ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਯਮ੍ ।।]
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗੀ।
ਸਮਾਪ੍ਤਕਰ੍ਮਾ ਸਹਿਤਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿ- ਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਮ੍। ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਯਸ੍ਤਪਸੇ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਤਵਾਸ੍ਮੀਤਿ ਮਤਿਂ ਚਕਾਰ
ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਆ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਵृਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਰਨੁਜੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਸ਼੍ਚ ਤੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪੁਨਰ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਃ। ਉਵਾਹ ਚੈਨਾਨ੍ਗਣਸ਼ਸ੍ਤਥੈਵ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ ਪਰ੍ਵਤਨਿਰ੍ਝਰੇषੁ
ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਦੁਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਇਆ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਮਹਰ੍षਿਃ ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨਨੁਸ਼ਿष੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍। ਸ ਲੋਮਸ਼ੋ ਦਿਵਮੇਵੋਰ੍ਜਿਤਸ਼੍ਰੀ- ਰ੍ਜਗਾਮ ਤੇषਾਂ ਵਿਜਯਂ ਤਦੋਕ੍ਤ੍ਵਾ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਲੋਮਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੱਸ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤੇਨਾਰ੍ष੍ਟਿषੇਣੇਨ ਤਥਾਨੁਸ਼ਿष੍ਟਾ- ਸ੍ਤੀਰ੍ਤਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤਪੋਵਨਾਨਿ। ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰਾਂਸਿ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਕਸਂਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥਾਂ ਨੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤਪੋਵਨ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਪਾਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸੁਹਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਚਲੇ।
ਨਗੋਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੈਰੁਪੇਤਂ ਦਿਸ਼ਾਂ ਗਜੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚ। ਸੁਖਂ ਨਿਵਾਸਂ ਜਹਤਾਂ ਹਿ ਤੇषਾਂ ਨ ਪ੍ਰੀਤਿਰਾਸੀਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਉਹ ਉੱਚ ਪਹਾੜ, ਜਿੱਥੇ ਚਸ਼ਮੇ ਹਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਥਾਂ ਰਹਿਣ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ, ਪਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇषਾਂ ਪੁਨਰੇਵ ਹਰ੍षਃ ਕੈਲਾਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਨ੍ਬਭੂਵ। ਕੁਬੇਰਕਾਨ੍ਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭਾਣਾਂ ਮਹੀਧਰਂ ਵਾਰਿਧਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਕੈਲਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਰੋਧਾਨ੍ ਗੋष੍ਠਾਨ੍ਹਰੀਣਾਂ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਾਣਿ। ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਾਣਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਵੀਰਾਃ ਸ੍ਥਲਾਨਿ ਨਿਮ੍ਨਾਨਿ ਚ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ
ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਕਦੇ ਸਮਤਲ ਤੇ ਕਦੇ ਥੱਲੀਆਂ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਵੇਖੀਆਂ।
ਤਥੈਵ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਵਨਾਨਿ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਨੇਕਪਸੇਵਿਤਾਨਿ। ਆਲੋਕਯਨ੍ਤੋऽਭਿਯਯੁਃ ਪ੍ਰਤੀਤਾ- ਸ੍ਤੇ ਧਨ੍ਵਿਨਾਃ ਖਙ੍ਗਧਰਾ ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਤਪਸੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਨਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਨਦੀਃ ਸਰਾਂਸਿ ਗੁਹਾ ਗਿਰੀਣਾਂ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਾਣਿ ਏਤੇ ਨਿਵਾਸਾਃ ਸਤਤਂ ਬਭੂਵੁ- ਰ੍ਨਿਸ਼ਾਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਝੀਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਖੱਡ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨ ਹਰ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤੇ ਦੁਰ੍ਗਵਾਸਂ ਬਹੁਧਾ ਨਿਰੁष੍ਯ ਵ੍ਯਤੀਤ੍ਯ ਕੈਲਾਸਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਰੂਪਮ੍। ਆਸੇਦੁਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮਨੋਰਮਂ ਤੇ ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਵृषਪਰ੍ਵਣਸ੍ਤੁ
ਕਈ ਔਖੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਅਚਿੰਤਯ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਾਵਣੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਚ ਵੀਤਮੋਹਾਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸਿਰੇ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵਾਸਂ ਸ਼ਿਵਂ ਯਥਾਵਦ੍ਵृषਪਰ੍ਵਣਸ੍ਤੇ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀਆਂ।
ਸੁਖੋषਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ ਏਕਰਾਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਦੇਵਮਹਰ੍षਿਜੁष੍ਟੇ। ਅਭ੍ਯਾਯਯੁਸ੍ਤੇ ਬਦਰੀਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਸੁਖੇਨ ਵੀਰਾਃ ਪੁਨਰੇਵ ਵਾਸਮ੍
ਉਹ ਉੱਥੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਬਦਰੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਊषੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਗਤਾਃ ਸਮਗ੍ਰਾਃ। ਕੁਬੇਰਕਾਨ੍ਤਾਂ ਨਲਿਨੀਂ ਵਿਸ਼ੋਕਾਃ ਸਂਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾਃ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਜੁष੍ਟਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉੱਥੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੂਬੇਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਲਿਨੀ ਝੀਲ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਸੀ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੱਕੀ।
ਤਾਂ ਚਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਲਿਨੀਂ ਵਿਸ਼ੋਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵਨਰਪ੍ਰਧਾਨਾਃ। ਤੇ ਰੇਮਿਰੇ ਨਨ੍ਦਨਵਾਸਮੇਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਯੋ ਵੀਤਮਲਾ ਯਥੈਵ
ਉਹ ਨਲਿਨੀ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਨੰਦਨਵਨ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰਮੇਣੋਪਯਯੁਰ੍ਨृਵੀਰਾ ਯਥਾਗਤੇਨੈਵ ਪਥਾ ਸਮਗ੍ਰਾਃ। ਵਿਹृਤ੍ਯ ਮਾਸਂ ਸੁਖਿਨੋ ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਕਿਰਾਤਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿषਯਂ ਸੁਬਾਹੋਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਕਿਰਾਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਚੀਨਾਂਸ੍ਤੁषਾਰਾਨ੍ਦਰਦਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਕੁਲਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਚ ਭੂਰਿਰਮ੍ਯਾਨ੍। ਅਤੀਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਂ ਹਿਮਵਤ੍ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਪੁਰਂ ਸੁਬਾਹੋਰ੍ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨृਵੀਰਾਃ
ਚੀਨ, ਤੁਸ਼ਾਰ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਕੁਲਿੰਦ ਦੇ ਕਈ ਸੁਹਾਵਣੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਸੁਬਾਹੂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾ- ਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਸੁਬਾਹੁਰ੍ਵਿषਯੇ ਸਮਗ੍ਰਾਨ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਤਂ ਚਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ੍ਵृषਭਾਃ ਕੁਰੂਣਾਮ੍
ਜਦ ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤਰੇ ਉਸਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੁ ਸੁਬਾਹੁਨਾ ਤੇ ਸੁਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੋਕਪ੍ਰਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ। ਸਹੇਨਦ੍ਰਸੇਨੈਃ ਪਰਿਚਾਰਕੈਸ਼੍ਚ ਪੌਰੋਗਵੈਰ੍ਯੇ ਚ ਰਮਹਾਨਸਸ੍ਥਾਃ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨਾਲ, ਨਦਰਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਹਾਇਕਾਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਘਰ ਦੇ ਸਥਾਪਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸੁਖੋਪਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰਤ ਏਕਰਾਤ੍ਰਂ ਸੂਤਾਨ੍ਸਮਾਦਾਯ ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍। ਘਟੋਤ੍ਕਚਂ ਸਾਨੁਚਰਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਤੋऽਭ੍ਯਯੁਰ੍ਯਾਮੁਨਮਦ੍ਰਿਰਾਜਮ੍
ਉਹ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਥ ਅਤੇ ਰਥੀ ਲੈ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੌ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪਪਨ੍ਨ- ਹਿਮੋਤ੍ਤਰੀਯਾਰੁਣਪਾਣ੍ਡੁਸਾਨੌ। ਵਿਸ਼ਾਖਯੂਪਂ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਚਕ੍ਰੁ- ਸ੍ਤਦਾ ਨਿਵਾਸਂ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਾਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਸ਼ਮੇ ਸਨ, ਹਿਮ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਢਲਾਨਾਂ, ਵਿਸ਼ਾਖਯੂਪ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਉੱਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਵਰਾਹਨਾਨਾਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਜੁष੍ਟਂ ਮਹਾਵਨਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਸ਼ਿਵੇਨ ਯਾਤ੍ਵਾ ਮृਗਯਾਪ੍ਰਧਾਨਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਤਤ੍ਰਵਨੇ ਵਿਜਹ੍ਰੁਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰ, ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸਸਾਦਾਤਿਬਲਂ ਭੁਜਙ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਿਵੋਗ੍ਰਰੂਪਮ੍। ਵृਕੋਦਰਃ ਪਰ੍ਵਤਕਨ੍ਦਰਾਯਾਂ ਵਿषਾਦਮੋਹਵ੍ਯਥਿਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ, ਭਟਕਾਵ ਅਤੇ ਦਰਦ ਆ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵੀਪੋऽਭਵਦ੍ਯਤ੍ਰ ਵृਕੋਦਰਸ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ। ਅਮੋਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਮਨਨ੍ਤਤੇਜਾ ਗ੍ਰਾਹੇਣ ਸਂਵੇष੍ਟਿਤਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਲਈ ਟਾਪੂ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਫੜ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਂ ਵਰ੍षਮਥੋਪਯਾਨ੍ਤਂ ਵਨੇ ਵਿਹੁਰ੍ਤੁਂ ਕੁਰਵਃ ਪ੍ਰਤੀਤਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਨਾਚ੍ਚੈਤ੍ਰਰਥਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ- ਚ੍ਛ੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਸ੍ਤਪਸਾ ਚ ਯੁਕ੍ਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਵਾਨੀ ਦਾ ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਸਾਲ ਆਉਣ ਲੱਗਾ, ਕੌਰਵ, ਜੋ ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਸੀ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਰੁਧਨ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਦਾ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਰਤਿਪ੍ਰਧਾਨਾਃ। ਸਰਸ੍ਵਤੀਮੇਤ੍ਯ ਨਿਵਾਸਕਾਮਾਃ ਸਰਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਪ੍ਰਤੀਯੁਃ
ਫਿਰ, ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਆਏ, ਉੱਥੇ ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵੈਤਵਨੇ ਨਿਵਿष੍ਟਾ- ਨ੍ਨਿਵਾਸਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤੋऽਭਿਜਗ੍ਮੁਃ। ਤਪੋਦਮਾਚਾਰਸਮਾਧਿਯੁਕ੍ਤਾ- ਸ੍ਤृਣੋਦਪਾਤ੍ਰਾਵਰਣਾਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟਾਃ
ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਆਏ। ਉਹ ਤਪ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਘਾਸ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਧਾਰਨ ਸਾਮਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੌਹੀਤਕਵੇਤਸਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਬਦਰ੍ਯਃ ਖਦਿਰਾਃ ਸ਼ਿਰੀषਾਃ। ਬਿਲ੍ਵੇਙ੍ਗੁਦਾਃ ਪੀਲੁਸ਼ਮੀਕਰੀਰਾਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਤੀਰਰੁਹਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਉਥੇ ਪਲੱਖ, ਅਕਸ਼, ਰੌਹੀਟਕ, ਵੇਤਸ, ਬੇਰੀ, ਖਦੀਰ, ਸ਼ੀਰੀਸ਼, ਬੇਲ, ਇੰਗੁਦ, ਪੀਲੂ, ਸ਼ਮੀ ਤੇ ਕਰੀਰਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਹਰ੍षਿਕਾਨ੍ਤਾ- ਮਾਵਾਸਭੂਤਾਮਿਵ ਦੇਵਤਾਨਾਮ੍। ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਤਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਃ ਸੁਖਂ ਵਿਜਹ੍ਰੁਰ੍ਨਰਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਃ
ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਕਥਂ ਨਾਗਾਯੁਤਪ੍ਰਾਣੋ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਭਯਮਾਹਾਰਯਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦਜਗਰਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਜਿਸ ਭੀਮ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ?