ਹੂਯਮਾਨੇ ਭृਸ਼ਂ ਦੀਪ੍ਤੇ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਸੁਰੇਤਸਿ। ਨ ਸ੍ਮ ਸ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਵਹ੍ਨੌ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਭਯਪੀਡਿਤਃ
ਯਜਨ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤਕਸ਼ਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ।
ਕਿਂ ਸੂਤ ਤੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮੋ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍। ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾਤ੍ਤਦਾऽਗ੍ਨੌ ਯਤ੍ਸ ਪਪਾਤ ਨ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਸੂਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ?
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਸ੍ਤੀਕਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਵਾਚਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਭ੍ਯੁਦੈਰਯਤ੍
ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਡਰ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ ਸਰਪ ਰਾਜ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ—'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!'
ਵਿਤਸ੍ਥੇ ਸੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ। ਯਥਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਖਂ ਚ ਗਾਂ ਚਾਨ੍ਤਰਾ ਨਰਃ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਦਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚੋਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਕਾਮਮੇਤਦ੍ਭਵਤ੍ਵੇਵਂ ਯਥਾਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਭ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਸਮਾਪ੍ਯਤਾਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਪਨ੍ਨਗਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਨਾਮਯਾਃ। ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਯਮਾਸ੍ਤੀਕਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸੂਤਵਚੋऽਸ੍ਤੁ ਤਤ੍
'ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ; ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲੇ; ਆਸਤੀਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ; ਸੂਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪ੍ਰੀਤਿਜਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਆਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਵਰੇ ਦਤ੍ਤੇ ਤਥੈਵੋਪਰਰਾਮ ਚ
ਜਦ ਆਸਤੀਕ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਯਜਨ ਤੁਰੰਤ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਸ ਯਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਹ। ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਭਾਰਤੋ ਜਨਮੇਜਯਃ
ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਉਹ ਯਜਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਸਦਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਸਮਾਗਤਾਃ। ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਪੰਡਿਤਾਂ, ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ।
ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸੂਤਾਯ ਤਥਾ ਸ੍ਥਪਤਯੇ ਵਿਭੁਃ। ਯੇਨੋਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਰੇ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਨਿਵਰ੍ਤਨੇ
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਤਾ ਤੇ ਮਿਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਪ ਯਜਨ ਦੇ ਰੁਕਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਇਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਤ੍ਤਂ ਦਦੌ ਬਹੁ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ; ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਪੜੇ ਸਮੇਤ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਰਪਤਿਰਪ੍ਰਮੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਕਾਰਾਵਭृਥਂ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਵਭ੍ਰਿਤ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਆਸ੍ਤੀਕਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਗृਹਾਨੇਵ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍। ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਪ੍ਰੀਤਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯਂ ਮਨੀषਿਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰਾਗਮਨਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚੈਨਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸਦਸ੍ਯੋ ਮੇ ਵਾਜਿਮੇਧੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਈਂ; ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲੈਣੀ ਹੈ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਤਦਾਸ੍ਤੀਕੋ ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਮਤੁਲਂ ਤੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਆਸਤੀਕ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਮਾਤੁਲਂ ਮਾਤਰਂ ਚ ਤਾਮ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯੋਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਤਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਤੇ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਃ ਸਮੇਤਾ ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਪਨ੍ਨਗਾ ਵੀਤਮੋਹਾਃ। ਆਸ੍ਤੀਕੇ ਵੈ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤੋ ਬਭੂਵੁ- ਰੂਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਵਰਮਿष੍ਟਂ ਵृਮੀष੍ਵ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਹੁਣ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਆਸਤੀਕ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਭੂਯੋਭੂਯਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਂ ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰਵਾਮਾਦ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਨ੍। ਪ੍ਰੀਤਾ ਵਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਂ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਵਾਮਾਦ੍ਯ ਵਤ੍ਸ
ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ? ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਛੁਟ ਗਏ ਹਾਂ; ਦੱਸ ਪਿਆਰੇ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਰੂਪਾ ਲੋਕੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾਨਵਾ ਯੇ ਪਰੇऽਪਿ। ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਯੇ ਪਠੇਯੁਰ੍ਮਮੇਦਂ ਤੇषਾਂ ਯੁष੍ਮਨ੍ਨੈਵ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਮੇਰਾ ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਾਗਿਨੇਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੈ- ਰੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਕਾਮਮੇਵਂ ਵਰਂ ਤੇ। ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਮਿਤਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤੇ ਕਰ੍ਤਾਰਃ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਵਣਾ ਭਾਗਿਨੇਯ
ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਭਤੀਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਇਹ ਵਰ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਭਤੀਜੇ।'
ਅਸਿਤਂ ਚਾਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਚ ਸੁਨੀਥਂ ਚਾਪਿ ਯਃ ਸ੍ਮਰੇਤ੍। ਦਿਵਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸੀਤ, ਆਰਤਿਮੰਤ ਤੇ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਯੋ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਣਾ ਜਾਤੋ ਜਰਤ੍ਕਾਰੌ ਮਹਾਵਸ਼ਾਃ। ਆਸ੍ਤੀਕਃ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰੇ ਵਃ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ਯੋऽਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ। ਤਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨ ਮਾਂ ਹਿਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਸੱਪੋ, ਜੋ ਜਰਤਕਾਰੁ ਤੇ ਜਰਤਕਾਰੁ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਆਸਤੀਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਪ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ।
ਸਰ੍ਪਾਪਸਰ੍ਪ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗਚ੍ਛ ਸਰ੍ਪ ਮਹਾਵਿष। ਜਨੇਮੇਜਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਤੇ ਆਸ੍ਤੀਕਵਚਨਂ ਸ੍ਮਰ
ਸੱਪਾ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਵੱਡਾ ਵਿਸ ਵਾਲਿਆ। ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਸਤੀਕ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰ।
ਆਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਃ ਸਰ੍ਪੋ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਸ਼ਤਧਾ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਮੂਰ੍ਧਾ ਸ਼ਿਂਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ਫਲਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਸੱਪ ਆਸਤੀਕ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਦਾ ਫਲ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮਾਗਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਭੁਜਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯੈਃ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਤੋ ਮਨੋ ਗਮਨਾਯਾਥ ਦਧ੍ਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖੇ ਗਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚਲਣ ਲਈ ਲਾ ਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਨਾਗਰਾਜੋऽਥ ਨਾਗਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਗਸ੍ਤਦਾ। ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹੈਵ ਤੈਃ ਸਰ੍ਪੈਃ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੁਜਗਾਨ੍ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਜਗਾਮ ਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਿष੍ਟਾਨ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪ-ਯਜਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਮਯਾਸ੍ਤੀਕਂ ਯਥਾਵਤ੍ਤਵ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਯਤ੍ਕੀਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਸਤੀਕ ਦੀ ਕਥਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਸੁਣਾਈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਯਥਾ ਕਥਿਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਜਸ੍ਤਵ। ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਰੁਰਵੇ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਭਾਰ੍ਗਵੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਸੀ, ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਦੱਸਿਆ।
ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਂਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤਥਾ ਚ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ। ਆਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਕਵੇਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਮਚ੍ਚਰਿਤਮਾਦਿਤਃ
ਜੋ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ—ਆਸਤੀਕ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਥਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।