ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੈਤੇਯਾਃ ਪੁਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਤ੍ਪੁਨਃ। ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਨਗਰਾ ਮਾਯਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਾਨਵੀਮ੍
ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਦਾਨਵੀ ਮਾਇਆ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਗਤਿਂ ਚੈषਾਮਵਾਰਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਵੱਡਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਮੋਹਰਲਾ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੱਜਣ ਦੀ ਰਾਹ ਅਟਕਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਖਚਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਾਮਗਂ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਦੈਤੇਯੈਰ੍ਵਰਦਾਨੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਤਿ ਪੁਨਰੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤੇ। ਪੁਨਸ੍ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪੁਨਰਪ੍ਸੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ, ਫਿਰ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ; ਕਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ।
ਅਮਰਾਵਤਿਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਕਾਮਗਂ ਮਹਤ੍। ਅਹਮਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਂ ਪਰਂਤਪ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ, ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਨੁਦਿਤੇਨ ਚ। ਵ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਂ ਸਹ ਦੈਤੇਯੈਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਚਾਯਸੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਮਹੀਮਭ੍ਯਪਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਪੁਰਮਾਸੁਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜਾ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਜ੍ਰਵੇਗੈਰਯਸ੍ਮਯੈਃ। ਪਰ੍ਯਭ੍ਰਮਨ੍ਤ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਨਸੁਰਾਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਨ, ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰ, ਰਾਜਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਮਾਤਲਿਰਾਰੁਹ੍ਯਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਪਤਨ੍ਨਿਵ। ਮਹੀਮਵਾਤਰਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ਰਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਸ੍ਤੇषਾਮਮਰ੍षਿਣਾਮ੍। ਯੁਯੁਤ੍ਸੂਨਾਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਭਾਰਤ। ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਧਮਂ ਗਾਰ੍ਧ੍ਰਰਾਜਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਗੀਧ-ਪੰਛੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਥੋਰ੍ਮਯਃ। ਨੇਮੇ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਾਨੁषੇਣ ਯੁਦ੍ਧੇਨੇਤਿ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਤ੍
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ; ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਤੋऽਹਮਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਯੋਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਇ ਰਥਿਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨਾਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਘ੍ਨਞ੍ਛਨਕੈਰਿਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮੇਰੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਰਥਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੇ ਵਿਚਰਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮੁਕੁਟਾਪੀਡਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਵਚਧ੍ਵਜਾਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਾऽਭਵਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਜ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਕਤਰ ਤੇ ਝੰਡੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾ ਗਏ।
ਅਹਂ ਤੁਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤਾਨਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਚੁਦਿਤੈ ਰਣੇ। ਨਾਸ਼ਕ੍ਰੁਵਂ ਪੀਡਯਿਤੁਂ ਤੇ ਤੁ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੀਡਯਨ੍
ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਿਆ; ਉਲਟ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤੈਃ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਭਿਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਯੁਧਿ। ਵ੍ਯਥਿਤੋਸ੍ਮਿ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਭਯਂ ਚਾਗਾਨ੍ਮਹਨ੍ਮਮ
ਉਹਨਾਂ ਕਈ ਮਾਹਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਹੋਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋਹਂ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਮਾਤਲਿਂ ਪਰਿਪृष੍ਟਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਮੇਤੇ ਮਮ ਬਾਣੌਘੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ। ਨ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਾਘੋਰੈਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਃ
‘ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੇ? ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ।’
ਸ ਮਾਮੁਵਾਚ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇषਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਥ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਂ ਤਦਾਚਰ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰ।’
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤਮੂਚਿਵਾਨ੍। ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਚੈਤਾਨ੍ਨਿਪਾਤਿਤਾਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਮੋੜੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਜੋ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਰਥਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਤਲਿਃ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਉਥੇ ਰਥ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਮਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਭਗ੍ਨਂ ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍षਿਤਾਃ। ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਰੇਣ ਮਹਤਾ ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹਾਰ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਅਭਗ੍ਨਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦਪ੍ਯੇष ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਮਰੇ ਭਗ੍ਨ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਂਘਸ਼ਸ੍ਤਦਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਇਹ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗ ਦੇ ਮੂਹਰੇ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ।
ਤਤੋਹਂ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯਾਵ੍ਯਕ੍ਤਮੂਰ੍ਤਯੇ। ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ'। ਯਤ੍ਤਦ੍ਰੌਦ੍ਰਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਰੁਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਅਦਿੱਖ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਯਤ੍ਤਦ੍ਰੌਦ੍ਰਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। `ਮਹਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ, ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਪੁਰੁषਂ ਨਵਲੋਚਨਮ੍। ਤ੍ਰਿਮੁਖਂ षਙ੍ਭੁਜਂ ਦੀਪ੍ਤਮਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਮੂਰ੍ਧਜਮ੍। ਲੇਲਿਹਾਨੈਰ੍ਮਹਾਨਾਗੈਃ ਕृਤਚਿਹ੍ਨਮਮਿਤ੍ਰਹਨ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੌਂ ਅੱਖਾਂ, ਤਿੰਨ ਚਿਹਰੇ, ਛੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਾਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਭੀਸ੍ਤਤਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਘੋਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਸਂਯੋਗਮਾਨੀਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਰੁਦਰ ਦਾ, ਸਦੀਵੀ ਹਥਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯਾਮਿਤਤੇਜਸੇ। ਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਰਾਭਾਵਾਯ ਭਾਰਤ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਰਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਅਣਗਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੂਪਾਣ੍ਯਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਮृਗਾਣਾਮਥ ਸਿਂਹਾਨਾਂ ਵ੍ਯਾਗ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਉਪਜ ਗਏ—ਹਿਰਣਾਂ, ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।