ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਧਨਂਜਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਤੂੰ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਭਗਵਨ੍ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਪਰਂਤਪਃ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤੋषਿਤਸ਼੍ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸਥਾਣੂ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜੰਗ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਲੋਕਪਾਲੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮੇਤੋ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਰ੍ਧਾਮਹੇ ਪਾਰ੍ਥ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾऽਸਿ ਪੁਨਰਾਗਤਃ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਮਿਮਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਜਿਤਾਂ ਪੁਰਮਾਲਿਨੀਮ੍। `ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਮਿਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਾਮ੍'। ਮਨ੍ਯੇ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨਪਿ ਵਸ਼ੀਕृਤਾਨ੍
ਅੱਜ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤੀ ਤੇ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਹਤਾਃ
ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਉਹ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਭਵਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਘੋਰਾ ਯੈਰ੍ਮਯਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਸਵੇਰੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਵੇਖੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਏਵਮਾਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨਂਜਯਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈ ਰਜਨੀਂ ਤਾਮੁਵਾਸ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਤ ਉਤਾਰੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਉਤ੍ਥਾਯਾਵਸ਼੍ਯਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਲੋੜੀਂਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਤਤਃ ਸਂਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਮਾਤृਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯੈਰ੍ਜਿਤਾ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, 'ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦਿਖਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।'
ਤਤੋ ਧਨਂਜਯੋ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਤਦ ਧਨੰਜਯ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਏ।
ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ੌਚਂ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। `ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਵਾਸਵਾਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿਤਰਤਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਿਰਿਕੂਬਰਪਾਦਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਵੇਣੁ ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਮਤ੍। ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਧਨੰਜਯ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਪਹੀਏ, ਸੁਭ ਵਜੂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਸ੍ਤੇਨ ਕਵਚੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ। ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਸ ਵਾਰਿਜਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਦਿਵਯ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਅਤੇ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ ਲੈ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੋਸ਼ੁਭ੍ਯਮਾਨਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਭੁਜਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਅਥ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇषੁ ਦਿਵ੍ਯੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਤੇषੁ ਵੈ। ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮਹੀ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮਕਮ੍ਪਤ ਸਦ੍ਰੁਮਾ
ਜਦ ਉਹ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗਾ, ਧਰਤੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਸ਼ੈਲਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਨ ਵਵੌ ਚ ਸਮੀਰਣਃ
ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ; ਪਹਾੜ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਚੱਲੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਬਭਾਸੇ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰ੍ਨ ਜਜ੍ਵਾਲ ਚ ਪਾਵਕਃ। ਨ ਵੇਦਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਕਥਂਚਨ
ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਅੱਗ ਭੜਕੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤਾ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਜਨਮੇਜਯ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਨਮੇਜਯ, ਉਹ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉੱਠੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵੇਪਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਦਾऽਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੇ ਯਾਚਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯੇ ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਜਙ੍ਗਮਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਰਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ। ਖੇਚਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੰਧਰਵ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚੈਵ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਗਣੋऽਭ੍ਯਾਯਯੌ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਭਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂਚਿਤ੍ਰੈਰਵਚਕ੍ਰੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਸੁੰਦਰ ਆਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਗਾਥਾ ਵਿਵਿਧਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸੁਰਚੋਦਿਤਾਃ। ਨਨृਤੁਃ ਸਙ੍ਘਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਨ੍ਨਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਤਾਦृਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚੋਦਿਤਃ ਸੁਰੈਃ। ਆਗਮ੍ਯਾਹ ਵਚਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰਵਣੀਯਮਿਦਂ ਨृਪ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਏ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਜੁਨ ਮਾ ਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਨੈਤਾਨਿ ਨਿਰਧਿष੍ਠਾਨੇ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਥਂਚਨ
ਅਰਜੁਨ, ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਆਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਵਰਤ, ਭਾਰਤ; ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਬਿਨਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ।
ਅਧਿष੍ਠਾਨੇ ਨ ਵਾऽਨਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜੀਤ ਕਦਾਚਨ। ਪ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਮਹਾਨ੍ਦੋषੋ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਵਰਤੇ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਵਰਤਣਾ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਏਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਧਨਂਜਯ ਯਥਾਗਮਮ੍। ਬਲਵਨ੍ਤਿ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾਣਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਣ, ਧਨੰਜਯ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਰਹਿਣਗੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਭਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮੈਵਂ ਭੂਯਃ ਕृਥਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੇ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਸੰਭਾਲੇ ਨਾ ਜਾਣ, ਪਾਂਡਵ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ ਤ੍ਵਂ ਚੈਵ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਤਾਨਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਯੋਜ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥੇ ਨਦ੍ਵਿषਤਾਮਵਮਰ੍ਦਨੇ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗਾ, ਪਾਰਥ।