ਅਸੁਰੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਦਿਤੈਃ ਸ਼ੂਲਰ੍ष੍ਟਿਮੁਸਲਾਯੁਧੈਃ। ਚਾਪਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਸ਼ੂਲ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮੁਗਦਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਤਦਹਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪੁਰਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਪृਚ੍ਛਂ ਮਾਤਲਿਂ ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਿਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇਤਿ ਵੈ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?'
ਪੁਲੋਮਾ ਨਾਮ ਦੈਤੇਯੀ ਕਾਲਕਾ ਚ ਮਹਾਸੁਰੀ। ਦਿਵ੍ਯਂਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੇ ਚੇਰਤੁਃ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਇੱਕ ਦੈਤਿ-ਇਸਤਰੀ ਪੌਲੋਮਾ ਤੇ ਮਹਾ-ਅਸੁਰੀ ਕਾਲਕਾ, ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਪਸੋਨ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਦਦਾਦ੍ਵਰਮ੍। ਅਗृਹ੍ਣੀਤਾਂ ਵਰਂ ਤੇ ਤੁ ਸੁਤਾਨਾਮਲ੍ਪਦੁਃਖਤਾਮ੍
ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ।
ਅਵਧ੍ਯਤਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਪੁਰਂ ਸੁਰਮਣੀਯਂ ਚ ਸ੍ਵਚਰਂ ਸੁਕृਤਪ੍ਰਭਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਸੀ; ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੈਃ ਸਮੁਦਿਤਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮਮਰੈਰਪਿ। ਮਹਰ੍षਿਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਨ੍ਨਗਾਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਗੁਣੋਪੇਤਂ ਵੀਤਸ਼ੋਕਮਨਾਮਯਮ੍। ਬ੍ਰ੍ਹਮਣੋ ਭਵਨਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਲਕੇਯਕृਤਂ ਵਿਭੋ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਖੂਬੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਾਲਕੇਯਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਦੇਤਤ੍ਖਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਰਤ੍ਯਮਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਪੌਲੋਮਾਧ੍ਯੁषਿਤਂ ਵੀਰ ਕਾਲਕੇਯੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੈਃ
ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਦਿਵਯ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਪੌਲੋਮ ਤੇ ਕਾਲਕੇਯ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਖ੍ਯਾਯਤੇ ਨਗਰਂ ਮਹਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂਕਾਲਕੇਯੈਸ਼੍ਚ ਪੌਲੋਮੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਹਿਰਣਯਪੁਰ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਹਾਨ ਕਾਲਕੇਯ ਤੇ ਪੌਲੋਮ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ ਏਤੇਮੁਦਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਵਧ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ। ਨਿਵਸਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਤੋਦ੍ਵੇਗਾ ਨਿਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਵਧ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਧਨਞ੍ਜਯ'। ਮਾਨੁषਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰੇਤੇषਾਂ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ
ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਇਹ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਤ ਸਿਰਫ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
[ਏਤਾਨਪਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਤ ਕਾਲਕੇਯਾਨ੍ਦੁਰਾਸਦਾਨ੍। ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਯਸ੍ਵਾਸ਼ੁ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਸੁਮਹਾਬਲਾਨ੍]
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕਾਲਕੇਯਾਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ।
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਵਧ੍ਯਂ ਤਦਹਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਬ੍ਰੁਵਂ ਮਾਤਲਿਂ ਹृष੍ਟੋ ਯਾਹ੍ਯੇਤਤ੍ਪੁਰਮਞ੍ਜਸਾ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੋ!'
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਦ੍ਵਿषੋ ਯਾਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਨ ਕਥਂਚਿਦ੍ਧਿ ਮੇ ਪਾਪਾ ਨ ਵਧ੍ਯਾ ਯੇ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਂ ਰੁਕਾਂਗਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਉਵਾਹ ਮਾਂ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍। ਰਥੇਨ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਹਰਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮਾਤਲਿਃ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵਯ ਰਥ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, 'ਹਿਰਣਯਪੁਰ' ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤੇ ਮਾਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੈਤੇਯਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਾਃ। ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਰਥਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ।
ਤਤੋ ਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਤੋਮਰੈਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਘ੍ਨਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਾਣ, ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ ਤੇ ਤੋਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਦਹਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਮ੍। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਮਹਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮੋਹਰਲਾ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹਰਲੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਾਮੋਹਯਂ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਥਮਾਰ੍ਗੈਸ਼੍ਚਰਨ੍ਰਣੇ। ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਂਮੂਢਾਃ ਪਾਤਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਾਨਵਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ; ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇषਾਮੇਵਂ ਵਿਮੂਢਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍। ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰਚ੍ਛਿਨ੍ਦਂ ਸ਼ਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਜਦ ਉਹ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੈਤੇਯਾਃ ਪੁਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਤ੍ਪੁਨਃ। ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਨਗਰਾ ਮਾਯਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਾਨਵੀਮ੍
ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਦਾਨਵੀ ਮਾਇਆ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਗਤਿਂ ਚੈषਾਮਵਾਰਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਵੱਡਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਮੋਹਰਲਾ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੱਜਣ ਦੀ ਰਾਹ ਅਟਕਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਖਚਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਾਮਗਂ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਦੈਤੇਯੈਰ੍ਵਰਦਾਨੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਤਿ ਪੁਨਰੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤੇ। ਪੁਨਸ੍ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪੁਨਰਪ੍ਸੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ, ਫਿਰ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ; ਕਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ।
ਅਮਰਾਵਤਿਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਕਾਮਗਂ ਮਹਤ੍। ਅਹਮਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਂ ਪਰਂਤਪ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ, ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਨੁਦਿਤੇਨ ਚ। ਵ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਂ ਸਹ ਦੈਤੇਯੈਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਚਾਯਸੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਮਹੀਮਭ੍ਯਪਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਪੁਰਮਾਸੁਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜਾ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਜ੍ਰਵੇਗੈਰਯਸ੍ਮਯੈਃ। ਪਰ੍ਯਭ੍ਰਮਨ੍ਤ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਨਸੁਰਾਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਨ, ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰ, ਰਾਜਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਮਾਤਲਿਰਾਰੁਹ੍ਯਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਪਤਨ੍ਨਿਵ। ਮਹੀਮਵਾਤਰਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ਰਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਸ੍ਤੇषਾਮਮਰ੍षਿਣਾਮ੍। ਯੁਯੁਤ੍ਸੂਨਾਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਭਾਰਤ। ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਧਮਂ ਗਾਰ੍ਧ੍ਰਰਾਜਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਗੀਧ-ਪੰਛੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।