ਰਥਘੋषਂ ਤੁ ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੋਗ੍ਵਿਮ੍ਬਰੇ। ਮਨ੍ਵਾਨਾ ਦੇਵਰਾਜਂ ਮਾਮਾਵਿਗ੍ਨਾ ਦਾਨਵਾऽਭਵਨ੍
ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਕੇ ਘਬਰਾਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸਃ ਸ਼ਗ੍ਚਾਪਧਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤਥਾऽਸਿਸ਼ੂਲਪਰਸ਼ੁਗਦਾਮੁਸਲਪਾਣਯਃ
ਸਭ ਦਾਨਵ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰ, ਬਰਛੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਗਦੇ ਤੇ ਮੁਸਲ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਪਿਦਧੁਰ੍ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਸਂਵਿਧਾਯ ਪੁਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਨ ਸ੍ਮ ਕਸ਼੍ਚਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜੇ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਪਾਦਾਯ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਧਮਂ ਤਂ ਸ਼ਨੈਰਹਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਮਹਾ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਾਇਆ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਦਿਵਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਬ੍ਦਮਜੀਜਨਤ੍। ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਸ਼੍ਚ ਨਿਲਿਲ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਛੁਪ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਦਂਸ਼ਿਤਾ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਯੁਪਾਣਯਃ
ਫਿਰ, ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਾਅ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਜੀਬ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਆਯਸੈਸ਼੍ਰ ਮਹਾਸ਼ੂਲੈਰ੍ਗਦਾਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਰਪਿ। ਪਟ੍ਟਸੈਃ ਕਰਵਾਲੈਸ਼੍ਚ ਰਥਚਕ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਬਰਛਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਮੁਸਲਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕਟਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਲੜਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਰ੍ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਭਿਃ ਖਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤੈਃ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤੈਰ੍ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸੌ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯੰਤਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜਾਈਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ।
ਤਤੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਥਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਤਾਨ੍ਹਯਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਚੋਦਯਤ੍ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਮਾਤਲਿਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਨੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਤੇਨ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਨਾਸਾਸ਼ੁਤ੍ਵਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਗਾਮਿਨਾਮ੍। ਨਾਨ੍ਵਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਦਾ ਕਸ਼੍ਰਿਤ੍ਤਨ੍ਮੇऽਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਇੰਨੇ ਜਲਦੀ ਭੱਜੇ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਜੀਬ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰਯੋਧਵਾਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਵਿਕृਤਸ੍ਵਰਰੂਪਾਣਿ ਭृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਚੋਦਯਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ, ਬੇਅੰਤ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਛੱਡੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਸੁਰ ਅਤੇ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਦਲ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸਹਸਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ। ਆਪ੍ਲਵਨ੍ਤ ਗਤੈਃ ਸਤ੍ਵੈਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਡਰ ਕੇ ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਃ ਸਰ੍ਵੇਵੇਗੇਨ ਭਾਰਤ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਮਾਂ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਇਕੱਠੇ ਦੌੜੇ।
ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਰਥਪਨ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਅਵृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੇ ਮਾਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਪਰੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਸਪਾਣਯਃ। ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਚ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਦਾਨਵਾ ਮਯਿ
ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਕਟਾਰੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਗਦੀਆਂ ਸੁੱਟੀਆਂ।
ਸੁਮਹਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਵਰ੍षਂ ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਅਨਿਸ਼ਂ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤੈਰਪਤਨ੍ਮਦ੍ਰਥੋਪਰਿ
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰੰਤਰ ਸੁੱਟੀਆਂ ਗਦੀਆਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਵਾਲੀ ਵਰਖਾ, ਮੇਰੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇ ਮਾਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਸੁਧਿ। ਸ਼ਿਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਯੁਧਾ ਰੌਦ੍ਰਾਃ ਕਾਲਰੂਪਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਹੋਰ ਨਿਵਾਤਕਵਚ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਸਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਨੁਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਤਾਨਹਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵੇਗਵਦ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤੈਰਭ੍ਯਘ੍ਨਮੇਕੈਕਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮृਧੇ
ਮੈਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇ ਕृਤਾ ਵਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ। ਤਤੋ ਮਾਤਲਿਨਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਹਯਾਸ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਯੋਦਿਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ; ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ।
ਅਥ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਬਹੂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਚੇਰੁਰ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ। ਸੁਸਂਯਤਾ ਮਾਤਲਿਨਾ ਪ੍ਰਾਮਥ੍ਨਨ੍ਤ ਦਿਤੇਃਸੁਤਾਨ੍
ਉਸ ਥਾਂ, ਮਾਤਲੀ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਈ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਾਸ੍ਤੇ ਹਰਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਰਥੇ। ਤਦਾ ਮਾਤਲਿਨਾ ਯਥ੍ਤਾ ਵ੍ਯਚਰਨ੍ਨਲ੍ਪਕਾ ਇਵ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਮਾਤਲੀ ਵਲੋਂ ਚਲਾਏ ਹੋਏ, ਇੰਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਥੋੜੇ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਚਰਣਪਾਤੇਨ ਰਥਨੇਮਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਮਮ ਬਾਣਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਹਤਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਸੁਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਪਥਪ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਅਸੁਰ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਗਤਾਸਵਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਰ੍षਭ। ਹਤਸਾਰਥਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਕृष੍ਯਨ੍ਤ ਤੁਰਂਗਮੈਃ
ਹੋਰ ਦਾਨਵ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਘਸੀਟਦੇ ਲੈ ਗਏ।
ਤੇ ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿਰੁਧ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਅਭ੍ਯਘ੍ਨਨ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਤੋ ਮੇ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਮਨਃ
ਉਹ ਹਮਲਾਵਰ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਮਾਤਲੇਰ੍ਵੀਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਂ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵੇਗਵਤੋ ਯਦਯਤ੍ਨਾਦਧਾਰਯਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਜੋਬੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਲਘੁਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਨਸੁਰਾਨ੍ਰਣੇ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਯੁਧਾਨ੍ਰਾਜਞ੍ਛਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹਲਕੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਮੇ ਚਰਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਦ੍ਵੀਰੋ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥੀ ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਹਯੈਸ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨ ਚ। ਅਗਮਨ੍ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕੇਚਿਨ੍ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤਥਾऽਪਰੇ
ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਕੁਝ ਮਰ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਏ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾ ਇਵਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਰਣੇ। ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਃ ਸ਼ਰਾਰ੍ਤਂ ਮਾਂ ਮਹਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਨਿਵਾਤਕਵਚ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਸ਼ਰਵੇਗੈਰ੍ਨਿਹਤ੍ਯਾਹਮਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰਵਿਘਾਤਿਭਿਃ। ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਃ ਪਰਮੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰੈਸ੍ਤਾਨਵਿਧ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੇ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਮਲਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।