ਨਿਵਾਰ੍ਯਾਥ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਜਗ੍ਮੁਰਨ੍ਯੇ ਚ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਰਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਉਥੇ ਆਏ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਤਸ੍ਮਿਨਨੇਵ ਵਨੇ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤ ਊषੁਃ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਰਥਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵੀਰੇ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੇ ਭਵਨਾਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤੁਃ। ਅਤਃ ਪਰਂ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸ਼ੂਰੇਣ ਧਨਂਜਯੇਨ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੀ ਕਰਦੇ ਸਨ?
ਵਨੇषੁ ਤੇष੍ਵੇਵ ਤੁ ਤੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਹਾਰ੍ਜੁਨੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮੇਨ ਵੀਰਾਃ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਵਰੇ ਸੁਰਮ੍ਯੇ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਾਕ੍ਰੀਡਗਤਾ ਵਿਜਹ੍ਰੁਃ
ਉਸੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵਿਰਲੇ ਰਾਜੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਚ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਕ੍ਰੀਡਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਸਨ੍ਨਿਬਦ੍ਧਾਃ। ਚਚਾਰ ਧਨ੍ਵੀ ਬਹੁਧਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯਤ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਕਿਰੀਟੀ
ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਲ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਬਣੀਆਂ ਖੇਡ-ਥਾਵਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਵਾਸਂ ਨਰਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਜਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ। ਨ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਤੇ ਸ੍ਪृਹਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜ- ਞ੍ਸ਼ਿਵਸ਼੍ ਕਾਲਃ ਸ ਬਭੂਵ ਤੇषਾਮ੍
ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਵਸਤੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਯਥੈਕਰਾਤ੍ਰ- ਮੂषੁਃ ਸਮਾਸ੍ਤਤ੍ਰਤਥਾ ਚਤਸ੍ਰਃ। ਪੂਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ षਟ੍ ਤਾ ਦਸ਼ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਵਸਤਾਂ ਵਨੇषੁ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ; ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਛੇ ਤੇ ਇਹ ਦਸ ਰਾਤਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਭ ਸੁਖਦਾਈ ਸਨ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਯੁਸੁਤਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਜਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨਮੁਪੋਪਵਿਸ਼੍ਯ। ਯਮੌ ਚ ਵੀਰੌ ਸੁਰਰਾਜਕਲ੍ਪਾ- ਵੇਕਾਨ੍ਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਜੀਸ਼ਨੁ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਵ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰੁਰਾਜ ਸਤ੍ਯਾਂ ਚਿਕੀਰ੍षਮਾਣਾਸ੍ਤ੍ਵਦਨੁਪ੍ਰਿਯਂ ਚ। ਤਤੋ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮ ਵਨਾਨ੍ਯਪਾਸ੍ਯ ਸੁਯੋਧਨਂ ਸਾਨੁਚਰਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮ੍
ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਏਕਾਦਸ਼ਂ ਵਰ੍षਮਿਦਂ ਵਸਾਮਃ ਸੁਯੋਧਨੇਨਾਤ੍ਤਸੁਖਾਃ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾਃ। ਤਂ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾऽਧਮਬੁਦ੍ਧਿਸ਼ੀਲ- ਮਜ੍ਞਾਤਵਾਸਂ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ
ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸੁਯੋਧਨ ਵਲੋਂ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਸੁਖ ਦੇ ਯੋਗ, ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਬਿਤਾ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਆਓ, ਉਸ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਅਣਪਛਾਤੇ ਵਾਸ ਦਾ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਰਾ ਕਰੀਏ।
ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾ ਵਿਹਾਯ ਮਾਨਂ ਵਿਚਰਾਮੋ ਵਨਾਨਿ। ਸਮੀਪਵਾਸੇਨ ਵਿਲੋਭਿਤਾਸ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਮਾਨਪਕृष੍ਟਦੇਸ਼ਾਨ੍
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਲੁਭ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੂਰਲੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਗੂਢਂ ਨਰਾਧਮਂ ਤਂ ਸੁਖਮੁਦ੍ਧਰੇਮ। ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯ ਵੈਰਂ ਸਫਲਂ ਸਪੁष੍ਪਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਧਮਪੂਰੁषਾਯ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੁਕ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਵਾਂਗੇ। ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਉਸ ਨਿਕਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਖਿਲਾਫ।
ਸੁਯੋਧਨਾਯਾਨੁਚਰੈਰ੍ਵृਤਾਯ ਤਤੋ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜ। ਸ੍ਵਰ੍ਗੋਪਮਂ ਦੇਸ਼ਮਿਮਂ ਚਰਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਨਰਦੇਵ ਸ਼ੋਕਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਇਹ ਦੇਸ਼, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭਾਰਤ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਾ ਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧਿ ਲੋਕੇषੁ ਚਰਾਚਰੇषੁ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਥ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ
ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ, ਭਾਰਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ। ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਦਂ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸਤਤਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯਲ੍ਲਭਸੇ ਕੁਬੇਰਾਤ੍। ਕੁਰੁष੍ਵ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਧਾਯ ਕृਤਾਗਸਾਂ ਭਾਰਤ ਨਿਗ੍ਰਹੇ ਚ
ਇਹ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕੁਬੇਰ ਤੋਂ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਰੋਕ ਲਈ, ਭਾਰਤ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰ।
ਤੇਜਸ੍ਤਵੋਗ੍ਰਂ ਨ ਸਹੇਤ ਰਾਜਨ੍ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ। ਨ ਹਿ ਵ੍ਯਥਾਂ ਜਾਤੁ ਕਰਿष੍ਯਤਸ੍ਤੌ ਸਮੇਤ੍ਯ ਦੇਵੈਰਪਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜ
ਤੇਰੀ ਤੀਬਰ ਤਾਕਤ, ਰਾਜਾ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਵੀ ਸਾਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ। ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਪਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਸੁਪਰ੍ਣਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਨੇਸ਼੍ਚ ਨਪ੍ਤਾ। ਯਥੈਵ ਕृष੍ਣੋऽਪ੍ਰਤਿਮੋ ਬਲੇਨ ਤਥੈਵ ਰਾਜਨ੍ਸ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰਃ
ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਸੁਪਰਨਕੇਤੁ ਤੇ ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਪੋਤਾ ਵੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਲ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਵੀਰ ਵੀ ਰਾਜਾ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ।
ਤਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਭਿਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ਯਥੈਵ ਕृष੍ਣਃ ਸਹ ਯਾਦਵੈਸ੍ਤੈਃ। ਤਥੈਵ ਚੇਮੌ ਨਰਦੇਵਵਰ੍ਯ ਯਮੌ ਚ ਵੀਰੌ ਕृਤਿਨੌ ਪ੍ਰਯੋਗੇ
ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਯਮ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਤੇ ਨਿਪੁਣ, ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਗਏ ਹਨ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਯੋਗਪ੍ਰਭਵਪ੍ਰਧਾਨਾਃ ਸ਼ਮਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ ਪਰਾਨ੍ਸਮੇਤ੍ਯ
ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਮੁੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵਾਂਗੇ।
ਤਤਸ੍ਤਦਾਜ੍ਞਾਯ ਮਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤੇषਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵਰਿष੍ਠਃ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸ੍ਥਾਨਮੁਪੇਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰ੍ਯਾਕ੍ਰਮਦ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਉਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਸਲਾਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਯਮ੍ ।।]
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗੀ।
ਸਮਾਪ੍ਤਕਰ੍ਮਾ ਸਹਿਤਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿ- ਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਮ੍। ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਯਸ੍ਤਪਸੇ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਤਵਾਸ੍ਮੀਤਿ ਮਤਿਂ ਚਕਾਰ
ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਆ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਵृਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਰਨੁਜੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਸ਼੍ਚ ਤੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪੁਨਰ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਃ। ਉਵਾਹ ਚੈਨਾਨ੍ਗਣਸ਼ਸ੍ਤਥੈਵ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ ਪਰ੍ਵਤਨਿਰ੍ਝਰੇषੁ
ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਦੁਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਇਆ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਮਹਰ੍षਿਃ ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨਨੁਸ਼ਿष੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍। ਸ ਲੋਮਸ਼ੋ ਦਿਵਮੇਵੋਰ੍ਜਿਤਸ਼੍ਰੀ- ਰ੍ਜਗਾਮ ਤੇषਾਂ ਵਿਜਯਂ ਤਦੋਕ੍ਤ੍ਵਾ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਲੋਮਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੱਸ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤੇਨਾਰ੍ष੍ਟਿषੇਣੇਨ ਤਥਾਨੁਸ਼ਿष੍ਟਾ- ਸ੍ਤੀਰ੍ਤਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤਪੋਵਨਾਨਿ। ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰਾਂਸਿ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਕਸਂਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥਾਂ ਨੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤਪੋਵਨ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਪਾਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸੁਹਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਚਲੇ।
ਨਗੋਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੈਰੁਪੇਤਂ ਦਿਸ਼ਾਂ ਗਜੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚ। ਸੁਖਂ ਨਿਵਾਸਂ ਜਹਤਾਂ ਹਿ ਤੇषਾਂ ਨ ਪ੍ਰੀਤਿਰਾਸੀਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਉਹ ਉੱਚ ਪਹਾੜ, ਜਿੱਥੇ ਚਸ਼ਮੇ ਹਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਥਾਂ ਰਹਿਣ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ, ਪਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇषਾਂ ਪੁਨਰੇਵ ਹਰ੍षਃ ਕੈਲਾਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਨ੍ਬਭੂਵ। ਕੁਬੇਰਕਾਨ੍ਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭਾਣਾਂ ਮਹੀਧਰਂ ਵਾਰਿਧਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਕੈਲਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਰੋਧਾਨ੍ ਗੋष੍ਠਾਨ੍ਹਰੀਣਾਂ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਾਣਿ। ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਾਣਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਵੀਰਾਃ ਸ੍ਥਲਾਨਿ ਨਿਮ੍ਨਾਨਿ ਚ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ
ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਕਦੇ ਸਮਤਲ ਤੇ ਕਦੇ ਥੱਲੀਆਂ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਵੇਖੀਆਂ।
ਤਥੈਵ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਵਨਾਨਿ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਨੇਕਪਸੇਵਿਤਾਨਿ। ਆਲੋਕਯਨ੍ਤੋऽਭਿਯਯੁਃ ਪ੍ਰਤੀਤਾ- ਸ੍ਤੇ ਧਨ੍ਵਿਨਾਃ ਖਙ੍ਗਧਰਾ ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਤਪਸੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਨਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਨਦੀਃ ਸਰਾਂਸਿ ਗੁਹਾ ਗਿਰੀਣਾਂ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਾਣਿ ਏਤੇ ਨਿਵਾਸਾਃ ਸਤਤਂ ਬਭੂਵੁ- ਰ੍ਨਿਸ਼ਾਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਝੀਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਖੱਡ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨ ਹਰ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।