ਕਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਪ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਚ ਫਲਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਅਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿषਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮੇ
ਸਰਪ, ਸੁਰਗ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ? ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਵੈ ਗਤਯੋ ਰਾਜਨ੍ਪਰਿਦृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਮਾਨੁषਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਸ਼੍ਚ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਿਧਾ
ਤਿੰਨ ਰਾਹ, ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ, ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਮਾਨੁषਾਲ੍ਲੋਕਾਦ੍ਦਾਨਾਦਿਭਿਰਨਾਦਿਭਿਃ। ਅਹਿਂਸਾਰ੍ਥਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕਾਰਣੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਮਨੁੱਖਾ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਵਾਲੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪਰੀਤੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਾਰਣੈਰ੍ਮਾਨੁषੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਸ੍ਤਥਾ ਤਾਤ ਵਿਸ਼ੇषਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਲਟ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ, ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਪਿਆਰੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਵੱਖਰਾ ਪੱਖ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਕ੍ਰਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਹਿਂਸਾਲੋਭਸਮਨਵਿਤਃ। ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਪਰਿਬ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨੌ ਪ੍ਰਸੂਯਤੇ
ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਹਿੰਸਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨ੍ਯਾਃ ਪृਥਗ੍ਭਾਵੋ ਮਨੁष੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਗਵਾਦਿਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾऽਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵਤ੍ਵਮਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਖਰਾ ਪੱਖ ਮਨੁੱਖਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨਾ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਯਮੇਤਾ ਗਤੀਸ੍ਤਾਤ ਜਨ੍ਤੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਕਾਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਨਿਮ੍ਨੇ ਮਹਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਵੈ ਨृਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਜੀਵ ਇਹ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ।
ਜਾਤੋ ਜਾਤਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨਾਮ੍ਨਾऽਥ ਦੇਹਵਾਨ੍। ਫਲਾਰ੍ਥਸ੍ਤਾਤ ਨਿष੍ਪृਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਲਕ੍ਸ਼ਣਭਾਵਨਃ
ਜੀਵ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਚ ਰੂਪੇ ਚ ਤਥੈਵ ਰਸਗਨ੍ਧਯੋਃ। ਤਸ੍ਯਾਧਿष੍ਠਾਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਪ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਆਵਾਜ਼, ਛੂਹ, ਰੂਪ, ਸਵਾਦ ਤੇ ਸੁਗੰਧ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਸਰਪ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਅਡੋਲ ਅਧਾਰ ਹੈ?
ਕਿਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਵਿषਯਾਨ੍ਯੁਗਪਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਤੇ। ਏਤਾਵਦੁਚ੍ਯਤਾਂ ਚੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਨ੍ਨਗਸਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਫੜਦਾ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਪੰਨਗਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਸਮਝਾ ਦੇ।
ਤਦਾਤ੍ਮਦ੍ਰਵ੍ਯਮਾਯੁष੍ਮਨ੍ਦੇਹਸਂਸ਼੍ਰਯਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਕਰਣਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਭੋਗਾਨੁਪਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਥਾਵਿਥਿ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪਦਾਰਥ, ਆਯੁ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਕਮਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤਸ੍ਯ ਭੋਗਾਧਿਕਰਣੇ ਕਰਣਾਨਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਇੱਥੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਇੱਛਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ, ਭੋਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਬਾਰੇ।
ਮਨਸਾ ਤਾਤ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਵਿषਯਾਨਿਮਾਨ੍। ਵਿषਯਾਯਤਨਤ੍ਵੇਨ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿष੍ਠਿਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਮਨ ਇਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਜੀਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਚਾਪਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਨੋ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ਵਿਧੀਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਗਪਦਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਣਂ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੀਵ ਦਾ ਮਨ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ ਆਤ੍ਮਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਭ੍ਰੁਵੋਰਨ੍ਤਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਸृਜਤਿ ਵਿਵਿਧੇषੁ ਪਰਾਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਆਤਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਭ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ, ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧੇਰੁਤ੍ਤਰਕਾਲਂ ਚ ਵੇਦਨਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ। ਏष ਵੈ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿਧਿਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਭਾਵਨਃ
ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਨੁਭਵ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਮਨਸਸ਼੍ਚਾਪਿ ਬੁਦ੍ਧੇਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪਰਮ੍। ਏਤਦਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਦੁषਾਂ ਪਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਉੱਚ ਲੱਛਣ ਵੀ ਦੱਸੋ; ਇਹ ਆਤਮ-ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰਾਤ੍ਮਾਨੁਗਾऽਤੀਵ ਉਤ੍ਪਾਤੇਨ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਤਦਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਹਿ ਸਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯੈषਿਣੀ ਭਵੇਤ੍
ਬੁੱਧੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝੋ ਕਿ ਬੁੱਧੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਕਾਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨਸ੍ਤੂਤ੍ਪਨ੍ਨਮੇਵ ਹਿ। ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਗੁਣਵਿਧਾਨੇਨ ਮਨਸ੍ਤਦ੍ਗੁਣਵਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਬੁੱਧੀ ਕਰਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਵੀ ਉਹੀ ਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਣਂ ਤਾਤ ਮਨੋਬੁਦ੍ਧ੍ਯੋਰ੍ਮਯੇਰਿਤਮ੍। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਤ੍ਰਾਭਿਸਂਬੁਦ੍ਧਃ ਕਥਂ ਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਪਿਆਰੇ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ?
ਅਹੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ੁਭਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਯਂ ਤਵ। ਵਿਦਿਤਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਹੁष ਪृਚ੍ਛਸਿ
ਅਹਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ — ਨਹੁਸ਼, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਮੋਹ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਮ੍। ਏਵਮਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਾਣਮਿਤਿ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਮੋਹ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਜ੍ਞਮਪਿ ਚੇਚ੍ਛੂਰਮृਦ੍ਧਿਰ੍ਮੋਹਯਤੇ ਨਰਮ੍। ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸੁਖੇ ਸਰ੍ਵੋ ਨਾਵੈਤੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਚੰਗੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ — ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਸੋਹਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੋਹੇਨ ਮਦਾਵਿष੍ਟੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਪਤਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਸਂਬੋਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ, ਆਤਮ-ਗਰਵ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕृਤਂਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਯਾ ਮਮ ਪਰਂਤਪ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਃ ਸ਼ਾਪ ਸੁਕृਚ੍ਛ੍ਰੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਭਾष੍ਯ ਸਾਧੁਨਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਮੇਰਾ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਮੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹਿ ਦਿਵਿ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਮਾਨਨ ਚਰਨ੍ਪੁਰਾ। ਅਭਿਮਾਨੇਨ ਮਤ੍ਤਃ ਸਨ੍ਕਂਚਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤਯਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ; ਗਰਵ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਦੇਘਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਵਰਂ ਮਮ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਾਸਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਸੱਪ — ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ — ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਯਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋ ਹਰਾਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਦ੍ਧਿ ਦृष੍ਟੇਰ੍ਬਲਂ ਮਮ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਇਹੀ ਬਲ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਣਾਂ ਸਰਸ੍ਰਂ ਹਿ ਉਵਾਹ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਮਮ। ਕਸ ਮਾਮਪਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਲਕੀ ਉਠਾਈ ਸੀ; ਪਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਖੋਹ ਲਈ।
ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪਾਦੇਨ ਵਹਨ੍ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਤਤੋਸ੍ਮ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧ੍ਵਂਸ ਸਰ੍ਪੇਤਿ ਵੈਰੁषਾ
ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਲਕੀ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਗਸਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾ, ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ!'