ਤਤੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਾਜਨ੍ਮਾਤਲਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨੈਤਦਰ੍ਜੁਨ ਦੇਵੇषੁ ਤ੍ਵਯਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਯਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਅਰਜੁਨ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।'
ਹਤੇष੍ਵਸੁਰਸਙ੍ਘੇषੁ ਦਾਰਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ਰਦਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਃ
ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਪਾਇਆ।
ਤਤੋ ਮਾਤਲਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮਹਂ ਤਤ੍ਪੁਰਮਭ੍ਯਯਾਮ੍। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਰਥਘੋषੇਣ ਨਿਵਾਤਕਵਚਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਗਿਆ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਾਨ੍ਮਯੂਰਸਦृਸ਼ਾਨ੍ਹਯਾਨ੍। ਰਥਂ ਚ ਰਵਿਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਗਣਸ਼ਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮਯੂਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਵੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈਆਂ।
ਤਾਭਿਰਾਭਰਣੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਭਿਃ ਸਮੀਰਿਤਃ। ਸ਼ਿਲਾਨਾਮਿਵ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਪਤਨ੍ਤੀਨਾਮਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਦੈਤ੍ਯਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨ੍ਯਥਾਵਿਸ਼ਨ੍। ਬਹੁਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯਾਨਿ ਚ
ਡਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਮਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਗਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਦੇਵਨਗਰਾਦਪृਚ੍ਛਂ ਮਾਤਲਿਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਦਮੇਵਂਵਿਧਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਤਾ ਨ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਪੁਰਂਦਰਪੁਰਾਦ੍ਧੀਦਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਮਿਤਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਆਸੀਦਿਦਂ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਨਃ ਪੁਰਮ੍। ਤਤੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚੈਰਿਤਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯਾਵਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਪਾਰਥਾ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡਾ ਦੇਵਰਾਜ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੇ ਇਥੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਇਦਂ ਵृਤਂ ਨਿਵਾਸਾਯ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਭਯਂ ਯੁਧਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਥਾਂ ਵਸਣ ਲਈ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਵਿਧਤ੍ਤਾਂ ਭਗਵਾਨਤ੍ਰੇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤਰੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇ।'
ਤਤ ਉਕ੍ਤੋ ਭਗਵਤਾ ਦਿष੍ਟਮਤ੍ਰੇਤਿ ਭਾਰਤ। ਭਵਿਤਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇषਾਂ ਦੇਹੇਨਾਨ੍ਯੇਨ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਰਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਵੇਂਗਾ, ਪਰ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਤਤ ਏषਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਦੌ ਤਵ। ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸੁਰੈਰ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਯ ਏਤੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰਿਣਾਮੇਨ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹ ਭਾਰਤ। ਏषਾਮਨ੍ਤਕਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਕृਤਂ ਤਥਾ
ਕਾਲ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ, ਭਾਰਤਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍। ਗ੍ਰਾਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪੁਰੁषੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾ-ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਨਗਰਂ ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਨ੍। ਪੁਨਰ੍ਮਾਤਲਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮਗਮਂ ਦੇਵਸਦ੍ਮ ਤਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਤਲੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਨਿਵਰ੍ਤਮਾਨੇਨ ਮਯਾ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਤਤੋऽਪਰਮ੍। ਪੁਰਂ ਕਾਮਗਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਵਕਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਦ੍ਰੁਮਮਯੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰੈਸ਼੍ਚ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਪੌਲੋਮੈਃ ਕਾਲਕੇਯੈਸ਼੍ਚ ਰਨਿਤ੍ਯਹृष੍ਟੈਰਧਿष੍ਠਿਰਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੌਲੋਮਾਂ ਤੇ ਕਾਲਕੇਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਰਤਨ-ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗੋਪੁਰਾਟ੍ਟਾਲਕੋਪੇਤਂ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤੋਪਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗੇਟਾਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਪੁष੍ਪਲੋਪੇਤੈਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਵृਤਮ੍। ਤਥਾ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰੁਪੇਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸੀ।
ਅਸੁਰੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਦਿਤੈਃ ਸ਼ੂਲਰ੍ष੍ਟਿਮੁਸਲਾਯੁਧੈਃ। ਚਾਪਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਸ਼ੂਲ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮੁਗਦਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਤਦਹਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪੁਰਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਪृਚ੍ਛਂ ਮਾਤਲਿਂ ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਿਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇਤਿ ਵੈ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?'
ਪੁਲੋਮਾ ਨਾਮ ਦੈਤੇਯੀ ਕਾਲਕਾ ਚ ਮਹਾਸੁਰੀ। ਦਿਵ੍ਯਂਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੇ ਚੇਰਤੁਃ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਇੱਕ ਦੈਤਿ-ਇਸਤਰੀ ਪੌਲੋਮਾ ਤੇ ਮਹਾ-ਅਸੁਰੀ ਕਾਲਕਾ, ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਪਸੋਨ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਦਦਾਦ੍ਵਰਮ੍। ਅਗृਹ੍ਣੀਤਾਂ ਵਰਂ ਤੇ ਤੁ ਸੁਤਾਨਾਮਲ੍ਪਦੁਃਖਤਾਮ੍
ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ।
ਅਵਧ੍ਯਤਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਪੁਰਂ ਸੁਰਮਣੀਯਂ ਚ ਸ੍ਵਚਰਂ ਸੁਕृਤਪ੍ਰਭਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਸੀ; ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੈਃ ਸਮੁਦਿਤਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮਮਰੈਰਪਿ। ਮਹਰ੍षਿਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਨ੍ਨਗਾਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਗੁਣੋਪੇਤਂ ਵੀਤਸ਼ੋਕਮਨਾਮਯਮ੍। ਬ੍ਰ੍ਹਮਣੋ ਭਵਨਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਲਕੇਯਕृਤਂ ਵਿਭੋ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਖੂਬੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਾਲਕੇਯਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਦੇਤਤ੍ਖਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਰਤ੍ਯਮਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਪੌਲੋਮਾਧ੍ਯੁषਿਤਂ ਵੀਰ ਕਾਲਕੇਯੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੈਃ
ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਦਿਵਯ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਪੌਲੋਮ ਤੇ ਕਾਲਕੇਯ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਖ੍ਯਾਯਤੇ ਨਗਰਂ ਮਹਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂਕਾਲਕੇਯੈਸ਼੍ਚ ਪੌਲੋਮੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਹਿਰਣਯਪੁਰ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਹਾਨ ਕਾਲਕੇਯ ਤੇ ਪੌਲੋਮ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ ਏਤੇਮੁਦਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਵਧ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ। ਨਿਵਸਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਤੋਦ੍ਵੇਗਾ ਨਿਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।