ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਧਨਦਂ ਯੁਦ੍ਦੇ ਯ ਆਹ੍ਵਯਤਿ ਦਰ੍ਪਿਤਃ। ਨਲਿਨ੍ਯਾਂ ਕਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪੌਲਸਤਿਆ ਤੇ ਧਨਾਦਾ ਨੂੰ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਲ-ਝੀਲ 'ਤੇ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—
ਤਂ ਸਂਸਸਿ ਭਯਾਵਿष੍ਟਮਾਪਨ੍ਨਮਰਿਸੂਦਨਮ੍। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯੇ ਵਨੇ ਤੇषਾਂ ਵਸਤਾਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਬਦ੍ਧਖਙ੍ਗੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦ੍ਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁ ਤੇ ਪਾਸੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਗਿਰੇਰ੍ਹਿਮਵਤਸ੍ਤਦਾ। ਦੇਵਰ੍षਿਸਿਦ੍ਧਚਰਿਤਾਨਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਇਲਾਕੇ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਸਦੇ ਸਨ ਤੇ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਚਕੋਰੈਰੁਪਚਕ੍ਰੈਸ਼ਚ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਜੀਵਜੀਵਕੈਃ। ਕੋਕਿਲੈਰ੍ਭृਙ੍ਗਰਾਜੈਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨਿਨਾਦਿਤਾਨ੍
ਉਥੇ-ਉਥੇ ਚਕੋਰਾ, ਉਪਚਕਰਾ, ਜੀਵਜੀਵ, ਕੋਕਿਲ ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਹਿਮਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਕੋਮਲੈਃ। ਉਪੇਤਾਨ੍ਬਹੁਲਚ੍ਛਾਯੈਰ੍ਮਨੋਨਯਨਨਨ੍ਦਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਨਰਮ, ਵੱਡੀ ਛਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਗਿਰਿਨਦੀਰ੍ਵੈਡੂਰ੍ਯਮਣਿਸਂਨਿਭੈਃ। ਸਲਿਲੈਰ੍ਹਿਮਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਯੁਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੈਡੂਰੀ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਿਮ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਰੰਡਵਾ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਨਾਨਿ ਦੇਵਦਾਰੂਣਾਂ ਮੇਘਾਨਾਮਿਵ ਵਾਗੁਰਾਃ। ਹਰਿਚਨ੍ਦਨਮਿਸ਼੍ਰਾਣਿ ਤੁਙ੍ਗਕਾਲੀਯਕਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਥੇ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਸਨ, ਜਿਹੜੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉੱਚੇ ਕਾਲੀਯਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।
ਮृਗਯਾਂ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਸ ਸਮੇषੁ ਮਰੁਧਨ੍ਵਸੁ। ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਮृਗਾਞ੍ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਚਾਰ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਦਾਨ ਤੇ ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ 'ਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ, ਸਾਫ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਵਧਦਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਂ ਬਲਾਤ੍। ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਨਾਗਸ਼ਤਪ੍ਰਾਣੋ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਮृਗਾਣਾਂ ਸਵਰਾਹਾਣਾਂ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਮਹਾਭੁਜਃ। ਵਿਨਿਘ੍ਨਂਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬਾਂਹ ਵੱਡੀਆਂ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸੂਅਰ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਮਾਤਙ੍ਗਸ਼ਤਪ੍ਰਾਣੋ ਮਨੁष੍ਯਸ਼ਤਵਾਰਣਃ। ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਸੌ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਸੌ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਵਾਂਗ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਤਰਸਾ ਵੈ ਬਭਞ੍ਜ ਚ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਨ੍ਵੈ ਨਾਦਯਂਸ੍ਤੁ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਦਾ ਤੇ ਤੋੜਦਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵੈ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਨਾਦਯਾਨਸ਼੍ਚ ਵਿਜ੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਪਾਦਪਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਦੇਨਾਪੂਰਯਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਉਹ, ਬਿਨਾ ਬੁਖਾਰ ਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਚੋੜ ਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵੇਗੇਨ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੀਮੋ ਨਿਰ੍ਭਯਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਆਸ੍ਫੋਟਯਨ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਯਂਸ਼੍ਚ ਤਲਤਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਦਯਨ੍। ਚਿਰਸਂਬਦ੍ਧਦਰ੍ਪਸ੍ਤੁ ਭੀਮਸੇਨੋ ਵਨੇ ਤਦਾ
ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਡਰ-ਡਰ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਡਦਿਆਂ, ਪੈਰ ਪਿੱਟਦਿਆਂ, ਸੀਟੀ ਵੱਜਦਿਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਜੇਨਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ ਗੁਹਾ ਭਯਾਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪ੍ਰਧਾਵਂਸ੍ਤਿष੍ਠਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚੋਪਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤਥਾ। ਮृਗਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੇ ਵਨੇ ਚਰਤਿ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਕਦੇ ਦੌੜਦਾ, ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ, ਕਦੇ ਬੈਠਦਾ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਵਨੇ ਵਨਚਰੋਪਮਃ। ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਭਿਸਮਾਪੇਦੇ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਥੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਾਘ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਨਾਦਾਨ੍ਨਦਤਿ ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਨ੍। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮਹਾਸਤ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਅਜੀਬ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭੀਤਾਃ ਸਰ੍ਪਾ ਗੁਹਾਸ਼ਯਾਃ। ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਜਗਾਮਾਨੁਸृਤਃ ਸ਼ਨੈਃ। ਤਤੋऽਮਰਵਰਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਭੀਮ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਕਾਯਂ ਭੁਜਙ੍ਗਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇ ਸਮਾਪਨ੍ਨਂ ਕਾਯੇਨਾਵृਤ੍ਯ ਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਪਹਾੜੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤਾਭੋਗਵਰ੍ष੍ਮਾਣਂ ਭੋਗੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲੈਃ। ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਮਙ੍ਗਜੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਹਰਿਦ੍ਰਾਸਦृਸ਼ਚ੍ਛਵਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ 'ਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਿੱਤਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਕਸ਼ ਵਜੋਂ, ਰੰਗ ਹਲਦੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਗੁਹਾਕਾਰੇਣ ਵਕ੍ਰੇਣ ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੇਣ ਰਾਜਤਾ। ਦੀਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੇਣਾਤਿਤਾਮ੍ਰੇਣ ਲਿਹਾਨਂ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਗੁਫਾ-ਵਾਂਗ ਵਕਰੀ ਆਕਰਤੀ, ਚਾਰ ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦੰਦ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਜਬੜੀ ਚੱਟਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍। ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਨਾਦੇਨ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਤਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਸੀਟੀ ਤੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ ਭੀਮਂ ਸਹਸਾऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪृਦਾਕੁਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹਾਜਗਰੋ ਗ੍ਰਾਹੋ ਭੁਜਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਭੀਮ ਜਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਭੁੱਖਾ ਸੱਪ ਨੇ ਦੋਨੋ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਗਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ। ਸਂਜ੍ਞਾ ਮੁਮੋਹ ਸਹਸਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਹਿ
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨੇ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਅਚਾਨਕ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ।
ਦਸ਼ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਯਦ੍ਬਲਮ੍। ਇਦ੍ਰਲਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਭੁਜਯੋਰਸਮਂ ਪਰੈਃ
ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਥਾ ਤੇਨ ਭੁਜਗੇਨ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ। ਵਿਮ੍ਫੁਰਞ੍ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਭੀਮੋ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਭੀਮ, ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਿਲਦਾ-ਡੁਲਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਨਾਗਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਾਣਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਭੁਜਃ। ਗृਹੀਤੋ ਵ੍ਯਜਹਾਤ੍ਸਤ੍ਵਂ ਵਰਦਾਨਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਮੋਢਾ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਗੁਆ ਬੈਠਾ।