ਤਦਾਤ੍ਮਦ੍ਰਵ੍ਯਮਾਯੁष੍ਮਨ੍ਦੇਹਸਂਸ਼੍ਰਯਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਕਰਣਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਭੋਗਾਨੁਪਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਥਾਵਿਥਿ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪਦਾਰਥ, ਆਯੁ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਕਮਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤਸ੍ਯ ਭੋਗਾਧਿਕਰਣੇ ਕਰਣਾਨਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਇੱਥੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਇੱਛਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ, ਭੋਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਬਾਰੇ।
ਮਨਸਾ ਤਾਤ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਵਿषਯਾਨਿਮਾਨ੍। ਵਿषਯਾਯਤਨਤ੍ਵੇਨ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿष੍ਠਿਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਮਨ ਇਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਜੀਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਚਾਪਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਨੋ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ਵਿਧੀਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਗਪਦਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਣਂ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੀਵ ਦਾ ਮਨ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ ਆਤ੍ਮਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਭ੍ਰੁਵੋਰਨ੍ਤਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਸृਜਤਿ ਵਿਵਿਧੇषੁ ਪਰਾਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਆਤਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਭ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ, ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧੇਰੁਤ੍ਤਰਕਾਲਂ ਚ ਵੇਦਨਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ। ਏष ਵੈ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿਧਿਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਭਾਵਨਃ
ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਨੁਭਵ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਮਨਸਸ਼੍ਚਾਪਿ ਬੁਦ੍ਧੇਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪਰਮ੍। ਏਤਦਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਦੁषਾਂ ਪਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਉੱਚ ਲੱਛਣ ਵੀ ਦੱਸੋ; ਇਹ ਆਤਮ-ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰਾਤ੍ਮਾਨੁਗਾऽਤੀਵ ਉਤ੍ਪਾਤੇਨ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਤਦਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਹਿ ਸਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯੈषਿਣੀ ਭਵੇਤ੍
ਬੁੱਧੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝੋ ਕਿ ਬੁੱਧੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਕਾਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨਸ੍ਤੂਤ੍ਪਨ੍ਨਮੇਵ ਹਿ। ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਗੁਣਵਿਧਾਨੇਨ ਮਨਸ੍ਤਦ੍ਗੁਣਵਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਬੁੱਧੀ ਕਰਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਵੀ ਉਹੀ ਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਣਂ ਤਾਤ ਮਨੋਬੁਦ੍ਧ੍ਯੋਰ੍ਮਯੇਰਿਤਮ੍। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਤ੍ਰਾਭਿਸਂਬੁਦ੍ਧਃ ਕਥਂ ਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਪਿਆਰੇ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ?
ਅਹੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ੁਭਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਯਂ ਤਵ। ਵਿਦਿਤਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਹੁष ਪृਚ੍ਛਸਿ
ਅਹਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ — ਨਹੁਸ਼, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਮੋਹ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਮ੍। ਏਵਮਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਾਣਮਿਤਿ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਮੋਹ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਜ੍ਞਮਪਿ ਚੇਚ੍ਛੂਰਮृਦ੍ਧਿਰ੍ਮੋਹਯਤੇ ਨਰਮ੍। ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸੁਖੇ ਸਰ੍ਵੋ ਨਾਵੈਤੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਚੰਗੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ — ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਸੋਹਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੋਹੇਨ ਮਦਾਵਿष੍ਟੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਪਤਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਸਂਬੋਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ, ਆਤਮ-ਗਰਵ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕृਤਂਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਯਾ ਮਮ ਪਰਂਤਪ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਃ ਸ਼ਾਪ ਸੁਕृਚ੍ਛ੍ਰੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਭਾष੍ਯ ਸਾਧੁਨਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਮੇਰਾ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਮੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹਿ ਦਿਵਿ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਮਾਨਨ ਚਰਨ੍ਪੁਰਾ। ਅਭਿਮਾਨੇਨ ਮਤ੍ਤਃ ਸਨ੍ਕਂਚਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤਯਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ; ਗਰਵ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਦੇਘਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਵਰਂ ਮਮ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਾਸਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਸੱਪ — ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ — ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਯਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋ ਹਰਾਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਦ੍ਧਿ ਦृष੍ਟੇਰ੍ਬਲਂ ਮਮ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਇਹੀ ਬਲ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਣਾਂ ਸਰਸ੍ਰਂ ਹਿ ਉਵਾਹ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਮਮ। ਕਸ ਮਾਮਪਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਲਕੀ ਉਠਾਈ ਸੀ; ਪਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਖੋਹ ਲਈ।
ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪਾਦੇਨ ਵਹਨ੍ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਤਤੋਸ੍ਮ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧ੍ਵਂਸ ਸਰ੍ਪੇਤਿ ਵੈਰੁषਾ
ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਲਕੀ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਗਸਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾ, ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ!'
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਬੁਬੁਧੇऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਵ੍ਯਾਲੀਭੂਤਮਧੋਮੁਖਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੋਂ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਸੀ।
ਅਯਾਚਂ ਤਮਹਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍ਸਂਪ੍ਰਮੂਢਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇ; ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਤਤਃ ਸ ਮਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਂ ਕृਪਾਨਵਿਤਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ।'
ਅਭਿਮਾਨਸ੍ਯ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਬਲਸ੍ਯ ਚ ਨਰਾਧਿਪ। ਫਲੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਮਹਾਰਾਜ ਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਫਲ ਮੁਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਤਤੋ ਮੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਜਾਤਸ੍ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਯੇਨ ਤ੍ਵਾऽਹਮਚੂਚੁਦਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੀ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ।
ਸਤ੍ਯਂ ਦਮਸ੍ਤਪੋ ਯੋਗਮਹਿਂਸਾ ਜ੍ਞਾਨਨਿਤ੍ਯਤਾ। ਸਾਧਕਾਨਿ ਸਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਨ ਜਾਤਿਰ੍ਨਕੁਲਂ ਨृਪ
ਸੱਚ, ਸੰਜਮ, ਤਪ, ਜੋਗ, ਅਹਿੰਸਾ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ—ਇਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਧਨ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਨਮ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਅਰਿष੍ਟ ਕਏष ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਬੀਮੋ ਮਹਾਭੁਜ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ
ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਬੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ ਚਾਯਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕਾਲਃ ਪੁਣ੍ਯ ਉਪਾਗਤਃ। ਤਦਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੇ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍
ਹੁਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਤੁ ਵਿਮਾਨਂ ਕਾਮਗਾਮਿ ਵੈ। ਅਵਪਾਤੇਨ ਮਹਤਾ ਤਤ੍ਰਾਵਾਪ ਤਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸੀ ਵੇਲੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਜਗਰਂ ਦੇਹਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨਹੁषੋ ਨृਪਃ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁਃ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਮੇਵ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਜਗਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।