ਤਤੋऽਹਮਗ੍ਨਿਂ ਵ੍ਯਧਮਂ ਸਲਿਲਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ਼ੈਲੇਨ ਚ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਾਯੋਰਵੇਗਮਧਾਰਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾਯਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਪ੍ਰਾਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਵਿਧਾਂ ਮਾਯਾਂ ਯੌਗਪਦ੍ਯੇਨ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਇਹ ਵੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ, ਭਾਰਤ, ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਤ੍ਸੁਮਹਦ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਘੋਰਰੂਪਾਣਾਮਗ੍ਨੇਰ੍ਵਾਯੋਸ੍ਤਥਾऽਸ਼੍ਮਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਉੱਥੇ ਅੱਗ, ਹਵਾ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਵਰਖਾ ਆਈ।
ਸਾ ਤੁ ਮਾਯਾਮਯੀ ਵृष੍ਟਿਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਯੁਧਿ। ਅਥ ਘੋਰਂ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਵਰਖਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੀੜ੍ਹਿਆ; ਫਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੀ ਛਾ ਗਈ।
ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤੇਲੋਕੇ ਘੋਰੇਣ ਪਰੁषੇਣ ਚ। ਹਰਯੋ ਵਿਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਪ੍ਰਾਸ੍ਖਲਚ੍ਚਾਪਿ ਮਾਤਲਿਃ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਰੜੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਢੱਕ ਗਈ, ਘੋੜੇ ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਤਲੀ ਵੀ ਥੱਪਾ ਖਾ ਗਿਆ।
ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੋਦਃ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਭੁਵਿ। ਅਸਕृਚ੍ਚਾਹ ਮਾਂ ਭੀਤਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਵ ਇਤ੍ਯਪਿ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚਾਬਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਮਾਂ ਚ ਭੀਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਗਤਚੇਤਸਿ। ਸ ਚ ਮਾਂ ਵਿਗਤਜ੍ਞਾਨਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਿੱਖੀ ਡਰ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਮਾਤਲੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਗਵਾ ਕੇ ਕੰਬਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਅਮृਤਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਤ ਸ ਚ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾऽਨਘ
ਇਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਰਥ; ਮੈਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਵਧੇ ਘੋਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਕृਤਵਾਨਹਮ੍
ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਉੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਇਆ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਧੇ ਸਂਗृਹੀਤਾ ਹਯਾ ਮਯਾ। ਵੈਰੋਚਨੇਰ੍ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟਂ ਚਾਪਿ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜੀ; ਤੇ ਵੈਰੋਚਨ ਨਾਲ ਹੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਖੀ।
ਏਤੇ ਮਯਾ ਮਹਾਘੋਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾਃ। ਨ ਚਾਪਿ ਵਿਗਤਜ੍ਞਾਨੋ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵੋਸ੍ਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਪਿਆਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਕਦੇ ਵੀ ਖੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਸਂਹਾਰਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵਿਹਿਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਨ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਮਿਦਂ ਯੁਕ੍ਤਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਜਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਲੜਾਈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਮੋਹਯਿष੍ਯਨ੍ਦਾਨਵਾਨਾਮਹਂ ਮਾਯਾਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਬ੍ਰੁਵਂ ਮਾਤਲਿਂ ਭੀਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਬੁਜਯੋਰ੍ਬਲਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵੈ ਧਨੁषੋ ਗਾਣ੍ਡਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਵੇਖ।'
ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਯੈਤੈषਾਂ ਮਾਯਾਮੇਤਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍। ਵਿਨਿਹਨ੍ਮਿ ਤਮਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਂ ਮਾ ਭੈਃ ਸੂਤ ਸ੍ਤਿਰੋ ਭਵ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਡਰ ਨਾ, ਰਥੀ, ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹਿ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਹਮਸृਜਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਮੋਹਨੀਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹਿਤਾਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਤ੍ਰਿਦੇਵ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੀ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਸੁ ਮਾਯਾਸੁ ਤਾਸੁ ਤਾਸ੍ਵਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਵਿਧਾ ਮਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਮਿਤੌਜਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਮਾਇਆ ਰਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਭਵਤ੍ਤਮਸਾ ਗ੍ਰਸ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਭਵਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਲੋਕਃ ਪੁਨਰਪ੍ਸੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚਾਨਣ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਹਨੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲ ਗਿਆ; ਸੰਸਾਰ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸੁਸਂਗृਹੀਤੈਰ੍ਹਰਿਭਿਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇ ਸਤਿ ਮਾਤਲਿਃ। ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਗ੍ਰ੍ਯੇਣ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਜਦੋਂ ਚਾਨਣ ਆ ਗਿਆ, ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰਥ ਚਲਾਇਆ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਯਪਤਨ੍ਨੁਗ੍ਰਾ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਮਯਿ। ਤਾਨਹਂ ਵਿਵਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹਣ੍ਵਂ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆ ਗਏ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਤਕੇ। ਨਾਪਸ਼੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਮਾਯਯਾ ਵृਤਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਅਚਾਨਕ ਸਭ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯੋਧਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਾਯਯਾ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨਾਸ੍ਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤਾਨਪ੍ਯਹਮਯੋਧਯਮ੍
ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਕੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਅਦਿੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾਃ ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ। ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਨੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਤੇऽਭਵਨ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਬਾਣ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਯਾ ਯੁਧਿ। ਸਂਹृਤ੍ਯ ਰਮਾਯਾਂ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਪੁਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਅਚਾਨਕ ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵ੍ਯਪਯਾਤੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੇ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਦਾਨਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਤਾਞ੍ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਦ ਦੈਤ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਚਾਨਣ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਵੇਖੇ।
ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਟਾਨਿ ਤਤ੍ਰੈषਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਤੂੜੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਕਵਚ ਵੀ ਚੌਂਹ ਪਏ ਸਨ।
ਹਯਾਨਾਂ ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪਦਾਦ੍ਵਿਚਲਿਤੁਂ ਪਦਮ੍। ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਥੁਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਮਾਸ੍ਤਤਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਿਹੜੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਉੱਡ ਕੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਵ੍ਯੋਮ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਾ ਹ੍ਯਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵਿਸृਜਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਹਯਾਨਾਂ ਚਰਣਾਨਥ। ਵ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਾ ਰਥਚਕ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਹੇਠੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵੀ ਜਕੜ ਲਏ।
ਵਿਨਿਗृਹ੍ਯ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਰਥਂ ਚ ਮਮ ਯੁਧ੍ਯਤਃ। ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਾਮਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸਰਥਂ ਧਰਣੀਧਰੈਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਰਥ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।