ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਤਕੇ। ਨਾਪਸ਼੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਮਾਯਯਾ ਵृਤਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਅਚਾਨਕ ਸਭ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯੋਧਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਾਯਯਾ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨਾਸ੍ਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤਾਨਪ੍ਯਹਮਯੋਧਯਮ੍
ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਕੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਅਦਿੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾਃ ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ। ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਨੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਤੇऽਭਵਨ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਬਾਣ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਯਾ ਯੁਧਿ। ਸਂਹृਤ੍ਯ ਰਮਾਯਾਂ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਪੁਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਅਚਾਨਕ ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵ੍ਯਪਯਾਤੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੇ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਦਾਨਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਤਾਞ੍ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਦ ਦੈਤ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਚਾਨਣ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਵੇਖੇ।
ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਟਾਨਿ ਤਤ੍ਰੈषਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਤੂੜੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਕਵਚ ਵੀ ਚੌਂਹ ਪਏ ਸਨ।
ਹਯਾਨਾਂ ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪਦਾਦ੍ਵਿਚਲਿਤੁਂ ਪਦਮ੍। ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਥੁਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਮਾਸ੍ਤਤਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਿਹੜੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਉੱਡ ਕੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਵ੍ਯੋਮ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਾ ਹ੍ਯਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵਿਸृਜਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਹਯਾਨਾਂ ਚਰਣਾਨਥ। ਵ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਾ ਰਥਚਕ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਹੇਠੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵੀ ਜਕੜ ਲਏ।
ਵਿਨਿਗृਹ੍ਯ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਰਥਂ ਚ ਮਮ ਯੁਧ੍ਯਤਃ। ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਾਮਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸਰਥਂ ਧਰਣੀਧਰੈਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਰਥ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪਰ੍ਵਤੈਰੁਪਚੀਯਦ੍ਭਿਃ ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਪਰੈਃ। ਸ ਦੇਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰਵਰ੍ਤਾਮਿ ਗੁਹੇਵ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਤੇ ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਗੁਫਾ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪਰ੍ਵਤੈਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਮਾਨੋऽਹਂ ਨਿਗृਹੀਤੈਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਭਿਃ। ਅਗਚ੍ਛਂ ਪਰਮਾਮਾਰ੍ਤਿਂ ਮਾਤਲਿਸ੍ਤਦਲਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਘੋੜੇ ਰੋਕੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂ ਭੀਤਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਜੁਨ ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਜ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯ
ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਰਜੁਨ, ਅਰਜੁਨ, ਡਰ ਨਾ, ਵਜਰ ਅਸਤਰ ਵਰਤ।'
ਤਤੋऽਹਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਮੁਦੀਰਯਮ੍। ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਦਯਿਤਂ ਵਜ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵਜਰ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਅਚਲਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ। ਅਮੁਞ੍ਚਂ ਵਜ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨਾਯਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਸਰਾਨ੍
ਮੈਂ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋ ਮਾਯਾਸ਼੍ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍। ਤੇ ਵਜ੍ਰਚੋਦਿਤਾ ਬਾਣਾ ਵਜ੍ਰਭੂਤਾਃ ਰਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਦਾਨਵ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇ ਵਜ੍ਰਵੇਗਵਿਹਤਾ ਦਾਨਵਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ। ਇਤਰੇਤਰਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮੌ ਚ ਯੇऽਗृਹ੍ਣਨ੍ਦਾਨਵਾ ਰਥਵਾਜਿਨਃ। ਅਨੁਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਵਾਣਾਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣ੍ਵਨ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਜੋ ਦਾਨਵ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਰਥ ਤੇ ਘੋੜੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਵੱਜ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੈਰ੍ਨਿਵਾਤਕਵਚੈਰ੍ਨਿਰਸ੍ਤੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ। ਸਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯਤ ਦੇਸ਼ਃ ਸ ਵਿਕੀਰ੍ਣੈਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜਾਪੀ।
ਨ ਹਯਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ ਕਾਚਿਨ੍ਨ ਰਥਸ੍ ਨ ਮਾਤਲੇਃ। ਮਮ ਚਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਰਥ ਨੂੰ, ਨਾ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਾਜਨ੍ਮਾਤਲਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨੈਤਦਰ੍ਜੁਨ ਦੇਵੇषੁ ਤ੍ਵਯਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਯਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਅਰਜੁਨ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।'
ਹਤੇष੍ਵਸੁਰਸਙ੍ਘੇषੁ ਦਾਰਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ਰਦਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਃ
ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਪਾਇਆ।
ਤਤੋ ਮਾਤਲਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮਹਂ ਤਤ੍ਪੁਰਮਭ੍ਯਯਾਮ੍। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਰਥਘੋषੇਣ ਨਿਵਾਤਕਵਚਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਗਿਆ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਾਨ੍ਮਯੂਰਸਦृਸ਼ਾਨ੍ਹਯਾਨ੍। ਰਥਂ ਚ ਰਵਿਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਗਣਸ਼ਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮਯੂਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਵੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈਆਂ।
ਤਾਭਿਰਾਭਰਣੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਭਿਃ ਸਮੀਰਿਤਃ। ਸ਼ਿਲਾਨਾਮਿਵ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਪਤਨ੍ਤੀਨਾਮਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਦੈਤ੍ਯਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨ੍ਯਥਾਵਿਸ਼ਨ੍। ਬਹੁਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯਾਨਿ ਚ
ਡਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਮਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਗਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਦੇਵਨਗਰਾਦਪृਚ੍ਛਂ ਮਾਤਲਿਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਦਮੇਵਂਵਿਧਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਤਾ ਨ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਪੁਰਂਦਰਪੁਰਾਦ੍ਧੀਦਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਮਿਤਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਆਸੀਦਿਦਂ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਨਃ ਪੁਰਮ੍। ਤਤੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚੈਰਿਤਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯਾਵਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਪਾਰਥਾ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡਾ ਦੇਵਰਾਜ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੇ ਇਥੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਇਦਂ ਵृਤਂ ਨਿਵਾਸਾਯ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਭਯਂ ਯੁਧਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਥਾਂ ਵਸਣ ਲਈ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।