ਤਤੋ ਮਾਮਿਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਸਂਰੂਢਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਮ੍। ਦੇਵਰਾਜੋऽਨੁਗृਹ੍ਯੇਦਂ ਕਾਲੇ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ। ਨ ਤ੍ਵਾऽਭਿਭਵਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਾਨੁषੋ ਭੁਵਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਸਾਰੇ ਦੇਵੀ ਹਥਿਆਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸਹ ਰਾਜਭਿਃ। ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਥਸ੍ਯ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਕਰਣ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।
ਇਦਂ ਚ ਮੇ ਤਨੁਤ੍ਰਾਣਂ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਨ੍ਮਘਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਭੇਦ੍ਯਂ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਰਜਂ ਚੈਵ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਮ੍
ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਚ ਮੇ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਹਾਰਵਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਂ ਚੇਦਂ ਕਿਰੀਟਂ ਮੇ ਸ੍ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਯੋਜ ਹ
ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਮਕੁਟ ਵੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਦ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਛਕ੍ਰੋ ਮਮੈਤਾਨਿ ਰੁਚਿਰਾਣਿ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤੋ ਨृਪ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਭਵਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ਼ਿਸ਼ੁਭਿਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਮਰੈਃ ਸਹ। ਸਮਯੋऽਰ੍ਜੁਨ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਹਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਰਜੁਨ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਏਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਉषਿਤਾਨਿ ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਮਰਤਾ ਦ੍ਯੂਤਜਂ ਕਲਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੂਏ ਨਾਲ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਭਵਨ੍ਤਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਧਨਂਜਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਤੂੰ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਭਗਵਨ੍ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਪਰਂਤਪਃ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤੋषਿਤਸ਼੍ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸਥਾਣੂ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜੰਗ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਲੋਕਪਾਲੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮੇਤੋ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਰ੍ਧਾਮਹੇ ਪਾਰ੍ਥ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾऽਸਿ ਪੁਨਰਾਗਤਃ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਮਿਮਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਜਿਤਾਂ ਪੁਰਮਾਲਿਨੀਮ੍। `ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਮਿਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਾਮ੍'। ਮਨ੍ਯੇ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨਪਿ ਵਸ਼ੀਕृਤਾਨ੍
ਅੱਜ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤੀ ਤੇ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਹਤਾਃ
ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਉਹ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਭਵਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਘੋਰਾ ਯੈਰ੍ਮਯਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਸਵੇਰੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਵੇਖੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਏਵਮਾਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨਂਜਯਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈ ਰਜਨੀਂ ਤਾਮੁਵਾਸ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਤ ਉਤਾਰੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਉਤ੍ਥਾਯਾਵਸ਼੍ਯਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਲੋੜੀਂਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਤਤਃ ਸਂਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਮਾਤृਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯੈਰ੍ਜਿਤਾ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, 'ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦਿਖਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।'
ਤਤੋ ਧਨਂਜਯੋ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਤਦ ਧਨੰਜਯ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਏ।
ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ੌਚਂ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। `ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਵਾਸਵਾਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿਤਰਤਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਿਰਿਕੂਬਰਪਾਦਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਵੇਣੁ ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਮਤ੍। ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਧਨੰਜਯ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਪਹੀਏ, ਸੁਭ ਵਜੂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਸ੍ਤੇਨ ਕਵਚੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ। ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਸ ਵਾਰਿਜਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਦਿਵਯ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਅਤੇ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ ਲੈ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੋਸ਼ੁਭ੍ਯਮਾਨਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਭੁਜਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਅਥ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇषੁ ਦਿਵ੍ਯੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਤੇषੁ ਵੈ। ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮਹੀ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮਕਮ੍ਪਤ ਸਦ੍ਰੁਮਾ
ਜਦ ਉਹ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗਾ, ਧਰਤੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਸ਼ੈਲਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਨ ਵਵੌ ਚ ਸਮੀਰਣਃ
ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ; ਪਹਾੜ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਚੱਲੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਬਭਾਸੇ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰ੍ਨ ਜਜ੍ਵਾਲ ਚ ਪਾਵਕਃ। ਨ ਵੇਦਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਕਥਂਚਨ
ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਅੱਗ ਭੜਕੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤਾ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਜਨਮੇਜਯ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਨਮੇਜਯ, ਉਹ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉੱਠੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵੇਪਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਦਾऽਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੇ ਯਾਚਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯੇ ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਜਙ੍ਗਮਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।