ਸ਼ਤਧਾ ਭਿਨ੍ਨਦੇਹਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪ੍ਰਹਰਣੌਜਸਃ। ਤਤੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਮਾਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮਾਯਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਏ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਮੈਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਸੁਮਹਤ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਨਗਮਾਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਖਣ੍ਡੈਸ੍ਤਨ੍ਮਾਂ ਦृਢਮਪੀਡਯਤ੍
ਫਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ।
ਤਦਹਂ ਵਜ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਰੈਰਿਨਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਚੋਦਿਤੈਃ। ਅਚੂਰ੍ਣਯਂ ਵੇਗਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਤਧੈਕੈਕਮਾਹਵੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨੇऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षੇ ਤੁ ਯਾਵਕਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਮਚੂਰ੍ਣਾ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਪਾਵਕਪ੍ਰਕਰਾ ਇਵ
ਜਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਟੁੱਟੀ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਆਟੇ ਵਰਗਾ ਪੀਠ ਬਣ ਗਿਆ; ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षੇ ਵਿਹਤੇ ਜਲਵਰ੍षਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍। ਧਾਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨਮਮਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਥੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂਂਡ ਵਾਂਗ ਮੋਟੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ।
ਨਭਸ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾ ਧਾਰਾਸ੍ਤਿਗ੍ਮਵੀਰ੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਆਵृਣ੍ਵਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯੋਮ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੋਪਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ
ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਧਾਰਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ।
ਧਾਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਪਾਤੇਨ ਵਾਯੋਰ੍ਵਿष੍ਫੂਰ੍ਜਿਤੇਨ ਚ। ਗਰ੍ਜਿਤੇਨ ਚ ਮੇਘਾਨਾਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਧਾਰਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ, ਹਵਾ ਦੇ ਗੂੰਜਣ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਧਾਰਾ ਦਿਵਿ ਚ ਸਂਬਦ੍ਧਾ ਵਸੁਧਾਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਵ੍ਯਾਮੋਹਯਨ੍ਤ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯੋऽਨਿਸ਼ਂ ਭੁਵਿ
ਧਾਰਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲਾ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਤਤ੍ਰੋਪਦਿष੍ਟਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ੋषਣਮ੍। ਦੀਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣਵਂ ਘੋਰਮਸ਼ੁਪ੍ਯਤ੍ਤੇਨ ਤਜ੍ਜਲਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਖਲਾਏ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਇਕ ਦਿਵਿਆ, ਤਪਦਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ।
ਹਤੇऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षੇ ਚ ਮਯਾ ਜਲਵਰ੍षੇ ਚ ਸ਼ੋषਿਤੇ। ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਦਾਨਵਾ ਮਾਯਾਮਗ੍ਨਿਂ ਵਾਯੁਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਮੈਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਰਤ।
ਤਤੋऽਹਮਗ੍ਨਿਂ ਵ੍ਯਧਮਂ ਸਲਿਲਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ਼ੈਲੇਨ ਚ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਾਯੋਰਵੇਗਮਧਾਰਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾਯਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਪ੍ਰਾਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਵਿਧਾਂ ਮਾਯਾਂ ਯੌਗਪਦ੍ਯੇਨ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਇਹ ਵੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ, ਭਾਰਤ, ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਤ੍ਸੁਮਹਦ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਘੋਰਰੂਪਾਣਾਮਗ੍ਨੇਰ੍ਵਾਯੋਸ੍ਤਥਾऽਸ਼੍ਮਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਉੱਥੇ ਅੱਗ, ਹਵਾ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਵਰਖਾ ਆਈ।
ਸਾ ਤੁ ਮਾਯਾਮਯੀ ਵृष੍ਟਿਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਯੁਧਿ। ਅਥ ਘੋਰਂ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਵਰਖਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੀੜ੍ਹਿਆ; ਫਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੀ ਛਾ ਗਈ।
ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤੇਲੋਕੇ ਘੋਰੇਣ ਪਰੁषੇਣ ਚ। ਹਰਯੋ ਵਿਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਪ੍ਰਾਸ੍ਖਲਚ੍ਚਾਪਿ ਮਾਤਲਿਃ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਰੜੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਢੱਕ ਗਈ, ਘੋੜੇ ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਤਲੀ ਵੀ ਥੱਪਾ ਖਾ ਗਿਆ।
ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੋਦਃ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਭੁਵਿ। ਅਸਕृਚ੍ਚਾਹ ਮਾਂ ਭੀਤਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਵ ਇਤ੍ਯਪਿ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚਾਬਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਮਾਂ ਚ ਭੀਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਗਤਚੇਤਸਿ। ਸ ਚ ਮਾਂ ਵਿਗਤਜ੍ਞਾਨਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਿੱਖੀ ਡਰ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਮਾਤਲੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਗਵਾ ਕੇ ਕੰਬਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਅਮृਤਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਤ ਸ ਚ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾऽਨਘ
ਇਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਰਥ; ਮੈਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਵਧੇ ਘੋਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਕृਤਵਾਨਹਮ੍
ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਉੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਇਆ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਧੇ ਸਂਗृਹੀਤਾ ਹਯਾ ਮਯਾ। ਵੈਰੋਚਨੇਰ੍ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟਂ ਚਾਪਿ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜੀ; ਤੇ ਵੈਰੋਚਨ ਨਾਲ ਹੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਖੀ।
ਏਤੇ ਮਯਾ ਮਹਾਘੋਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾਃ। ਨ ਚਾਪਿ ਵਿਗਤਜ੍ਞਾਨੋ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵੋਸ੍ਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਪਿਆਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਕਦੇ ਵੀ ਖੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਸਂਹਾਰਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵਿਹਿਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਨ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਮਿਦਂ ਯੁਕ੍ਤਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਜਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਲੜਾਈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਮੋਹਯਿष੍ਯਨ੍ਦਾਨਵਾਨਾਮਹਂ ਮਾਯਾਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਬ੍ਰੁਵਂ ਮਾਤਲਿਂ ਭੀਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਬੁਜਯੋਰ੍ਬਲਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵੈ ਧਨੁषੋ ਗਾਣ੍ਡਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਵੇਖ।'
ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਯੈਤੈषਾਂ ਮਾਯਾਮੇਤਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍। ਵਿਨਿਹਨ੍ਮਿ ਤਮਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਂ ਮਾ ਭੈਃ ਸੂਤ ਸ੍ਤਿਰੋ ਭਵ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਡਰ ਨਾ, ਰਥੀ, ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹਿ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਹਮਸृਜਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਮੋਹਨੀਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹਿਤਾਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਤ੍ਰਿਦੇਵ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੀ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਸੁ ਮਾਯਾਸੁ ਤਾਸੁ ਤਾਸ੍ਵਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਵਿਧਾ ਮਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਮਿਤੌਜਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਮਾਇਆ ਰਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਭਵਤ੍ਤਮਸਾ ਗ੍ਰਸ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਭਵਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਲੋਕਃ ਪੁਨਰਪ੍ਸੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚਾਨਣ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਹਨੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲ ਗਿਆ; ਸੰਸਾਰ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸੁਸਂਗृਹੀਤੈਰ੍ਹਰਿਭਿਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇ ਸਤਿ ਮਾਤਲਿਃ। ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਗ੍ਰ੍ਯੇਣ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਜਦੋਂ ਚਾਨਣ ਆ ਗਿਆ, ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰਥ ਚਲਾਇਆ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਯਪਤਨ੍ਨੁਗ੍ਰਾ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਮਯਿ। ਤਾਨਹਂ ਵਿਵਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹਣ੍ਵਂ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆ ਗਏ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।