ਅਹੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ੁਭਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਯਂ ਤਵ। ਵਿਦਿਤਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਹੁष ਪृਚ੍ਛਸਿ
ਅਹਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ — ਨਹੁਸ਼, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਮੋਹ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਮ੍। ਏਵਮਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਾਣਮਿਤਿ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਮੋਹ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਜ੍ਞਮਪਿ ਚੇਚ੍ਛੂਰਮृਦ੍ਧਿਰ੍ਮੋਹਯਤੇ ਨਰਮ੍। ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸੁਖੇ ਸਰ੍ਵੋ ਨਾਵੈਤੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਚੰਗੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ — ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਸੋਹਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੋਹੇਨ ਮਦਾਵਿष੍ਟੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਪਤਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਸਂਬੋਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ, ਆਤਮ-ਗਰਵ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕृਤਂਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਯਾ ਮਮ ਪਰਂਤਪ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਃ ਸ਼ਾਪ ਸੁਕृਚ੍ਛ੍ਰੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਭਾष੍ਯ ਸਾਧੁਨਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਮੇਰਾ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਮੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹਿ ਦਿਵਿ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਮਾਨਨ ਚਰਨ੍ਪੁਰਾ। ਅਭਿਮਾਨੇਨ ਮਤ੍ਤਃ ਸਨ੍ਕਂਚਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤਯਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ; ਗਰਵ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਦੇਘਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਵਰਂ ਮਮ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਾਸਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਸੱਪ — ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ — ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਯਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋ ਹਰਾਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਦ੍ਧਿ ਦृष੍ਟੇਰ੍ਬਲਂ ਮਮ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਇਹੀ ਬਲ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਣਾਂ ਸਰਸ੍ਰਂ ਹਿ ਉਵਾਹ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਮਮ। ਕਸ ਮਾਮਪਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਲਕੀ ਉਠਾਈ ਸੀ; ਪਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਖੋਹ ਲਈ।
ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪਾਦੇਨ ਵਹਨ੍ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਤਤੋਸ੍ਮ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧ੍ਵਂਸ ਸਰ੍ਪੇਤਿ ਵੈਰੁषਾ
ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਲਕੀ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਗਸਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾ, ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ!'
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਬੁਬੁਧੇऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਵ੍ਯਾਲੀਭੂਤਮਧੋਮੁਖਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੋਂ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਸੀ।
ਅਯਾਚਂ ਤਮਹਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍ਸਂਪ੍ਰਮੂਢਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇ; ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਤਤਃ ਸ ਮਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਂ ਕृਪਾਨਵਿਤਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ।'
ਅਭਿਮਾਨਸ੍ਯ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਬਲਸ੍ਯ ਚ ਨਰਾਧਿਪ। ਫਲੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਮਹਾਰਾਜ ਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਫਲ ਮੁਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਤਤੋ ਮੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਜਾਤਸ੍ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਯੇਨ ਤ੍ਵਾऽਹਮਚੂਚੁਦਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੀ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ।
ਸਤ੍ਯਂ ਦਮਸ੍ਤਪੋ ਯੋਗਮਹਿਂਸਾ ਜ੍ਞਾਨਨਿਤ੍ਯਤਾ। ਸਾਧਕਾਨਿ ਸਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਨ ਜਾਤਿਰ੍ਨਕੁਲਂ ਨृਪ
ਸੱਚ, ਸੰਜਮ, ਤਪ, ਜੋਗ, ਅਹਿੰਸਾ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ—ਇਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਧਨ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਨਮ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਅਰਿष੍ਟ ਕਏष ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਬੀਮੋ ਮਹਾਭੁਜ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ
ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਬੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ ਚਾਯਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕਾਲਃ ਪੁਣ੍ਯ ਉਪਾਗਤਃ। ਤਦਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੇ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍
ਹੁਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਤੁ ਵਿਮਾਨਂ ਕਾਮਗਾਮਿ ਵੈ। ਅਵਪਾਤੇਨ ਮਹਤਾ ਤਤ੍ਰਾਵਾਪ ਤਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸੀ ਵੇਲੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਜਗਰਂ ਦੇਹਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨਹੁषੋ ਨृਪਃ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁਃ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਮੇਵ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਜਗਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਭੀਮੇਨ ਸਂਗਤਃ। ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬੀਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਪਸ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਸਮੇਤੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤੇ ਤ੍ਰਯਃ। ਆਸਨ੍ਸੁਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿਤੇਪ੍ਸਯਾ। ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਭੀਮਂ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਤੋऽਸ੍ ਸਾਹਸਮ੍
ਪਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਬੀਮ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰਿਆ ਕਰ।'
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੁ ਭਯਾਨ੍ਪੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਹਰ੍षਮਾਹਾਰਯਾਂਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਜਹ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ
ਪਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਬੀਮ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਦੇਖਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਨਿਦਾਘਾਨ੍ਤਕਰਃ ਕਾਲਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸੁਖਾਵਹਃ। ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ ਸਮਭਿਪਦ੍ਯਤ
ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਰਹੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਵਰਖਾ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ।
ਛਾਦਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਘੋषਾਃ ਸ੍ਵਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਬਲਾਹਕਾਃ। ਪ੍ਰਵਵਰ੍षੁਰ੍ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਸਿਤਾਃ ਸਤਤਂ ਤਦਾ
ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਪਾਤ੍ਯਯਨਿਕੇਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਪੇਤਾਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾਜਾਲਾਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਣ੍ਡਪ੍ਰਭਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਰੂਢਸ਼ष੍ਪਾ ਧਰਣੀ ਮਤ੍ਤਦਂਸ਼ਸਰੀਸृਪਾ। ਬਭੂਵ ਪਯਸਾ ਸਿਕ੍ਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਧੂਮਰਜੋਗਣਾ
ਧਰਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਘਾਹ ਉੱਗ ਆਇਆ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ ਤੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਭਰ ਗਏ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ, ਧੂੜ ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਠੰਢੇ ਪਏ।
ਨ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦਮ੍ਭਸਾ ਸਮਵਸ੍ਤृਤੇ। ਸਮਂ ਵਾ ਵਿषਮਂ ਵਾऽਪਿ ਨਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸ੍ਤਾਵਰਾਣਿ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਸਮਾਨ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਉੱਚ-ਨੀਚ, ਨਦੀਆਂ ਜਾਂ ਅਟੱਲ ਚੀਜ਼ਾਂ।