ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੌ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪਪਨ੍ਨ- ਹਿਮੋਤ੍ਤਰੀਯਾਰੁਣਪਾਣ੍ਡੁਸਾਨੌ। ਵਿਸ਼ਾਖਯੂਪਂ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਚਕ੍ਰੁ- ਸ੍ਤਦਾ ਨਿਵਾਸਂ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਾਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਸ਼ਮੇ ਸਨ, ਹਿਮ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਢਲਾਨਾਂ, ਵਿਸ਼ਾਖਯੂਪ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਉੱਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਵਰਾਹਨਾਨਾਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਜੁष੍ਟਂ ਮਹਾਵਨਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਸ਼ਿਵੇਨ ਯਾਤ੍ਵਾ ਮृਗਯਾਪ੍ਰਧਾਨਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਤਤ੍ਰਵਨੇ ਵਿਜਹ੍ਰੁਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰ, ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸਸਾਦਾਤਿਬਲਂ ਭੁਜਙ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਿਵੋਗ੍ਰਰੂਪਮ੍। ਵृਕੋਦਰਃ ਪਰ੍ਵਤਕਨ੍ਦਰਾਯਾਂ ਵਿषਾਦਮੋਹਵ੍ਯਥਿਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ, ਭਟਕਾਵ ਅਤੇ ਦਰਦ ਆ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵੀਪੋऽਭਵਦ੍ਯਤ੍ਰ ਵृਕੋਦਰਸ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ। ਅਮੋਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਮਨਨ੍ਤਤੇਜਾ ਗ੍ਰਾਹੇਣ ਸਂਵੇष੍ਟਿਤਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਲਈ ਟਾਪੂ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਫੜ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਂ ਵਰ੍षਮਥੋਪਯਾਨ੍ਤਂ ਵਨੇ ਵਿਹੁਰ੍ਤੁਂ ਕੁਰਵਃ ਪ੍ਰਤੀਤਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਨਾਚ੍ਚੈਤ੍ਰਰਥਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ- ਚ੍ਛ੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਸ੍ਤਪਸਾ ਚ ਯੁਕ੍ਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਵਾਨੀ ਦਾ ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਸਾਲ ਆਉਣ ਲੱਗਾ, ਕੌਰਵ, ਜੋ ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਸੀ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਰੁਧਨ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਦਾ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਰਤਿਪ੍ਰਧਾਨਾਃ। ਸਰਸ੍ਵਤੀਮੇਤ੍ਯ ਨਿਵਾਸਕਾਮਾਃ ਸਰਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਪ੍ਰਤੀਯੁਃ
ਫਿਰ, ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਆਏ, ਉੱਥੇ ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵੈਤਵਨੇ ਨਿਵਿष੍ਟਾ- ਨ੍ਨਿਵਾਸਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤੋऽਭਿਜਗ੍ਮੁਃ। ਤਪੋਦਮਾਚਾਰਸਮਾਧਿਯੁਕ੍ਤਾ- ਸ੍ਤृਣੋਦਪਾਤ੍ਰਾਵਰਣਾਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟਾਃ
ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਆਏ। ਉਹ ਤਪ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਘਾਸ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਧਾਰਨ ਸਾਮਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੌਹੀਤਕਵੇਤਸਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਬਦਰ੍ਯਃ ਖਦਿਰਾਃ ਸ਼ਿਰੀषਾਃ। ਬਿਲ੍ਵੇਙ੍ਗੁਦਾਃ ਪੀਲੁਸ਼ਮੀਕਰੀਰਾਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਤੀਰਰੁਹਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਉਥੇ ਪਲੱਖ, ਅਕਸ਼, ਰੌਹੀਟਕ, ਵੇਤਸ, ਬੇਰੀ, ਖਦੀਰ, ਸ਼ੀਰੀਸ਼, ਬੇਲ, ਇੰਗੁਦ, ਪੀਲੂ, ਸ਼ਮੀ ਤੇ ਕਰੀਰਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਹਰ੍षਿਕਾਨ੍ਤਾ- ਮਾਵਾਸਭੂਤਾਮਿਵ ਦੇਵਤਾਨਾਮ੍। ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਤਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਃ ਸੁਖਂ ਵਿਜਹ੍ਰੁਰ੍ਨਰਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਃ
ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਕਥਂ ਨਾਗਾਯੁਤਪ੍ਰਾਣੋ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਭਯਮਾਹਾਰਯਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦਜਗਰਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਜਿਸ ਭੀਮ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ?
ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਧਨਦਂ ਯੁਦ੍ਦੇ ਯ ਆਹ੍ਵਯਤਿ ਦਰ੍ਪਿਤਃ। ਨਲਿਨ੍ਯਾਂ ਕਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪੌਲਸਤਿਆ ਤੇ ਧਨਾਦਾ ਨੂੰ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਲ-ਝੀਲ 'ਤੇ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—
ਤਂ ਸਂਸਸਿ ਭਯਾਵਿष੍ਟਮਾਪਨ੍ਨਮਰਿਸੂਦਨਮ੍। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯੇ ਵਨੇ ਤੇषਾਂ ਵਸਤਾਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਬਦ੍ਧਖਙ੍ਗੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦ੍ਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁ ਤੇ ਪਾਸੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਗਿਰੇਰ੍ਹਿਮਵਤਸ੍ਤਦਾ। ਦੇਵਰ੍षਿਸਿਦ੍ਧਚਰਿਤਾਨਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਇਲਾਕੇ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਸਦੇ ਸਨ ਤੇ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਚਕੋਰੈਰੁਪਚਕ੍ਰੈਸ਼ਚ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਜੀਵਜੀਵਕੈਃ। ਕੋਕਿਲੈਰ੍ਭृਙ੍ਗਰਾਜੈਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨਿਨਾਦਿਤਾਨ੍
ਉਥੇ-ਉਥੇ ਚਕੋਰਾ, ਉਪਚਕਰਾ, ਜੀਵਜੀਵ, ਕੋਕਿਲ ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਹਿਮਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਕੋਮਲੈਃ। ਉਪੇਤਾਨ੍ਬਹੁਲਚ੍ਛਾਯੈਰ੍ਮਨੋਨਯਨਨਨ੍ਦਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਨਰਮ, ਵੱਡੀ ਛਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਗਿਰਿਨਦੀਰ੍ਵੈਡੂਰ੍ਯਮਣਿਸਂਨਿਭੈਃ। ਸਲਿਲੈਰ੍ਹਿਮਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਯੁਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੈਡੂਰੀ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਿਮ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਰੰਡਵਾ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਨਾਨਿ ਦੇਵਦਾਰੂਣਾਂ ਮੇਘਾਨਾਮਿਵ ਵਾਗੁਰਾਃ। ਹਰਿਚਨ੍ਦਨਮਿਸ਼੍ਰਾਣਿ ਤੁਙ੍ਗਕਾਲੀਯਕਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਥੇ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਸਨ, ਜਿਹੜੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉੱਚੇ ਕਾਲੀਯਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।
ਮृਗਯਾਂ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਸ ਸਮੇषੁ ਮਰੁਧਨ੍ਵਸੁ। ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਮृਗਾਞ੍ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਚਾਰ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਦਾਨ ਤੇ ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ 'ਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ, ਸਾਫ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਵਧਦਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਂ ਬਲਾਤ੍। ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਨਾਗਸ਼ਤਪ੍ਰਾਣੋ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਮृਗਾਣਾਂ ਸਵਰਾਹਾਣਾਂ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਮਹਾਭੁਜਃ। ਵਿਨਿਘ੍ਨਂਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬਾਂਹ ਵੱਡੀਆਂ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸੂਅਰ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਮਾਤਙ੍ਗਸ਼ਤਪ੍ਰਾਣੋ ਮਨੁष੍ਯਸ਼ਤਵਾਰਣਃ। ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਸੌ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਸੌ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਵਾਂਗ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਤਰਸਾ ਵੈ ਬਭਞ੍ਜ ਚ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਨ੍ਵੈ ਨਾਦਯਂਸ੍ਤੁ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਦਾ ਤੇ ਤੋੜਦਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵੈ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਨਾਦਯਾਨਸ਼੍ਚ ਵਿਜ੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਪਾਦਪਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਦੇਨਾਪੂਰਯਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਉਹ, ਬਿਨਾ ਬੁਖਾਰ ਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਚੋੜ ਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵੇਗੇਨ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੀਮੋ ਨਿਰ੍ਭਯਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਆਸ੍ਫੋਟਯਨ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਯਂਸ਼੍ਚ ਤਲਤਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਦਯਨ੍। ਚਿਰਸਂਬਦ੍ਧਦਰ੍ਪਸ੍ਤੁ ਭੀਮਸੇਨੋ ਵਨੇ ਤਦਾ
ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਡਰ-ਡਰ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਡਦਿਆਂ, ਪੈਰ ਪਿੱਟਦਿਆਂ, ਸੀਟੀ ਵੱਜਦਿਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਜੇਨਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ ਗੁਹਾ ਭਯਾਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪ੍ਰਧਾਵਂਸ੍ਤਿष੍ਠਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚੋਪਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤਥਾ। ਮृਗਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੇ ਵਨੇ ਚਰਤਿ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਕਦੇ ਦੌੜਦਾ, ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ, ਕਦੇ ਬੈਠਦਾ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਵਨੇ ਵਨਚਰੋਪਮਃ। ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਭਿਸਮਾਪੇਦੇ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਥੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਾਘ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਨਾਦਾਨ੍ਨਦਤਿ ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਨ੍। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮਹਾਸਤ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਅਜੀਬ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।