ਤਤੋਸ੍ਮਿ ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਨ ਚ ਮਾਮਜਹਾਤ੍ਸ੍ਮृਤਿਃ। ਸ੍ਮਾਰ੍ਤਮਸ੍ਤਿ ਪੁਰਾਣਂ ਮੇ ਯਥੈਵਾਧਿਗਤਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵ੍ਯਾਹृਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਵਿਭਾਗਵਿਤ੍। ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤਾ ਸ਼ਾਪਾਦਿਤਿ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦृषਿਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਸਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੇ, ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨੋਪਿ ਬਲੀਯਸਃ। ਸਤ੍ਵਭ੍ਰਂਸ਼ੋऽਧਿਕਸ੍ਯਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿਚਾਪ੍ਯਹਮਸ਼੍ਰੌषਂ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਦਯਾਵਤਾਮ੍। ਮਯਿ ਸਂਜਾਤਹਾਰ੍ਦਾਨਾਮਥ ਤੇऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਰਮ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਸੋਹਂ ਪਰਮਦੁष੍ਕਰ੍ਮਾ ਵਸਾਮਿ ਨਿਰਯੇऽਸ਼ੁਚੌ। ਸਰ੍ਪਯੋਨਿਮਿਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜੋ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਸ ਗੰਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੱਪ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਭੁਜਙ੍ਗਮਮ੍। ਨ ਤੇ ਕੁਪ੍ਯੇ ਮਹਾਸਰ੍ਪ ਨਾਤ੍ਮਨੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।'
ਯਸ੍ਮਾਦਭਾਵੀ ਭਾਵੀ ਵਾ ਮਨੁष੍ਯਃ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ। ਆਗਮੇ ਯਦਿ ਵਾऽਪਾਯੇ ਨ ਤਤ੍ਰ ਗ੍ਲਪਯੇਨ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਨਾ ਆਉਣਾ, ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ, ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ, ਉਸ ਲਈ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦੈਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰੇਣ ਕੋ ਵਞ੍ਚਯਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਤੁ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਕੌਣ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਤਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦੈਵੋਪਘਾਤਾਦ੍ਧਿ ਭੁਜਵੀਰ੍ਯਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਇਮਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹਾਦ੍ਯ ਮਾਮ੍
ਦੇਖ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਾਪਰੇ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਕਿਂਤੁ ਨਾਦ੍ਯਾਨੁਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਮ੍। ਤਥਾ ਤੁ ਵਿਪਿਨੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਰਾਜ੍ਯਪਰਿਚ੍ਯੁਤਾਨ੍
ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਹਿਮਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਗੋऽਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਂਕੁਲਃ। ਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਇਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ।
ਵਿਨष੍ਟਮਥ ਮਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾਃ। ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾ ਮਯਾ ਤੇ ਹਿ ਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਗृਦ੍ਧਿਨਾ
ਜਦ ਉਹ ਸੁਣਨਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਨਾਰ੍ਜੁਨੋ ਧੀਮਾਨ੍ਵਿषਾਦਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਨਾਧृष੍ਯੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਲਈ ਅਜੈ ਹੈ, ਉਹ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ।
ਸਮਰ੍ਥਃ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰੇਕਾਙ੍ਨਾ ਸੁਮਹਾਬਲਃ। ਦੇਵਰਾਜਮਪਿ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਾਵਯਿਤੁਮਞ੍ਜਸਾ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਮ੍। ਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਦਮ੍ਭਮੋਹਪਰਾਯਣਮ੍
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਮਾੜੇ ਜੂਏ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ, ਝੂਠ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਕृਪਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀਮ੍। ਯਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਮਧਿਕਂ ਪਰੈਃ
ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਬੇਚਾਰੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਵਡਿਆਈ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਥਂ ਤ੍ਵਨਾਥਾਯਾ ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਦ੍ਭੁਜਙ੍ਗਮ੍। ਸਫਲਾਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਯਿ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਹੇ ਸੱਪ, ਮੇਰੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਪਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ?
ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਯਮੌ ਚ ਗੁਰੁਵਰ੍ਤਿਨੌ। ਮਦ੍ਵਾਹੁਬਲਸਂਗੁਪ੍ਤੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨੌ
ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਜੁੜਵੇ ਭਰਾ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।
ਭਵਿष੍ਯਤੋ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹੌ ਭ੍ਰष੍ਟਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ਪਰਿਦ੍ਯੂਨਾਵਿਤਿ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਗਵਾ ਬੈਠਣਗੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸੋਚ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਬਹੁ ਤਦਾ ਵਿਲਲਾਪ ਵृਕੋਦਰਃ। ਭੁਜਙ੍ਗਭੋਗਸਂਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਸ਼ਕਚ੍ਚ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਰਕੋਦਰ ਨੇ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਹਿਲ-ਡੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਬਭੂਵਾਸ੍ਵਸ੍ਤਚੇਤਨਃ। ਅਨਿष੍ਟਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਘੋਰਾਨੁਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਉਪਦ੍ਰਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਾਰੁਣਂ ਹ੍ਯਸ਼ਿਵਂ ਨਾਦਂ ਸ਼ਿਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਦੀਪ੍ਤਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਰੌਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਹ
ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਕਰੜਾ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗਿੱਦੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਪਾਸੇ ਨੇੜੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਕਪਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿਚਰਣਾ ਵਰ੍ਤਿਕਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਰਕ੍ਤਂ ਵਮਨ੍ਤੀ ਦਦृਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮਭਾਸੁਰਾ
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਇੱਕ ਪੱਖ, ਇੱਕ ਅੱਖ, ਇੱਕ ਲੱਤ ਵਾਲੀ ਬਟੇਰੀ, ਲਾਲ ਰਕਤ ਉਗਲਦੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਵਵੌ ਚਾਨਿਲੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਣ੍ਡਃ ਸਰ੍ਕਰਕਰ੍षਣਃ। ਅਪਸਵ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਰੁਤਾਨਿ ਚ
ਇੱਕ ਕਰੜੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਕਣਕੜੇ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪृष੍ਠਤੋ ਵਾਯਸਃ ਕृष੍ਣੋ ਯਾਹਿਯਾਹੀਤਿ ਵਾਸ਼ਤਿ। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਸ੍ਯ ਭੁਜਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਕਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਜਾ, ਜਾ' ਕਰਕੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਫੜਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹृਦਯਂ ਚਰਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਮੋऽਸ੍ਯ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤਿ। ਸਵ੍ਯਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼੍ਣਓ ਵਿਕਾਰਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਿष੍ਟਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਸ਼ੁਭ ਬਦਲਾਅ ਆ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋਪਿ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨੋ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕ੍ਵ ਭੀਮ ਇਤਿ ਭਾਰਤ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਦਾ ਅੰਦਾਜਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭੀਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਸ਼ਂਸ ਤਸ੍ਮੈ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਚਿਰਯਾਤਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਸ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਰਕੋਦਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਪਦਮੁਨ੍ਨੀਯ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਮृਗਯਾਮਾਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਵਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਭੀਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਚਲ ਪਿਆ।