ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਵਿਧਤ੍ਤਾਂ ਭਗਵਾਨਤ੍ਰੇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤਰੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇ।'
ਤਤ ਉਕ੍ਤੋ ਭਗਵਤਾ ਦਿष੍ਟਮਤ੍ਰੇਤਿ ਭਾਰਤ। ਭਵਿਤਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇषਾਂ ਦੇਹੇਨਾਨ੍ਯੇਨ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਰਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਵੇਂਗਾ, ਪਰ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਤਤ ਏषਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਦੌ ਤਵ। ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸੁਰੈਰ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਯ ਏਤੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰਿਣਾਮੇਨ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹ ਭਾਰਤ। ਏषਾਮਨ੍ਤਕਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਕृਤਂ ਤਥਾ
ਕਾਲ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ, ਭਾਰਤਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍। ਗ੍ਰਾਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪੁਰੁषੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾ-ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਨਗਰਂ ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਨ੍। ਪੁਨਰ੍ਮਾਤਲਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮਗਮਂ ਦੇਵਸਦ੍ਮ ਤਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਤਲੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਨਿਵਰ੍ਤਮਾਨੇਨ ਮਯਾ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਤਤੋऽਪਰਮ੍। ਪੁਰਂ ਕਾਮਗਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਵਕਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਦ੍ਰੁਮਮਯੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰੈਸ਼੍ਚ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਪੌਲੋਮੈਃ ਕਾਲਕੇਯੈਸ਼੍ਚ ਰਨਿਤ੍ਯਹृष੍ਟੈਰਧਿष੍ਠਿਰਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੌਲੋਮਾਂ ਤੇ ਕਾਲਕੇਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਰਤਨ-ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗੋਪੁਰਾਟ੍ਟਾਲਕੋਪੇਤਂ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤੋਪਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗੇਟਾਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਪੁष੍ਪਲੋਪੇਤੈਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਵृਤਮ੍। ਤਥਾ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰੁਪੇਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸੀ।
ਅਸੁਰੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਦਿਤੈਃ ਸ਼ੂਲਰ੍ष੍ਟਿਮੁਸਲਾਯੁਧੈਃ। ਚਾਪਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਸ਼ੂਲ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮੁਗਦਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਤਦਹਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪੁਰਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਪृਚ੍ਛਂ ਮਾਤਲਿਂ ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਿਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇਤਿ ਵੈ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?'
ਪੁਲੋਮਾ ਨਾਮ ਦੈਤੇਯੀ ਕਾਲਕਾ ਚ ਮਹਾਸੁਰੀ। ਦਿਵ੍ਯਂਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੇ ਚੇਰਤੁਃ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਇੱਕ ਦੈਤਿ-ਇਸਤਰੀ ਪੌਲੋਮਾ ਤੇ ਮਹਾ-ਅਸੁਰੀ ਕਾਲਕਾ, ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਪਸੋਨ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਦਦਾਦ੍ਵਰਮ੍। ਅਗृਹ੍ਣੀਤਾਂ ਵਰਂ ਤੇ ਤੁ ਸੁਤਾਨਾਮਲ੍ਪਦੁਃਖਤਾਮ੍
ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ।
ਅਵਧ੍ਯਤਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਪੁਰਂ ਸੁਰਮਣੀਯਂ ਚ ਸ੍ਵਚਰਂ ਸੁਕृਤਪ੍ਰਭਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਸੀ; ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੈਃ ਸਮੁਦਿਤਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮਮਰੈਰਪਿ। ਮਹਰ੍षਿਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਨ੍ਨਗਾਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਗੁਣੋਪੇਤਂ ਵੀਤਸ਼ੋਕਮਨਾਮਯਮ੍। ਬ੍ਰ੍ਹਮਣੋ ਭਵਨਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਲਕੇਯਕृਤਂ ਵਿਭੋ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਖੂਬੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਾਲਕੇਯਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਦੇਤਤ੍ਖਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਰਤ੍ਯਮਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਪੌਲੋਮਾਧ੍ਯੁषਿਤਂ ਵੀਰ ਕਾਲਕੇਯੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੈਃ
ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਦਿਵਯ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਪੌਲੋਮ ਤੇ ਕਾਲਕੇਯ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਖ੍ਯਾਯਤੇ ਨਗਰਂ ਮਹਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂਕਾਲਕੇਯੈਸ਼੍ਚ ਪੌਲੋਮੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਹਿਰਣਯਪੁਰ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਹਾਨ ਕਾਲਕੇਯ ਤੇ ਪੌਲੋਮ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ ਏਤੇਮੁਦਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਵਧ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ। ਨਿਵਸਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਤੋਦ੍ਵੇਗਾ ਨਿਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਵਧ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਧਨਞ੍ਜਯ'। ਮਾਨੁषਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰੇਤੇषਾਂ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ
ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਇਹ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਤ ਸਿਰਫ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
[ਏਤਾਨਪਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਤ ਕਾਲਕੇਯਾਨ੍ਦੁਰਾਸਦਾਨ੍। ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਯਸ੍ਵਾਸ਼ੁ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਸੁਮਹਾਬਲਾਨ੍]
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕਾਲਕੇਯਾਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ।
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਵਧ੍ਯਂ ਤਦਹਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਬ੍ਰੁਵਂ ਮਾਤਲਿਂ ਹृष੍ਟੋ ਯਾਹ੍ਯੇਤਤ੍ਪੁਰਮਞ੍ਜਸਾ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੋ!'
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਦ੍ਵਿषੋ ਯਾਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਨ ਕਥਂਚਿਦ੍ਧਿ ਮੇ ਪਾਪਾ ਨ ਵਧ੍ਯਾ ਯੇ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਂ ਰੁਕਾਂਗਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਉਵਾਹ ਮਾਂ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍। ਰਥੇਨ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਹਰਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮਾਤਲਿਃ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵਯ ਰਥ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, 'ਹਿਰਣਯਪੁਰ' ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤੇ ਮਾਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੈਤੇਯਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਾਃ। ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਰਥਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ।
ਤਤੋ ਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਤੋਮਰੈਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਘ੍ਨਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਾਣ, ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ ਤੇ ਤੋਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਦਹਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਮ੍। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਮਹਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮੋਹਰਲਾ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹਰਲੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਾਮੋਹਯਂ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਥਮਾਰ੍ਗੈਸ਼੍ਚਰਨ੍ਰਣੇ। ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਂਮੂਢਾਃ ਪਾਤਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਾਨਵਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ; ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇषਾਮੇਵਂ ਵਿਮੂਢਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍। ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰਚ੍ਛਿਨ੍ਦਂ ਸ਼ਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਜਦ ਉਹ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।