ਅਭੇਦ੍ਯਂ ਕਵਚਂ ਚੇਦਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸਰੂਪਵਦੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਜਰਾਂ ਜ੍ਯਾਮਿਮਾਂ ਚਾਪਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵੇ ਸਮਯੋਜਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਟੱਲ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਛੂਹਣ ਵਿਚ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਇਹ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਤੰਤ ਵੀ ਜੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਮਹਂ ਤੇਨ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨ ਵਿਰਾਜਤਾ। ਯੇਨਾਜਯਦ੍ਦੇਵਪਤਿਰ੍ਬਲਿਂ ਵੈਰੋਚਨਿਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਰੌਣਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਬਲੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇਨ ਘੋषੇਣ ਬੋਧਿਤਾਃ। ਮਨ੍ਵਾਨਾ ਦੇਵਰਾਜਂ ਮਾਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਗ ਪਏ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਾਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਫਲ੍ਗੁਨ। ਤਾਨਬ੍ਰੁਵਂ ਯਥਾਭੂਤਮਿਦਂ ਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੇ ਫਲਗੁਨ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹੈਂ?' ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਹੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।'
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਮਾਂ ਤਧੈਪਿਣਮ੍। ਨਿਬੋਧਤ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸ਼ਿਵਂ ਚਾਸ਼ਾਸ੍ਤ ਮੇऽਨਘਾਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ, ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰੋ।
ਤਤੋ ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ'। ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਯਥਾ ਦੇਵਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਰਥੇਨਾਨੇਨ ਮਘਵਾ ਜਿਤਵਾਞ੍ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਯੁਧਿ। ਨਮੁਚਿਂ ਬਲਵृਤ੍ਰੌ ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਰਕਾਵਪਿ
ਇਸੇ ਰਥ ਨਾਲ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ੰਬਰ, ਨਮੁਚੀ, ਬਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਅਤੇ ਨਰਕਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਬਹੂਨਿ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨ੍ਯਪਿ। ਰਥੇਨਾਨੇਨ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਜਿਤਵਾਨ੍ਮਘਵਾ ਯੁਧਿ
ਇਸੇ ਰਥ ਨਾਲ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਲੱਖਾਂ, ਦਸ ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਅਰਬਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਨ੍ਵਮਪ੍ਯਨੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨਿਬਾਤਕਵਚਾਨ੍ਰਣੇ। ਵਿਜੇਤਾ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪੁਰੇਵ ਮਘਵਾ ਵਸ਼ੀ
ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਯਂਚ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਵਰੋ ਯੇਨ ਜੇਤਾਸਿ ਦਾਨਵਾਨ੍। ਅਨੇਨ ਵਿਜਿਤਾ ਲੋਕਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵੇਂਗਾ। ਇਸੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੀਯਮਾਨਂ ਦੇਵੈਸ੍ਤਂ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਜਲੋਦ੍ਭਵਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਂ ਜਯਾਯੈਨਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤਦਾऽਮਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਜਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਸ਼ਙ੍ਖੀ ਕਵਚੀ ਵਾਣੀ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ। ਦਾਨਵਾਲਯਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤੋਸ੍ਮਿ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਘਰ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸੁਰਪਿਭਿਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਮੁਦਧਿਂ ਭੀਮਮਪਾਂਪਤਿਮਥਾਵ੍ਯਯਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧਾਈ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਅਥਾਹ ਸੀ।
ਫੇਨਵਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸਂਹਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਚ੍ਛਿਤਾਃ। ਊਰ੍ਮਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਲਨ੍ਤਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਉਥੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵੀ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਵਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। `ਨਭਸੀਵ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਵਿਚਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਰੇਜਿਰੇ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦੇ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਾਃ ਕਚ੍ਛਪਾਸ਼੍ ਤਥਾ ਤਿਮਿਤਿਭਿਙ੍ਗਿਲਾਃ। ਮਕਰਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਜਲੇ ਮਪ੍ਰਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਉਥੇ ਟਿਮਿੰਗਿਲ, ਕੱਛੂ, ਟਿਮਿਤਿਭਿੰਗਿਲ ਤੇ ਮਕਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੈਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਚ ਮਹਬਾਣਿ ਮਗ੍ਰਾਨ੍ਯਪ੍ਸੁ ਮਮਨ੍ਤਤਃ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਯਥਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਾਰਾਸ੍ਤਨ੍ਵਭ੍ਰਮਂਵृਤਾਃ
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੋਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਲੇ ਬੱਦਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਤਥਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰਰਤ੍ਨਸਙ੍ਘਾਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਵਾਯੁਸ਼੍ ਘृਰ੍ਣਤੇ ਭੀਮਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਉਥੇ ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਮਤੀਤ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਂ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ਭੋਨਿਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਦਾਨਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤਦ੍ਦੈਤ੍ਯਪੁਰਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਉਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਾਤਲਿਸ੍ਤृਣਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ। ਦਾਨਵਾਨ੍ਰਥਘੋਪੇਣ ਤਨ੍ਪੁਰਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਥੇ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਾਰਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਰਥਘੋषਂ ਤੁ ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੋਗ੍ਵਿਮ੍ਬਰੇ। ਮਨ੍ਵਾਨਾ ਦੇਵਰਾਜਂ ਮਾਮਾਵਿਗ੍ਨਾ ਦਾਨਵਾऽਭਵਨ੍
ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਕੇ ਘਬਰਾਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸਃ ਸ਼ਗ੍ਚਾਪਧਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤਥਾऽਸਿਸ਼ੂਲਪਰਸ਼ੁਗਦਾਮੁਸਲਪਾਣਯਃ
ਸਭ ਦਾਨਵ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰ, ਬਰਛੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਗਦੇ ਤੇ ਮੁਸਲ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਪਿਦਧੁਰ੍ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਸਂਵਿਧਾਯ ਪੁਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਨ ਸ੍ਮ ਕਸ਼੍ਚਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜੇ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਪਾਦਾਯ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਧਮਂ ਤਂ ਸ਼ਨੈਰਹਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਮਹਾ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਾਇਆ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਦਿਵਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਬ੍ਦਮਜੀਜਨਤ੍। ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਸ਼੍ਚ ਨਿਲਿਲ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਛੁਪ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਦਂਸ਼ਿਤਾ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਯੁਪਾਣਯਃ
ਫਿਰ, ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਾਅ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਜੀਬ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਆਯਸੈਸ਼੍ਰ ਮਹਾਸ਼ੂਲੈਰ੍ਗਦਾਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਰਪਿ। ਪਟ੍ਟਸੈਃ ਕਰਵਾਲੈਸ਼੍ਚ ਰਥਚਕ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਬਰਛਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਮੁਸਲਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕਟਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਲੜਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਰ੍ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਭਿਃ ਖਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤੈਃ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤੈਰ੍ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸੌ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯੰਤਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜਾਈਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ।
ਤਤੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਥਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਤਾਨ੍ਹਯਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਚੋਦਯਤ੍ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਮਾਤਲਿਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਨੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਤੇਨ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਨਾਸਾਸ਼ੁਤ੍ਵਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਗਾਮਿਨਾਮ੍। ਨਾਨ੍ਵਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਦਾ ਕਸ਼੍ਰਿਤ੍ਤਨ੍ਮੇऽਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਇੰਨੇ ਜਲਦੀ ਭੱਜੇ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਜੀਬ ਲੱਗਾ।