ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਬਭੂਵਾਸ੍ਵਸ੍ਤਚੇਤਨਃ। ਅਨਿष੍ਟਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਘੋਰਾਨੁਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਉਪਦ੍ਰਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਾਰੁਣਂ ਹ੍ਯਸ਼ਿਵਂ ਨਾਦਂ ਸ਼ਿਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਦੀਪ੍ਤਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਰੌਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਹ
ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਕਰੜਾ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗਿੱਦੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਪਾਸੇ ਨੇੜੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਕਪਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿਚਰਣਾ ਵਰ੍ਤਿਕਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਰਕ੍ਤਂ ਵਮਨ੍ਤੀ ਦਦृਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮਭਾਸੁਰਾ
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਇੱਕ ਪੱਖ, ਇੱਕ ਅੱਖ, ਇੱਕ ਲੱਤ ਵਾਲੀ ਬਟੇਰੀ, ਲਾਲ ਰਕਤ ਉਗਲਦੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਵਵੌ ਚਾਨਿਲੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਣ੍ਡਃ ਸਰ੍ਕਰਕਰ੍षਣਃ। ਅਪਸਵ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਰੁਤਾਨਿ ਚ
ਇੱਕ ਕਰੜੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਕਣਕੜੇ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪृष੍ਠਤੋ ਵਾਯਸਃ ਕृष੍ਣੋ ਯਾਹਿਯਾਹੀਤਿ ਵਾਸ਼ਤਿ। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਸ੍ਯ ਭੁਜਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਕਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਜਾ, ਜਾ' ਕਰਕੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਫੜਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹृਦਯਂ ਚਰਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਮੋऽਸ੍ਯ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤਿ। ਸਵ੍ਯਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼੍ਣਓ ਵਿਕਾਰਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਿष੍ਟਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਸ਼ੁਭ ਬਦਲਾਅ ਆ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋਪਿ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨੋ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕ੍ਵ ਭੀਮ ਇਤਿ ਭਾਰਤ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਦਾ ਅੰਦਾਜਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭੀਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਸ਼ਂਸ ਤਸ੍ਮੈ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਚਿਰਯਾਤਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਸ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਰਕੋਦਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਪਦਮੁਨ੍ਨੀਯ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਮृਗਯਾਮਾਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਵਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਭੀਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹਤੋ ਗਜਯੂਥਪਾਨ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪृਥਿਵੀਂ ਚਿਹ੍ਨੈਰ੍ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਰਿਚਿਹ੍ਨਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਮृਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮृਗੇਨਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਪਤਿਤਾਨਿ ਵਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤਸ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍ਨृਪਃ
ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਿਰਣ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਾਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ ਮृਗਾਰ੍ਥਂ ਵਾਤਰਂਹਸਃ। ਊਰੁਵਾਤਵਿਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਪਥਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੀਰ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਚਿਹ੍ਨੈਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ। [ਰੂਕ੍ਸ਼ਮਾਰੁਤਭੂਯਿष੍ਠੇ ਨਿष੍ਪਤ੍ਰਦ੍ਰੁਮਸਂਕੁਲੇ
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਰੜੀ ਹਵਾ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਸੀ।
ਈਰਿਣੇ ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕਣ੍ਟਕਿਦ੍ਰੁਮਸਂਕੁਲੇ। ਅਸ਼੍ਮਸ੍ਥਾਣੁਕ੍ਸ਼ੁਪਾਕੀਰ੍ਣੇ ਸੁਦੁਰ੍ਗੇ ਵਿषਮੋਤ੍ਕਟੇ।] ਗृਹੀਤਂ ਭੁਜਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਮਨੁਜਂ ਤਦਾ
ਇੱਕ ਸੁੱਕੀ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਹਿਲ-ਡੁੱਲ ਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਪਭੋਗੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਦਯਿਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਧੀਮਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਤਃ ਕਥਮਿਮਾਮਾਪਦਂ ਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਕਸ਼੍ਚਾਯਂ ਪਰ੍ਵਤਾਭੋਗਪ੍ਰਤਿਮਃ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਰਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ?
ਸ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਤਰਮਗ੍ਰਜਮ੍। ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗ੍ਰਹਣਾਦਿਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕੈਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
[ਅਯਮਾਰ੍ਯ ਮਹਾਸਤ੍ਵੋ ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍। ਨਹੁषੋ ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਾਣਵਾਨਿਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੁਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਜੀਉਂਦੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤਾਮਯਮਾਯੁष੍ਮਨ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਮੇऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵਯਮਾਹਾਰਮਨ੍ਯਂ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ੁਨ੍ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਹੋਰ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਮੁਚ੍ਯਤਾਮਯਮਾਯੁष੍ਮਨ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਮੇऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨੇਹ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵੋ ਭਵਾਨਪਿ ਮੇ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਮੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿषਯਂ ਮਮ ਯੋ ਬ੍ਰਜੇਤ੍। ਸ ਮ ਭਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ਤਾਤ ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਵਿषਯੇ ਮਮ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ: ਜੋ ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਚਿਰੇਣਾਦ੍ਯ ਮਯਾऽऽਹਾਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਮਨੁਜਸ੍ਤਵ। ਨਾਹਮੇਨਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਮਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇ ।।]
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਖਾਣਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਦੈਤ੍ਯ ਉਰਗੋ ਵਾ ਭਵਾਨ੍ਯਦਿ। ਸਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਪ ਵਚੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਦੈਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੱਪ ਹੋਵੇ, ਸੱਚ ਬੋਲ, ਹੇ ਸੱਪ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਭੁਜਂਗਮ। ਕਿਮਾਹृਤ੍ਯਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਜਂਗਮ। ਕਿਮਾਹਾਰਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਂ ਮੁਞ੍ਚੇਦ੍ਭਵਾਨਿਮਮ੍
ਤੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਫੜਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੱਪ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਦੇਵਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡੇਂਗਾ?
ਨਹੁषੋ ਨਾਮ ਰਾਜਾऽਹਮਾਸਂ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਤਵਾਨਘ। ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਪਞ੍ਚਮਃ ਸੋਮਾਦਾਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੁਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ੍ਤਪਸਾ ਚੈਵਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੇਨ ਦਮੇਨ ਚ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂਵਿਕਰ੍ਮੇਣ ਚ
ਯਜਨਾਂ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਰਵਿਗਨਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਤਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਰ੍ਪੋ ਮਾਮਗਮਤ੍ਤਦਾ। ਸਹਸ੍ਰਂ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਮੁਵਾਹ ਸ਼ਿਵਿਕਾਂ ਮਮ
ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ; ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਲਕੀਨ ਚੁੱਕੀ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਮਤ੍ਤੋऽਹਮਵਮਤ੍ਯ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਇਮਾਮਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਦਸ਼ਾਮਾਨੀਤ ਇਤਿਮੇ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਰਾਜ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਗਸਤਿ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਮਾਮਜਹਾਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਯਾਵਦਨ੍ਵੇਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਸ੍ਯੈਵਾਨੁਗ੍ਰਹਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਇਆ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਗਸਤਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਇਆ।