ਏਤੇ ਮਯਾ ਮਹਾਘੋਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾਃ। ਨ ਚਾਪਿ ਵਿਗਤਜ੍ਞਾਨੋ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵੋਸ੍ਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਪਿਆਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਕਦੇ ਵੀ ਖੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਸਂਹਾਰਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵਿਹਿਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਨ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਮਿਦਂ ਯੁਕ੍ਤਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਜਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਲੜਾਈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਮੋਹਯਿष੍ਯਨ੍ਦਾਨਵਾਨਾਮਹਂ ਮਾਯਾਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਬ੍ਰੁਵਂ ਮਾਤਲਿਂ ਭੀਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਬੁਜਯੋਰ੍ਬਲਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵੈ ਧਨੁषੋ ਗਾਣ੍ਡਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਵੇਖ।'
ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਯੈਤੈषਾਂ ਮਾਯਾਮੇਤਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍। ਵਿਨਿਹਨ੍ਮਿ ਤਮਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਂ ਮਾ ਭੈਃ ਸੂਤ ਸ੍ਤਿਰੋ ਭਵ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਡਰ ਨਾ, ਰਥੀ, ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹਿ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਹਮਸृਜਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਮੋਹਨੀਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹਿਤਾਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਤ੍ਰਿਦੇਵ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੀ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਸੁ ਮਾਯਾਸੁ ਤਾਸੁ ਤਾਸ੍ਵਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਵਿਧਾ ਮਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਮਿਤੌਜਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਮਾਇਆ ਰਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਭਵਤ੍ਤਮਸਾ ਗ੍ਰਸ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਭਵਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਲੋਕਃ ਪੁਨਰਪ੍ਸੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚਾਨਣ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਹਨੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲ ਗਿਆ; ਸੰਸਾਰ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸੁਸਂਗृਹੀਤੈਰ੍ਹਰਿਭਿਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇ ਸਤਿ ਮਾਤਲਿਃ। ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਗ੍ਰ੍ਯੇਣ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਜਦੋਂ ਚਾਨਣ ਆ ਗਿਆ, ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰਥ ਚਲਾਇਆ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਯਪਤਨ੍ਨੁਗ੍ਰਾ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਮਯਿ। ਤਾਨਹਂ ਵਿਵਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹਣ੍ਵਂ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆ ਗਏ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਤਕੇ। ਨਾਪਸ਼੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਮਾਯਯਾ ਵृਤਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਅਚਾਨਕ ਸਭ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯੋਧਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਾਯਯਾ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨਾਸ੍ਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤਾਨਪ੍ਯਹਮਯੋਧਯਮ੍
ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਕੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਅਦਿੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾਃ ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ। ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਨੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਤੇऽਭਵਨ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਬਾਣ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਯਾ ਯੁਧਿ। ਸਂਹृਤ੍ਯ ਰਮਾਯਾਂ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਪੁਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਅਚਾਨਕ ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵ੍ਯਪਯਾਤੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੇ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਦਾਨਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਤਾਞ੍ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਦ ਦੈਤ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਚਾਨਣ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਵੇਖੇ।
ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਟਾਨਿ ਤਤ੍ਰੈषਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਤੂੜੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਕਵਚ ਵੀ ਚੌਂਹ ਪਏ ਸਨ।
ਹਯਾਨਾਂ ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪਦਾਦ੍ਵਿਚਲਿਤੁਂ ਪਦਮ੍। ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਥੁਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਮਾਸ੍ਤਤਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਿਹੜੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਉੱਡ ਕੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਵ੍ਯੋਮ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਾ ਹ੍ਯਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵਿਸृਜਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਹਯਾਨਾਂ ਚਰਣਾਨਥ। ਵ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਾ ਰਥਚਕ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਹੇਠੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵੀ ਜਕੜ ਲਏ।
ਵਿਨਿਗृਹ੍ਯ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਰਥਂ ਚ ਮਮ ਯੁਧ੍ਯਤਃ। ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਾਮਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸਰਥਂ ਧਰਣੀਧਰੈਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਰਥ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪਰ੍ਵਤੈਰੁਪਚੀਯਦ੍ਭਿਃ ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਪਰੈਃ। ਸ ਦੇਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰਵਰ੍ਤਾਮਿ ਗੁਹੇਵ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਤੇ ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਗੁਫਾ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪਰ੍ਵਤੈਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਮਾਨੋऽਹਂ ਨਿਗृਹੀਤੈਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਭਿਃ। ਅਗਚ੍ਛਂ ਪਰਮਾਮਾਰ੍ਤਿਂ ਮਾਤਲਿਸ੍ਤਦਲਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਘੋੜੇ ਰੋਕੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂ ਭੀਤਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਜੁਨ ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਜ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯ
ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਰਜੁਨ, ਅਰਜੁਨ, ਡਰ ਨਾ, ਵਜਰ ਅਸਤਰ ਵਰਤ।'
ਤਤੋऽਹਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਮੁਦੀਰਯਮ੍। ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਦਯਿਤਂ ਵਜ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵਜਰ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਅਚਲਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ। ਅਮੁਞ੍ਚਂ ਵਜ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨਾਯਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਸਰਾਨ੍
ਮੈਂ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋ ਮਾਯਾਸ਼੍ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍। ਤੇ ਵਜ੍ਰਚੋਦਿਤਾ ਬਾਣਾ ਵਜ੍ਰਭੂਤਾਃ ਰਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਦਾਨਵ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇ ਵਜ੍ਰਵੇਗਵਿਹਤਾ ਦਾਨਵਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ। ਇਤਰੇਤਰਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮੌ ਚ ਯੇऽਗृਹ੍ਣਨ੍ਦਾਨਵਾ ਰਥਵਾਜਿਨਃ। ਅਨੁਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਵਾਣਾਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣ੍ਵਨ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਜੋ ਦਾਨਵ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਰਥ ਤੇ ਘੋੜੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਵੱਜ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੈਰ੍ਨਿਵਾਤਕਵਚੈਰ੍ਨਿਰਸ੍ਤੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ। ਸਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯਤ ਦੇਸ਼ਃ ਸ ਵਿਕੀਰ੍ਣੈਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜਾਪੀ।
ਨ ਹਯਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ ਕਾਚਿਨ੍ਨ ਰਥਸ੍ ਨ ਮਾਤਲੇਃ। ਮਮ ਚਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਰਥ ਨੂੰ, ਨਾ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।