ਹਿਮਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਗੋऽਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਂਕੁਲਃ। ਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਇਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ।
ਵਿਨष੍ਟਮਥ ਮਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾਃ। ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾ ਮਯਾ ਤੇ ਹਿ ਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਗृਦ੍ਧਿਨਾ
ਜਦ ਉਹ ਸੁਣਨਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਨਾਰ੍ਜੁਨੋ ਧੀਮਾਨ੍ਵਿषਾਦਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਨਾਧृष੍ਯੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਲਈ ਅਜੈ ਹੈ, ਉਹ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ।
ਸਮਰ੍ਥਃ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰੇਕਾਙ੍ਨਾ ਸੁਮਹਾਬਲਃ। ਦੇਵਰਾਜਮਪਿ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਾਵਯਿਤੁਮਞ੍ਜਸਾ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਮ੍। ਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਦਮ੍ਭਮੋਹਪਰਾਯਣਮ੍
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਮਾੜੇ ਜੂਏ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ, ਝੂਠ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਕृਪਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀਮ੍। ਯਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਮਧਿਕਂ ਪਰੈਃ
ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਬੇਚਾਰੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਵਡਿਆਈ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਥਂ ਤ੍ਵਨਾਥਾਯਾ ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਦ੍ਭੁਜਙ੍ਗਮ੍। ਸਫਲਾਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਯਿ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਹੇ ਸੱਪ, ਮੇਰੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਪਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ?
ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਯਮੌ ਚ ਗੁਰੁਵਰ੍ਤਿਨੌ। ਮਦ੍ਵਾਹੁਬਲਸਂਗੁਪ੍ਤੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨੌ
ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਜੁੜਵੇ ਭਰਾ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।
ਭਵਿष੍ਯਤੋ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹੌ ਭ੍ਰष੍ਟਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ਪਰਿਦ੍ਯੂਨਾਵਿਤਿ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਗਵਾ ਬੈਠਣਗੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸੋਚ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਬਹੁ ਤਦਾ ਵਿਲਲਾਪ ਵृਕੋਦਰਃ। ਭੁਜਙ੍ਗਭੋਗਸਂਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਸ਼ਕਚ੍ਚ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਰਕੋਦਰ ਨੇ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਹਿਲ-ਡੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਬਭੂਵਾਸ੍ਵਸ੍ਤਚੇਤਨਃ। ਅਨਿष੍ਟਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਘੋਰਾਨੁਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਉਪਦ੍ਰਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਾਰੁਣਂ ਹ੍ਯਸ਼ਿਵਂ ਨਾਦਂ ਸ਼ਿਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਦੀਪ੍ਤਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਰੌਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਹ
ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਕਰੜਾ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗਿੱਦੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਪਾਸੇ ਨੇੜੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਕਪਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿਚਰਣਾ ਵਰ੍ਤਿਕਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਰਕ੍ਤਂ ਵਮਨ੍ਤੀ ਦਦृਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮਭਾਸੁਰਾ
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਇੱਕ ਪੱਖ, ਇੱਕ ਅੱਖ, ਇੱਕ ਲੱਤ ਵਾਲੀ ਬਟੇਰੀ, ਲਾਲ ਰਕਤ ਉਗਲਦੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਵਵੌ ਚਾਨਿਲੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਣ੍ਡਃ ਸਰ੍ਕਰਕਰ੍षਣਃ। ਅਪਸਵ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਰੁਤਾਨਿ ਚ
ਇੱਕ ਕਰੜੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਕਣਕੜੇ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪृष੍ਠਤੋ ਵਾਯਸਃ ਕृष੍ਣੋ ਯਾਹਿਯਾਹੀਤਿ ਵਾਸ਼ਤਿ। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਸ੍ਯ ਭੁਜਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਕਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਜਾ, ਜਾ' ਕਰਕੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਫੜਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹृਦਯਂ ਚਰਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਮੋऽਸ੍ਯ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤਿ। ਸਵ੍ਯਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼੍ਣਓ ਵਿਕਾਰਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਿष੍ਟਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਸ਼ੁਭ ਬਦਲਾਅ ਆ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋਪਿ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨੋ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕ੍ਵ ਭੀਮ ਇਤਿ ਭਾਰਤ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਦਾ ਅੰਦਾਜਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭੀਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਸ਼ਂਸ ਤਸ੍ਮੈ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਚਿਰਯਾਤਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਸ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਰਕੋਦਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਪਦਮੁਨ੍ਨੀਯ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਮृਗਯਾਮਾਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਵਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਭੀਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹਤੋ ਗਜਯੂਥਪਾਨ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪृਥਿਵੀਂ ਚਿਹ੍ਨੈਰ੍ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਰਿਚਿਹ੍ਨਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਮृਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮृਗੇਨਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਪਤਿਤਾਨਿ ਵਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤਸ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍ਨृਪਃ
ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਿਰਣ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਾਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ ਮृਗਾਰ੍ਥਂ ਵਾਤਰਂਹਸਃ। ਊਰੁਵਾਤਵਿਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਪਥਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੀਰ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਚਿਹ੍ਨੈਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ। [ਰੂਕ੍ਸ਼ਮਾਰੁਤਭੂਯਿष੍ਠੇ ਨਿष੍ਪਤ੍ਰਦ੍ਰੁਮਸਂਕੁਲੇ
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਰੜੀ ਹਵਾ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਸੀ।
ਈਰਿਣੇ ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕਣ੍ਟਕਿਦ੍ਰੁਮਸਂਕੁਲੇ। ਅਸ਼੍ਮਸ੍ਥਾਣੁਕ੍ਸ਼ੁਪਾਕੀਰ੍ਣੇ ਸੁਦੁਰ੍ਗੇ ਵਿषਮੋਤ੍ਕਟੇ।] ਗृਹੀਤਂ ਭੁਜਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਮਨੁਜਂ ਤਦਾ
ਇੱਕ ਸੁੱਕੀ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਹਿਲ-ਡੁੱਲ ਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਪਭੋਗੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਦਯਿਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਧੀਮਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਤਃ ਕਥਮਿਮਾਮਾਪਦਂ ਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਕਸ਼੍ਚਾਯਂ ਪਰ੍ਵਤਾਭੋਗਪ੍ਰਤਿਮਃ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਰਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ?
ਸ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਤਰਮਗ੍ਰਜਮ੍। ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗ੍ਰਹਣਾਦਿਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕੈਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
[ਅਯਮਾਰ੍ਯ ਮਹਾਸਤ੍ਵੋ ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍। ਨਹੁषੋ ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਾਣਵਾਨਿਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੁਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਜੀਉਂਦੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤਾਮਯਮਾਯੁष੍ਮਨ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਮੇऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵਯਮਾਹਾਰਮਨ੍ਯਂ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ੁਨ੍ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਹੋਰ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਦੇਵਾਂਗੇ।