ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤਮੂਚਿਵਾਨ੍। ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਚੈਤਾਨ੍ਨਿਪਾਤਿਤਾਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਮੋੜੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਜੋ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਰਥਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਤਲਿਃ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਉਥੇ ਰਥ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਮਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਭਗ੍ਨਂ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍षਿਤਾਃ। ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਰੇਣ ਮਹਤਾ ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹਾਰ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਅਭਗ੍ਨਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦਪ੍ਯੇष ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਮਰੇ ਭਗ੍ਨ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਂਘਸ਼ਸ੍ਤਦਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਇਹ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗ ਦੇ ਮੂਹਰੇ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ।
ਤਤੋਹਂ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯਾਵ੍ਯਕ੍ਤਮੂਰ੍ਤਯੇ। ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ'। ਯਤ੍ਤਦ੍ਰੌਦ੍ਰਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਰੁਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਅਦਿੱਖ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਯਤ੍ਤਦ੍ਰੌਦ੍ਰਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। `ਮਹਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ, ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਪੁਰੁषਂ ਨਵਲੋਚਨਮ੍। ਤ੍ਰਿਮੁਖਂ षਙ੍ਭੁਜਂ ਦੀਪ੍ਤਮਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਮੂਰ੍ਧਜਮ੍। ਲੇਲਿਹਾਨੈਰ੍ਮਹਾਨਾਗੈਃ ਕृਤਚਿਹ੍ਨਮਮਿਤ੍ਰਹਨ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੌਂ ਅੱਖਾਂ, ਤਿੰਨ ਚਿਹਰੇ, ਛੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਾਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਭੀਸ੍ਤਤਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਘੋਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਸਂਯੋਗਮਾਨੀਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਰੁਦਰ ਦਾ, ਸਦੀਵੀ ਹਥਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯਾਮਿਤਤੇਜਸੇ। ਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਰਾਭਾਵਾਯ ਭਾਰਤ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਰਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਅਣਗਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੂਪਾਣ੍ਯਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਮृਗਾਣਾਮਥ ਸਿਂਹਾਨਾਂ ਵ੍ਯਾਗ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਉਪਜ ਗਏ—ਹਿਰਣਾਂ, ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਤਥਾ ਗਵਾਮ੍। ਸ਼ਰਭਾਣਾਂ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ऋषਭਾਣਾਂ ਵਰਾਹਾਣਾਂ ਮਾਰ੍ਜਾਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਭਾਲੂਆਂ, ਮਹਿਸਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਗਾਂ, ਸ਼ਰਭਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਦਲ, ਬਲਦਾਂ, ਸੂਅਰਾਂ ਤੇ ਬਿੱਲੀਆਂ ਦੇ ਵੀ।
ਸਾਲਾਵृਕਾਣਾਂ ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਭੁਰੁਣ੍ਡਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਗृਧ੍ਰਾਣਾਂ ਗਰੁਡਾਨਾਂ ਚ ਚਮਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਾਲਾ-ਭੇੜੀਆਂ, ਭੂਤਾਂ, ਭੁਰੂੰਡਾਂ, ਗਿੱਧਾਂ, ਗਰੁੜਾਂ ਤੇ ਚਮਰਾਂ ਦੇ ਵੀ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ऋषੀਣਾਂ ਰਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਂ ਸਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀ।
ਗੁਹ੍ਯਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨੈਰ੍ऋਤਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਝषਾਣਾਂ ਗਜਵਕ੍ਰਾਣਾਮੁਲੂਕਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਨੈਰਿਤਾਂ, ਮੱਛੀਆਂ, ਗਜਵਕਰਾਂ ਤੇ ਉਲੂਆਂ ਦੇ ਵੀ।
ਮੀਨਵਾਜਿਸਰੂਪਾਣਾਂ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਪਾਣਿਨਾਮ੍। ਤਥੈਵ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨਾਂ ਗਦਾਮੁਦ੍ਗਰਧਾਰਿਣਾਮ੍
ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜੇ, ਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਗਦਰ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਏਤੈਸ੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਨਾਨਾਰੂਪਧਰੈਸ੍ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਜ੍ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਗਈ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰਾਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੈਃ। ਅਨੇਕਰੂਪਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਾਂਸਮੇਦੋਵਸਾਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ, ਚਾਰ ਚਿਹਰਿਆਂ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਮਾਸ, ਮੈਦ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ।
ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾ ਯੇ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਅਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਤੇਜੋਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਜੋ ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੱਜਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਦ੍ਰਿਸਾਰਮਯੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਬਾਣੈਰਪਿ ਨਿਬਰ੍ਹਣੈਃ। ਨ੍ਯਹਨਂ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨੈਵ ਭਾਰਤ
ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਗਤਾਸੂਨ੍ਨਭਸਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਹਂ ਪ੍ਰਾਣਮਂ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨਾਯ ਵੇਧਸੇ
ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਉਹਨਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਰੌਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿष੍ਪਿष੍ਟਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਨ੍। ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਗਮਦ੍ਦੇਵਸਾਰਥਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੌਦ੍ਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਤਦਸਹ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ
ਇਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰਥੀ ਹੈ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਉਚਾਚ ਵਚਨਂ ਚੇਦਂਪ੍ਰੀਯਮਾਣਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। `ਹਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਯਾ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: 'ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ—'
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਸਹ੍ਯਂ ਹਿ ਕਰ੍ਮ ਯਤ੍ਸਾਧਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਨ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਸਂਯੁਗੇ ਕਰ੍ਤੁਮਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। `ਧ੍ਰੁਵਂ ਧਨਞ੍ਜਯ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁਰਾਰ੍ਦਨ
'ਇਹ ਕਾਰਜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਨਿਸਚਿਤ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਇੰਦਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਵਧ੍ਯਂ ਹਿ ਪੁਰਮੇਤਤ੍ਖਗਂ ਮਹਤ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਮਥਿਤਂ ਵੀਰ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
'ਇਹ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੀਰ।'
ਵਿਦ੍ਵਸ੍ਤੇ ਖਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਾਨਵੇषੁ ਹਤੇषੁ ਚ। ਵਿਨਦਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਗ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰੋਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼੍ਯੋ ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਕੁਰਰ੍ਯ ਇਵ ਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਪੇਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪਿਤृਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਞ੍ਸ਼ੋਚਮਾਨਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਕੁਰਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਿਤਿਆਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ।
ਰੁਦਤ੍ਯੋ ਦੀਨਕਣ੍ਠ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਨਦਨ੍ਤ੍ਯੋ ਹਤੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਉਰਾਂਸਿ ਪਾਣਿਭਿਰ੍ਘ੍ਨਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਣਾਃ
ਉਹ ਮਰੀ ਹੋਈਆਂ ਦੇ ਸ਼ੋਕ ਵਿੱਚ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਤਚ੍ਛੋਕਯੁਕ੍ਤਮਸ਼੍ਰੀਕਂ ਦੁਃਖਦੈਨ੍ਯਸਮਾਹਤਮ੍। ਨ ਬਭੌ ਦਾਨਵਪੁਰਂ ਹਤਤ੍ਵਿਟ੍ਕਂ ਹਤੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਰੌਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਕਾਰਂ ਹृਤਨਾਗਮਿਵ ਹ੍ਰਦਮ੍। ਸ਼ੁष੍ਕਵृਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਰਣ੍ਯਮਦृਸ਼੍ਯਮਭਵਤ੍ਪੁਰਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਨਾਗ ਰਹਿਤ ਝੀਲ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੁਣ ਦਿਸਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।