ੍ਤਦਂਸ਼ਸਰੀਸृਪਾ। ਬਭੂਵ ਪਯਸਾ ਸਿਕ੍ਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਧੂਮਰਜੋਗਣਾ
ਧਰਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਘਾਹ ਉੱਗ ਆਇਆ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ ਤੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਭਰ ਗਏ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ, ਧੂੜ ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਠੰਢੇ ਪਏ।
ਨ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦਮ੍ਭਸਾ ਸਮਵਸ੍ਤृਤੇ। ਸਮਂ ਵਾ ਵਿषਮਂ ਵਾऽਪਿ ਨਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸ੍ਤਾਵਰਾਣਿ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਸਮਾਨ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਉੱਚ-ਨੀਚ, ਨਦੀਆਂ ਜਾਂ ਅਟੱਲ ਚੀਜ਼ਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਤੋਯਾ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਸ਼੍ਵਸਮਾਨਾ ਇਵਾਸ਼ੁਗਾਃ। ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਸ਼ੋਭਯਾਂਚਕ੍ਰੁਃ ਕਾਨਨਾਨਿ ਤਪਾਤ੍ਯਯੇ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ।
ਨਦਤਾਂ ਕਾਨਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ੍ਵਨਾਃ। ਵृष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਵਰਾਹਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ।
ਸ੍ਤੋਕਕਾਃ ਸ਼ਿਖਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਗਣੈਃ ਸਹ। ਮਤ੍ਤਾਃ ਪਰਿਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਰ੍ਦੁਰਸ਼੍ਚੈਵ ਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਗਰੁੱਪਾਂ 'ਚ ਮੋਰ, ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ, ਤੇ ਡੱਡੂ ਵੀ ਗਰਵ ਨਾਲ ਰੌਂਦੇ।
ਤਦਾ ਬਹੁਵਿਧਾਕਾਰਾ ਪ੍ਰਾਵृਣ੍ਮੇਘਾਨੁਨਾਦਿਤਾ। ਅਭ੍ਯਤੀਤਾ ਸ਼ਿਵਾ ਤੇषਾਂ ਚਰਤਾਂ ਮਰੁਧਨ੍ਵਸੁ
ਫਿਰ, ਜਦ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਸਮਾਂ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਹਂਸਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਸ਼ਰਤ੍ਪ੍ਰਮੁਦੀਤਾऽਭਵਤ੍। ਰੂਢਕਕ੍ਸ਼ਵਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਜਲਨਿਮ੍ਨਗਾ
ਕਾਂਜ ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਪਤਝੜ ਆਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ, ਕਿਨਾਰੇ ਘਣੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸਾਫ਼ ਵਗਦਾ।
ਵਿਮਲਾਕਾਸ਼ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸ਼ਰਤ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਵਾऽਭषਤ੍। ਮृਗਦ੍ਵਿਜਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਪਤਝੜ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਸਾਫ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਮਕਦੀ, ਅਸਮਾਨ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਜਸਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾਜਲਦਸ਼ੀਤਲਾਃ। ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਸੋਮੇਨ ਚ ਵਿਰਾਜਿਤਾਃ
ਰਾਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਠੰਢੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢੀਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ।
ਕੁਮੁਦੈਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਤਵਾਰਿਧਰਾਃ ਸ਼ਿਵਾਃ। ਨਦੀਃ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਸ਼੍ਚੈਵ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਹੋਈਆਂ।
ਤੇ ਵੈ ਮੁਮੁਦਿਰੇ ਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਦृਢਧਨ੍ਵਾਨਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪਰ੍ਵਸਨ੍ਧੌ ਸ੍ਮ ਸ਼ਾਰਦੀ। ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤਾਮਾਸੀਤ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕੀ ਜਨਮੇਜਯ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਤਝੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ, ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਈ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ।