ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਂ ਬਲਾਤ੍। ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਨਾਗਸ਼ਤਪ੍ਰਾਣੋ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਮृਗਾਣਾਂ ਸਵਰਾਹਾਣਾਂ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਮਹਾਭੁਜਃ। ਵਿਨਿਘ੍ਨਂਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬਾਂਹ ਵੱਡੀਆਂ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸੂਅਰ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਮਾਤਙ੍ਗਸ਼ਤਪ੍ਰਾਣੋ ਮਨੁष੍ਯਸ਼ਤਵਾਰਣਃ। ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਸੌ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਸੌ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਵਾਂਗ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਤਰਸਾ ਵੈ ਬਭਞ੍ਜ ਚ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਨ੍ਵੈ ਨਾਦਯਂਸ੍ਤੁ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਦਾ ਤੇ ਤੋੜਦਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵੈ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਨਾਦਯਾਨਸ਼੍ਚ ਵਿਜ੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਪਾਦਪਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਦੇਨਾਪੂਰਯਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਉਹ, ਬਿਨਾ ਬੁਖਾਰ ਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਚੋੜ ਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵੇਗੇਨ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੀਮੋ ਨਿਰ੍ਭਯਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਆਸ੍ਫੋਟਯਨ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਯਂਸ਼੍ਚ ਤਲਤਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਦਯਨ੍। ਚਿਰਸਂਬਦ੍ਧਦਰ੍ਪਸ੍ਤੁ ਭੀਮਸੇਨੋ ਵਨੇ ਤਦਾ
ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਡਰ-ਡਰ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਡਦਿਆਂ, ਪੈਰ ਪਿੱਟਦਿਆਂ, ਸੀਟੀ ਵੱਜਦਿਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਜੇਨਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ ਗੁਹਾ ਭਯਾਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪ੍ਰਧਾਵਂਸ੍ਤਿष੍ਠਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚੋਪਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤਥਾ। ਮृਗਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੇ ਵਨੇ ਚਰਤਿ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਕਦੇ ਦੌੜਦਾ, ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ, ਕਦੇ ਬੈਠਦਾ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਵਨੇ ਵਨਚਰੋਪਮਃ। ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਭਿਸਮਾਪੇਦੇ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਥੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਾਘ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਨਾਦਾਨ੍ਨਦਤਿ ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਨ੍। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮਹਾਸਤ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਅਜੀਬ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭੀਤਾਃ ਸਰ੍ਪਾ ਗੁਹਾਸ਼ਯਾਃ। ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਜਗਾਮਾਨੁਸृਤਃ ਸ਼ਨੈਃ। ਤਤੋऽਮਰਵਰਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਭੀਮ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਕਾਯਂ ਭੁਜਙ੍ਗਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇ ਸਮਾਪਨ੍ਨਂ ਕਾਯੇਨਾਵृਤ੍ਯ ਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਪਹਾੜੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤਾਭੋਗਵਰ੍ष੍ਮਾਣਂ ਭੋਗੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲੈਃ। ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਮਙ੍ਗਜੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਹਰਿਦ੍ਰਾਸਦृਸ਼ਚ੍ਛਵਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ 'ਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਿੱਤਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਕਸ਼ ਵਜੋਂ, ਰੰਗ ਹਲਦੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਗੁਹਾਕਾਰੇਣ ਵਕ੍ਰੇਣ ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੇਣ ਰਾਜਤਾ। ਦੀਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੇਣਾਤਿਤਾਮ੍ਰੇਣ ਲਿਹਾਨਂ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਗੁਫਾ-ਵਾਂਗ ਵਕਰੀ ਆਕਰਤੀ, ਚਾਰ ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦੰਦ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਜਬੜੀ ਚੱਟਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍। ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਨਾਦੇਨ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਤਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਸੀਟੀ ਤੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ ਭੀਮਂ ਸਹਸਾऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪृਦਾਕੁਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹਾਜਗਰੋ ਗ੍ਰਾਹੋ ਭੁਜਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਭੀਮ ਜਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਭੁੱਖਾ ਸੱਪ ਨੇ ਦੋਨੋ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਗਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ। ਸਂਜ੍ਞਾ ਮੁਮੋਹ ਸਹਸਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਹਿ
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨੇ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਅਚਾਨਕ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ।
ਦਸ਼ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਯਦ੍ਬਲਮ੍। ਇਦ੍ਰਲਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਭੁਜਯੋਰਸਮਂ ਪਰੈਃ
ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਥਾ ਤੇਨ ਭੁਜਗੇਨ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ। ਵਿਮ੍ਫੁਰਞ੍ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਭੀਮੋ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਭੀਮ, ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਿਲਦਾ-ਡੁਲਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਨਾਗਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਾਣਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਭੁਜਃ। ਗृਹੀਤੋ ਵ੍ਯਜਹਾਤ੍ਸਤ੍ਵਂ ਵਰਦਾਨਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਮੋਢਾ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਗੁਆ ਬੈਠਾ।
ਸ ਹਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਮਕਰੋਤ੍ਤੀਵ੍ਰਮਾਤ੍ਮਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਨ ਚੈਨਮਸ਼ਕਦ੍ਵੀਰਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਾਧਿਤੁਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਹ ਵੀਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਦਾ ਸਰ੍ਪਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਪਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ ਤੇ ਸੱਪ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੱਪ ਦੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਸਰ੍ਪਂ ਕਾਮਯਾਬ੍ਰੂਹਿ ਪਨ੍ਨਗ। ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੋ ਭੁਜਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਂ ਮਯਾ ਚ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਖੀ, "ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ, ਸੱਪ ਜੀ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਭੁਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?"
ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭੀਮਸੇਨੋऽਹਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਦਨਨ੍ਤਰਃ। ਨਾਗਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨੀਤਃ ਕਥਂ ਵਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ ਹਾਂ, ਧਰਮਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ?
ਸਿਂਹਾਃ ਕੇਸਰਿਣੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਮਹਿषਾ ਵਾਰਣਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਮਾਗਤਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਯੁਧਿ
ਸਿੰਘ, ਬੱਘ, ਚੀਤੇ, ਮਹਿਸ, ਹਾਥੀ—ਇਹ ਸਭ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਭੁਜਵੇਗਮਸ਼ਕ੍ਤਾ ਮੇ ਸੋਢੁਂ ਪਨ੍ਨਗਸਤ੍ਤਮ
ਰਾਖਸ਼, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਮਹਾਂ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਭੁਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਕਿਂਨੁ ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਂ ਕਿਂਨੁ ਵਰਦਾਨਮਥੋ ਤਵ। ਉਦ੍ਯੋਗਮਪਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਵਸ਼ਗੋਸ੍ਮਿ ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ?
ਅਨੁਤ੍ਯੋ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਨॄਣਾਮਿਤਿ ਮੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ। ਯਥੇਦਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਗ ਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਮਹਤ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੁਸੀਂ ਰੋਕ ਲਈ, ਸੱਪ ਜੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂਵਾਦਿਨਂ ਵੀਰਂ ਭੀਮਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍। ਭੋਗੇਨ ਮਹਤਾ ਗृਹ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵੇष੍ਟਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਭੀਮ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹਨ, ਮਹਾਂ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਨਿਗृਹ੍ਯੈਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਤਤਃ ਸ ਭੁਜਗਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਮੁਚ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭੁਜੌ ਪੀਨਾਵਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਂ ਬਾਹੂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸੱਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਟੇ ਬਾਹਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।