ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਵਧ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਧਨਞ੍ਜਯ'। ਮਾਨੁषਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰੇਤੇषਾਂ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ
ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਇਹ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਤ ਸਿਰਫ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
[ਏਤਾਨਪਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਤ ਕਾਲਕੇਯਾਨ੍ਦੁਰਾਸਦਾਨ੍। ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਯਸ੍ਵਾਸ਼ੁ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਸੁਮਹਾਬਲਾਨ੍]
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕਾਲਕੇਯਾਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ।
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਵਧ੍ਯਂ ਤਦਹਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਬ੍ਰੁਵਂ ਮਾਤਲਿਂ ਹृष੍ਟੋ ਯਾਹ੍ਯੇਤਤ੍ਪੁਰਮਞ੍ਜਸਾ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੋ!'
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਦ੍ਵਿषੋ ਯਾਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਨ ਕਥਂਚਿਦ੍ਧਿ ਮੇ ਪਾਪਾ ਨ ਵਧ੍ਯਾ ਯੇ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਂ ਰੁਕਾਂਗਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਉਵਾਹ ਮਾਂ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍। ਰਥੇਨ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਹਰਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮਾਤਲਿਃ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵਯ ਰਥ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, 'ਹਿਰਣਯਪੁਰ' ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤੇ ਮਾਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੈਤੇਯਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਾਃ। ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਰਥਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ।
ਤਤੋ ਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਤੋਮਰੈਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਘ੍ਨਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਾਣ, ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ ਤੇ ਤੋਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਦਹਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਮ੍। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਮਹਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮੋਹਰਲਾ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹਰਲੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਾਮੋਹਯਂ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਥਮਾਰ੍ਗੈਸ਼੍ਚਰਨ੍ਰਣੇ। ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਂਮੂਢਾਃ ਪਾਤਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਾਨਵਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ; ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇषਾਮੇਵਂ ਵਿਮੂਢਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍। ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰਚ੍ਛਿਨ੍ਦਂ ਸ਼ਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਜਦ ਉਹ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੈਤੇਯਾਃ ਪੁਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਤ੍ਪੁਨਃ। ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਨਗਰਾ ਮਾਯਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਾਨਵੀਮ੍
ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਦਾਨਵੀ ਮਾਇਆ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਗਤਿਂ ਚੈषਾਮਵਾਰਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਵੱਡਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਮੋਹਰਲਾ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੱਜਣ ਦੀ ਰਾਹ ਅਟਕਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਖਚਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਾਮਗਂ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਦੈਤੇਯੈਰ੍ਵਰਦਾਨੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਤਿ ਪੁਨਰੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤੇ। ਪੁਨਸ੍ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪੁਨਰਪ੍ਸੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ, ਫਿਰ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ; ਕਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ।
ਅਮਰਾਵਤਿਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਕਾਮਗਂ ਮਹਤ੍। ਅਹਮਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਂ ਪਰਂਤਪ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ, ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਨੁਦਿਤੇਨ ਚ। ਵ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਂ ਸਹ ਦੈਤੇਯੈਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਚਾਯਸੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਮਹੀਮਭ੍ਯਪਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਪੁਰਮਾਸੁਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜਾ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਜ੍ਰਵੇਗੈਰਯਸ੍ਮਯੈਃ। ਪਰ੍ਯਭ੍ਰਮਨ੍ਤ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਨਸੁਰਾਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਨ, ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰ, ਰਾਜਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਮਾਤਲਿਰਾਰੁਹ੍ਯਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਪਤਨ੍ਨਿਵ। ਮਹੀਮਵਾਤਰਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ਰਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਸ੍ਤੇषਾਮਮਰ੍षਿਣਾਮ੍। ਯੁਯੁਤ੍ਸੂਨਾਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਭਾਰਤ। ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਧਮਂ ਗਾਰ੍ਧ੍ਰਰਾਜਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਗੀਧ-ਪੰਛੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਥੋਰ੍ਮਯਃ। ਨੇਮੇ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਾਨੁषੇਣ ਯੁਦ੍ਧੇਨੇਤਿ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਤ੍
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ; ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਤੋऽਹਮਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਯੋਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਇ ਰਥਿਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨਾਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਘ੍ਨਞ੍ਛਨਕੈਰਿਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮੇਰੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਰਥਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੇ ਵਿਚਰਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮੁਕੁਟਾਪੀਡਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਵਚਧ੍ਵਜਾਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਾऽਭਵਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਜ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਕਤਰ ਤੇ ਝੰਡੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾ ਗਏ।
ਅਹਂ ਤੁਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤਾਨਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਚੁਦਿਤੈ ਰਣੇ। ਨਾਸ਼ਕ੍ਰੁਵਂ ਪੀਡਯਿਤੁਂ ਤੇ ਤੁ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੀਡਯਨ੍
ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਿਆ; ਉਲਟ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤੈਃ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਭਿਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਯੁਧਿ। ਵ੍ਯਥਿਤੋਸ੍ਮਿ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਭਯਂ ਚਾਗਾਨ੍ਮਹਨ੍ਮਮ
ਉਹਨਾਂ ਕਈ ਮਾਹਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਹੋਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋਹਂ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਮਾਤਲਿਂ ਪਰਿਪृष੍ਟਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਮੇਤੇ ਮਮ ਬਾਣੌਘੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ। ਨ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਾਘੋਰੈਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਃ
‘ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੇ? ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ।’
ਸ ਮਾਮੁਵਾਚ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇषਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਥ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਂ ਤਦਾਚਰ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰ।’