ऋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਤਥਾ ਗਵਾਮ੍। ਸ਼ਰਭਾਣਾਂ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ऋषਭਾਣਾਂ ਵਰਾਹਾਣਾਂ ਮਾਰ੍ਜਾਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਭਾਲੂਆਂ, ਮਹਿਸਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਗਾਂ, ਸ਼ਰਭਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਦਲ, ਬਲਦਾਂ, ਸੂਅਰਾਂ ਤੇ ਬਿੱਲੀਆਂ ਦੇ ਵੀ।
ਸਾਲਾਵृਕਾਣਾਂ ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਭੁਰੁਣ੍ਡਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਗृਧ੍ਰਾਣਾਂ ਗਰੁਡਾਨਾਂ ਚ ਚਮਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਾਲਾ-ਭੇੜੀਆਂ, ਭੂਤਾਂ, ਭੁਰੂੰਡਾਂ, ਗਿੱਧਾਂ, ਗਰੁੜਾਂ ਤੇ ਚਮਰਾਂ ਦੇ ਵੀ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ऋषੀਣਾਂ ਰਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਂ ਸਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀ।
ਗੁਹ੍ਯਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨੈਰ੍ऋਤਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਝषਾਣਾਂ ਗਜਵਕ੍ਰਾਣਾਮੁਲੂਕਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਨੈਰਿਤਾਂ, ਮੱਛੀਆਂ, ਗਜਵਕਰਾਂ ਤੇ ਉਲੂਆਂ ਦੇ ਵੀ।
ਮੀਨਵਾਜਿਸਰੂਪਾਣਾਂ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਪਾਣਿਨਾਮ੍। ਤਥੈਵ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨਾਂ ਗਦਾਮੁਦ੍ਗਰਧਾਰਿਣਾਮ੍
ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜੇ, ਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਗਦਰ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਏਤੈਸ੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਨਾਨਾਰੂਪਧਰੈਸ੍ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਜ੍ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਗਈ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰਾਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੈਃ। ਅਨੇਕਰੂਪਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਾਂਸਮੇਦੋਵਸਾਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ, ਚਾਰ ਚਿਹਰਿਆਂ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਮਾਸ, ਮੈਦ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ।
ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾ ਯੇ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਅਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਤੇਜੋਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਜੋ ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੱਜਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਦ੍ਰਿਸਾਰਮਯੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਬਾਣੈਰਪਿ ਨਿਬਰ੍ਹਣੈਃ। ਨ੍ਯਹਨਂ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨੈਵ ਭਾਰਤ
ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਗਤਾਸੂਨ੍ਨਭਸਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਹਂ ਪ੍ਰਾਣਮਂ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨਾਯ ਵੇਧਸੇ
ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਉਹਨਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਰੌਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿष੍ਪਿष੍ਟਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਨ੍। ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਗਮਦ੍ਦੇਵਸਾਰਥਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੌਦ੍ਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਤਦਸਹ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ
ਇਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰਥੀ ਹੈ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਉਚਾਚ ਵਚਨਂ ਚੇਦਂਪ੍ਰੀਯਮਾਣਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। `ਹਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਯਾ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: 'ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ—'
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਸਹ੍ਯਂ ਹਿ ਕਰ੍ਮ ਯਤ੍ਸਾਧਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਨ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਸਂਯੁਗੇ ਕਰ੍ਤੁਮਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। `ਧ੍ਰੁਵਂ ਧਨਞ੍ਜਯ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁਰਾਰ੍ਦਨ
'ਇਹ ਕਾਰਜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਨਿਸਚਿਤ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਇੰਦਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਵਧ੍ਯਂ ਹਿ ਪੁਰਮੇਤਤ੍ਖਗਂ ਮਹਤ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਮਥਿਤਂ ਵੀਰ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
'ਇਹ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੀਰ।'
ਵਿਦ੍ਵਸ੍ਤੇ ਖਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਾਨਵੇषੁ ਹਤੇषੁ ਚ। ਵਿਨਦਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਗ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰੋਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼੍ਯੋ ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਕੁਰਰ੍ਯ ਇਵ ਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਪੇਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪਿਤृਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਞ੍ਸ਼ੋਚਮਾਨਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਕੁਰਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਿਤਿਆਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ।
ਰੁਦਤ੍ਯੋ ਦੀਨਕਣ੍ਠ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਨਦਨ੍ਤ੍ਯੋ ਹਤੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਉਰਾਂਸਿ ਪਾਣਿਭਿਰ੍ਘ੍ਨਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਣਾਃ
ਉਹ ਮਰੀ ਹੋਈਆਂ ਦੇ ਸ਼ੋਕ ਵਿੱਚ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਤਚ੍ਛੋਕਯੁਕ੍ਤਮਸ਼੍ਰੀਕਂ ਦੁਃਖਦੈਨ੍ਯਸਮਾਹਤਮ੍। ਨ ਬਭੌ ਦਾਨਵਪੁਰਂ ਹਤਤ੍ਵਿਟ੍ਕਂ ਹਤੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਰੌਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਕਾਰਂ ਹृਤਨਾਗਮਿਵ ਹ੍ਰਦਮ੍। ਸ਼ੁष੍ਕਵृਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਰਣ੍ਯਮਦृਸ਼੍ਯਮਭਵਤ੍ਪੁਰਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਨਾਗ ਰਹਿਤ ਝੀਲ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੁਣ ਦਿਸਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਾਂ ਤੁ ਸਂਹृष੍ਟਮਨਸਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਾਤਲਿਰਾਨਯਤ੍। ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਮਾਹਵਾਤ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍। ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤੋऽਹਂਸ਼ਕ੍ਰਮਾਗਮਮ੍
ਹਿਰਣਯਪੁਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਮਮ ਕਰ੍ਮ ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਾਤਲਿਰ੍ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਤ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਯਥਾਭੂਤਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਘਾਤਂ ਚ ਮਾਯਾਨਾਂ ਚ ਨਿਵਾਰਣਮ੍। ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨਾਂ ਚ ਵਧਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਹੌਜਸਾਮ੍। `ਕਾਲਕੇਯਵਧਂ ਚੈਵ ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਯਪੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ, ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ, ਤੇ ਕਾਲਕੇਯਾਂ ਦੇ ਅਚੰਭਤ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੰਘਾਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। `ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਾਘ੍ਰਾਯ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੰਦਰ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖਿਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹੰਸ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਂ ਦੇਵਰਾਜੋ ਵੈ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਿਦਂ ਸਮਧੁਰਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਅਤਿਦੇਵਾਸੁਰਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਰਣੇ। ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਕृਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਮਹਾਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਘ੍ਨਤਾ ਮਮ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਚੇਲੇ ਦਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ।
ਏਵਮੇਵ ਸਦਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਰੇਣਾਜੌ ਧਨਂਜਯ। ਅਸਂਮੂਢੇਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਿੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਵਿषਹ੍ਯੋ ਰਣੇ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਸਯਕ੍ਸ਼ਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਪਨ੍ਨਗੈਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਅਜੇਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵਸੁਧਾਂ ਚਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਹੁਬਲਨਿਰ੍ਜਿਤਾਮ੍। ਪਾਲਯਿष੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।