ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ੌਚਂ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। `ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਵਾਸਵਾਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿਤਰਤਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਿਰਿਕੂਬਰਪਾਦਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਵੇਣੁ ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਮਤ੍। ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਧਨੰਜਯ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਪਹੀਏ, ਸੁਭ ਵਜੂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਸ੍ਤੇਨ ਕਵਚੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ। ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਸ ਵਾਰਿਜਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਦਿਵਯ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਅਤੇ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ ਲੈ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੋਸ਼ੁਭ੍ਯਮਾਨਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਭੁਜਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਅਥ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇषੁ ਦਿਵ੍ਯੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਤੇषੁ ਵੈ। ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮਹੀ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮਕਮ੍ਪਤ ਸਦ੍ਰੁਮਾ
ਜਦ ਉਹ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗਾ, ਧਰਤੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਸ਼ੈਲਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਨ ਵਵੌ ਚ ਸਮੀਰਣਃ
ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ; ਪਹਾੜ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਚੱਲੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਬਭਾਸੇ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰ੍ਨ ਜਜ੍ਵਾਲ ਚ ਪਾਵਕਃ। ਨ ਵੇਦਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਕਥਂਚਨ
ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਅੱਗ ਭੜਕੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤਾ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਜਨਮੇਜਯ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਨਮੇਜਯ, ਉਹ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉੱਠੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵੇਪਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਦਾऽਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੇ ਯਾਚਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯੇ ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਜਙ੍ਗਮਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਰਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ। ਖੇਚਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੰਧਰਵ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚੈਵ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਗਣੋऽਭ੍ਯਾਯਯੌ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਭਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂਚਿਤ੍ਰੈਰਵਚਕ੍ਰੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਸੁੰਦਰ ਆਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਗਾਥਾ ਵਿਵਿਧਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸੁਰਚੋਦਿਤਾਃ। ਨਨृਤੁਃ ਸਙ੍ਘਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਨ੍ਨਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਤਾਦृਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚੋਦਿਤਃ ਸੁਰੈਃ। ਆਗਮ੍ਯਾਹ ਵਚਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰਵਣੀਯਮਿਦਂ ਨृਪ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਏ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਜੁਨ ਮਾ ਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਨੈਤਾਨਿ ਨਿਰਧਿष੍ਠਾਨੇ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਥਂਚਨ
ਅਰਜੁਨ, ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਆਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਵਰਤ, ਭਾਰਤ; ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਬਿਨਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ।
ਅਧਿष੍ਠਾਨੇ ਨ ਵਾऽਨਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜੀਤ ਕਦਾਚਨ। ਪ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਮਹਾਨ੍ਦੋषੋ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਵਰਤੇ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਵਰਤਣਾ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਏਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਧਨਂਜਯ ਯਥਾਗਮਮ੍। ਬਲਵਨ੍ਤਿ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾਣਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਣ, ਧਨੰਜਯ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਰਹਿਣਗੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਭਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮੈਵਂ ਭੂਯਃ ਕृਥਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੇ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਸੰਭਾਲੇ ਨਾ ਜਾਣ, ਪਾਂਡਵ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ ਤ੍ਵਂ ਚੈਵ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਤਾਨਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਯੋਜ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥੇ ਨਦ੍ਵਿषਤਾਮਵਮਰ੍ਦਨੇ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗਾ, ਪਾਰਥ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯਾਥ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਜਗ੍ਮੁਰਨ੍ਯੇ ਚ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਰਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਉਥੇ ਆਏ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਤਸ੍ਮਿਨਨੇਵ ਵਨੇ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤ ਊषੁਃ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਰਥਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵੀਰੇ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੇ ਭਵਨਾਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤੁਃ। ਅਤਃ ਪਰਂ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸ਼ੂਰੇਣ ਧਨਂਜਯੇਨ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੀ ਕਰਦੇ ਸਨ?
ਵਨੇषੁ ਤੇष੍ਵੇਵ ਤੁ ਤੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਹਾਰ੍ਜੁਨੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮੇਨ ਵੀਰਾਃ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਵਰੇ ਸੁਰਮ੍ਯੇ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਾਕ੍ਰੀਡਗਤਾ ਵਿਜਹ੍ਰੁਃ
ਉਸੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵਿਰਲੇ ਰਾਜੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਚ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਕ੍ਰੀਡਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਸਨ੍ਨਿਬਦ੍ਧਾਃ। ਚਚਾਰ ਧਨ੍ਵੀ ਬਹੁਧਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯਤ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਕਿਰੀਟੀ
ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਲ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਬਣੀਆਂ ਖੇਡ-ਥਾਵਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਵਾਸਂ ਨਰਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਜਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ। ਨ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਤੇ ਸ੍ਪृਹਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜ- ਞ੍ਸ਼ਿਵਸ਼੍ ਕਾਲਃ ਸ ਬਭੂਵ ਤੇषਾਮ੍
ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਵਸਤੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਯਥੈਕਰਾਤ੍ਰ- ਮੂषੁਃ ਸਮਾਸ੍ਤਤ੍ਰਤਥਾ ਚਤਸ੍ਰਃ। ਪੂਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ षਟ੍ ਤਾ ਦਸ਼ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਵਸਤਾਂ ਵਨੇषੁ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ; ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਛੇ ਤੇ ਇਹ ਦਸ ਰਾਤਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਭ ਸੁਖਦਾਈ ਸਨ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਯੁਸੁਤਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਜਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨਮੁਪੋਪਵਿਸ਼੍ਯ। ਯਮੌ ਚ ਵੀਰੌ ਸੁਰਰਾਜਕਲ੍ਪਾ- ਵੇਕਾਨ੍ਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਜੀਸ਼ਨੁ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਵ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰੁਰਾਜ ਸਤ੍ਯਾਂ ਚਿਕੀਰ੍षਮਾਣਾਸ੍ਤ੍ਵਦਨੁਪ੍ਰਿਯਂ ਚ। ਤਤੋ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮ ਵਨਾਨ੍ਯਪਾਸ੍ਯ ਸੁਯੋਧਨਂ ਸਾਨੁਚਰਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮ੍
ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਏਕਾਦਸ਼ਂ ਵਰ੍षਮਿਦਂ ਵਸਾਮਃ ਸੁਯੋਧਨੇਨਾਤ੍ਤਸੁਖਾਃ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾਃ। ਤਂ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾऽਧਮਬੁਦ੍ਧਿਸ਼ੀਲ- ਮਜ੍ਞਾਤਵਾਸਂ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ
ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸੁਯੋਧਨ ਵਲੋਂ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਸੁਖ ਦੇ ਯੋਗ, ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਬਿਤਾ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਆਓ, ਉਸ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਅਣਪਛਾਤੇ ਵਾਸ ਦਾ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਰਾ ਕਰੀਏ।