ਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਥੋਰ੍ਮਯਃ। ਨੇਮੇ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਾਨੁषੇਣ ਯੁਦ੍ਧੇਨੇਤਿ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਤ੍
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ; ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਤੋऽਹਮਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਯੋਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਇ ਰਥਿਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨਾਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਘ੍ਨਞ੍ਛਨਕੈਰਿਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮੇਰੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਰਥਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੇ ਵਿਚਰਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮੁਕੁਟਾਪੀਡਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਵਚਧ੍ਵਜਾਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਾऽਭਵਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਜ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਕਤਰ ਤੇ ਝੰਡੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾ ਗਏ।
ਅਹਂ ਤੁਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤਾਨਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਚੁਦਿਤੈ ਰਣੇ। ਨਾਸ਼ਕ੍ਰੁਵਂ ਪੀਡਯਿਤੁਂ ਤੇ ਤੁ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੀਡਯਨ੍
ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਿਆ; ਉਲਟ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤੈਃ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਭਿਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਯੁਧਿ। ਵ੍ਯਥਿਤੋਸ੍ਮਿ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਭਯਂ ਚਾਗਾਨ੍ਮਹਨ੍ਮਮ
ਉਹਨਾਂ ਕਈ ਮਾਹਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਹੋਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋਹਂ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਮਾਤਲਿਂ ਪਰਿਪृष੍ਟਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਮੇਤੇ ਮਮ ਬਾਣੌਘੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ। ਨ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਾਘੋਰੈਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਃ
‘ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੇ? ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ।’
ਸ ਮਾਮੁਵਾਚ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇषਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਥ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਂ ਤਦਾਚਰ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰ।’
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤਮੂਚਿਵਾਨ੍। ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਚੈਤਾਨ੍ਨਿਪਾਤਿਤਾਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਮੋੜੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਜੋ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਰਥਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਤਲਿਃ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਉਥੇ ਰਥ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਮਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਭਗ੍ਨਂ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍षਿਤਾਃ। ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਰੇਣ ਮਹਤਾ ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹਾਰ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਅਭਗ੍ਨਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦਪ੍ਯੇष ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਮਰੇ ਭਗ੍ਨ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਂਘਸ਼ਸ੍ਤਦਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਇਹ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗ ਦੇ ਮੂਹਰੇ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ।
ਤਤੋਹਂ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯਾਵ੍ਯਕ੍ਤਮੂਰ੍ਤਯੇ। ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ'। ਯਤ੍ਤਦ੍ਰੌਦ੍ਰਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਰੁਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਅਦਿੱਖ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਯਤ੍ਤਦ੍ਰੌਦ੍ਰਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। `ਮਹਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ, ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਪੁਰੁषਂ ਨਵਲੋਚਨਮ੍। ਤ੍ਰਿਮੁਖਂ षਙ੍ਭੁਜਂ ਦੀਪ੍ਤਮਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਮੂਰ੍ਧਜਮ੍। ਲੇਲਿਹਾਨੈਰ੍ਮਹਾਨਾਗੈਃ ਕृਤਚਿਹ੍ਨਮਮਿਤ੍ਰਹਨ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੌਂ ਅੱਖਾਂ, ਤਿੰਨ ਚਿਹਰੇ, ਛੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਾਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਭੀਸ੍ਤਤਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਘੋਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਸਂਯੋਗਮਾਨੀਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਰੁਦਰ ਦਾ, ਸਦੀਵੀ ਹਥਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯਾਮਿਤਤੇਜਸੇ। ਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਰਾਭਾਵਾਯ ਭਾਰਤ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਰਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਅਣਗਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੂਪਾਣ੍ਯਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਮृਗਾਣਾਮਥ ਸਿਂਹਾਨਾਂ ਵ੍ਯਾਗ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਉਪਜ ਗਏ—ਹਿਰਣਾਂ, ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਤਥਾ ਗਵਾਮ੍। ਸ਼ਰਭਾਣਾਂ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ऋषਭਾਣਾਂ ਵਰਾਹਾਣਾਂ ਮਾਰ੍ਜਾਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਭਾਲੂਆਂ, ਮਹਿਸਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਗਾਂ, ਸ਼ਰਭਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਦਲ, ਬਲਦਾਂ, ਸੂਅਰਾਂ ਤੇ ਬਿੱਲੀਆਂ ਦੇ ਵੀ।
ਸਾਲਾਵृਕਾਣਾਂ ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਭੁਰੁਣ੍ਡਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਗृਧ੍ਰਾਣਾਂ ਗਰੁਡਾਨਾਂ ਚ ਚਮਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਾਲਾ-ਭੇੜੀਆਂ, ਭੂਤਾਂ, ਭੁਰੂੰਡਾਂ, ਗਿੱਧਾਂ, ਗਰੁੜਾਂ ਤੇ ਚਮਰਾਂ ਦੇ ਵੀ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ऋषੀਣਾਂ ਰਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਂ ਸਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀ।
ਗੁਹ੍ਯਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨੈਰ੍ऋਤਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਝषਾਣਾਂ ਗਜਵਕ੍ਰਾਣਾਮੁਲੂਕਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਨੈਰਿਤਾਂ, ਮੱਛੀਆਂ, ਗਜਵਕਰਾਂ ਤੇ ਉਲੂਆਂ ਦੇ ਵੀ।
ਮੀਨਵਾਜਿਸਰੂਪਾਣਾਂ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਪਾਣਿਨਾਮ੍। ਤਥੈਵ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨਾਂ ਗਦਾਮੁਦ੍ਗਰਧਾਰਿਣਾਮ੍
ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜੇ, ਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਗਦਰ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਏਤੈਸ੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਨਾਨਾਰੂਪਧਰੈਸ੍ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਜ੍ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਗਈ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰਾਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੈਃ। ਅਨੇਕਰੂਪਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਾਂਸਮੇਦੋਵਸਾਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ, ਚਾਰ ਚਿਹਰਿਆਂ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਮਾਸ, ਮੈਦ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ।
ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾ ਯੇ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਅਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਤੇਜੋਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਜੋ ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੱਜਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਦ੍ਰਿਸਾਰਮਯੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਬਾਣੈਰਪਿ ਨਿਬਰ੍ਹਣੈਃ। ਨ੍ਯਹਨਂ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨੈਵ ਭਾਰਤ
ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਗਤਾਸੂਨ੍ਨਭਸਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਹਂ ਪ੍ਰਾਣਮਂ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨਾਯ ਵੇਧਸੇ
ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਉਹਨਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।