ਮਾਂ ਤੁ ਸਂਹृष੍ਟਮਨਸਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਾਤਲਿਰਾਨਯਤ੍। ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਮਾਹਵਾਤ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍। ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤੋऽਹਂਸ਼ਕ੍ਰਮਾਗਮਮ੍
ਹਿਰਣਯਪੁਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਮਮ ਕਰ੍ਮ ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਾਤਲਿਰ੍ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਤ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਯਥਾਭੂਤਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਘਾਤਂ ਚ ਮਾਯਾਨਾਂ ਚ ਨਿਵਾਰਣਮ੍। ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨਾਂ ਚ ਵਧਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਹੌਜਸਾਮ੍। `ਕਾਲਕੇਯਵਧਂ ਚੈਵ ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਯਪੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ, ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ, ਤੇ ਕਾਲਕੇਯਾਂ ਦੇ ਅਚੰਭਤ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੰਘਾਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। `ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਾਘ੍ਰਾਯ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੰਦਰ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖਿਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹੰਸ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਂ ਦੇਵਰਾਜੋ ਵੈ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਿਦਂ ਸਮਧੁਰਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਅਤਿਦੇਵਾਸੁਰਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਰਣੇ। ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਕृਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਮਹਾਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਘ੍ਨਤਾ ਮਮ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਚੇਲੇ ਦਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ।
ਏਵਮੇਵ ਸਦਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਰੇਣਾਜੌ ਧਨਂਜਯ। ਅਸਂਮੂਢੇਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਿੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਵਿषਹ੍ਯੋ ਰਣੇ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਸਯਕ੍ਸ਼ਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਪਨ੍ਨਗੈਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਅਜੇਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵਸੁਧਾਂ ਚਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਹੁਬਲਨਿਰ੍ਜਿਤਾਮ੍। ਪਾਲਯਿष੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।
ਤਤੋ ਮਾਮਿਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਸਂਰੂਢਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਮ੍। ਦੇਵਰਾਜੋऽਨੁਗृਹ੍ਯੇਦਂ ਕਾਲੇ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ। ਨ ਤ੍ਵਾऽਭਿਭਵਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਾਨੁषੋ ਭੁਵਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਸਾਰੇ ਦੇਵੀ ਹਥਿਆਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸਹ ਰਾਜਭਿਃ। ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਥਸ੍ਯ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਕਰਣ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।
ਇਦਂ ਚ ਮੇ ਤਨੁਤ੍ਰਾਣਂ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਨ੍ਮਘਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਭੇਦ੍ਯਂ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਰਜਂ ਚੈਵ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਮ੍
ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਚ ਮੇ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਹਾਰਵਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਂ ਚੇਦਂ ਕਿਰੀਟਂ ਮੇ ਸ੍ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਯੋਜ ਹ
ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਮਕੁਟ ਵੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਦ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਛਕ੍ਰੋ ਮਮੈਤਾਨਿ ਰੁਚਿਰਾਣਿ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤੋ ਨृਪ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਭਵਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ਼ਿਸ਼ੁਭਿਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਮਰੈਃ ਸਹ। ਸਮਯੋऽਰ੍ਜੁਨ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਹਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਰਜੁਨ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਏਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਉषਿਤਾਨਿ ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਮਰਤਾ ਦ੍ਯੂਤਜਂ ਕਲਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੂਏ ਨਾਲ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਭਵਨ੍ਤਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਧਨਂਜਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਤੂੰ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਭਗਵਨ੍ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਪਰਂਤਪਃ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤੋषਿਤਸ਼੍ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸਥਾਣੂ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜੰਗ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਲੋਕਪਾਲੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮੇਤੋ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਰ੍ਧਾਮਹੇ ਪਾਰ੍ਥ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾऽਸਿ ਪੁਨਰਾਗਤਃ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਮਿਮਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਜਿਤਾਂ ਪੁਰਮਾਲਿਨੀਮ੍। `ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਮਿਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਾਮ੍'। ਮਨ੍ਯੇ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨਪਿ ਵਸ਼ੀਕृਤਾਨ੍
ਅੱਜ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤੀ ਤੇ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਹਤਾਃ
ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਉਹ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਭਵਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਘੋਰਾ ਯੈਰ੍ਮਯਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਸਵੇਰੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਵੇਖੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਏਵਮਾਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨਂਜਯਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈ ਰਜਨੀਂ ਤਾਮੁਵਾਸ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਤ ਉਤਾਰੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਉਤ੍ਥਾਯਾਵਸ਼੍ਯਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਲੋੜੀਂਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਤਤਃ ਸਂਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਮਾਤृਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯੈਰ੍ਜਿਤਾ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, 'ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦਿਖਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।'
ਤਤੋ ਧਨਂਜਯੋ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਤਦ ਧਨੰਜਯ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਏ।