ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚ੍ਚਾਸਿ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚਾਸਿ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਤੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹਾਦੁਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਵਾਪ੍ਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਦਸ਼ ਚ ਪਞ੍ਚ ਚ। ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਵਿਧਿਭਿਃ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਃ
ਤੂੰ ਪੰਦਰਾਂ ਹਥਿਆਰ ਸਿੱਖ ਲਏ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੇ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਯੋਗਮੁਪਸਂਹਾਰਮਾਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਵੇਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤੀਘਾਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ, ਵਾਪਸੀ, ਮੁੜ ਚਲਾਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਤਵ ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਕਾਲੋऽਯਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਰਂਤਪ। ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀष੍ਵ ਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਤੋ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਰਮ੍
ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਮਨ ਵਿਚ ਠਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰੇਗਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰਵਂ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਰਾਜਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਵਿषਹ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕृਤਮੇਵ ਨਿਬੋਧ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਮਝੋ ਕਿ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਬਲਵृਤ੍ਰਹਾ। ਨਾਵਿਪਹ੍ਯਂ ਤਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਿਂਚਨ
ਫਿਰ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਸੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ।'
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਨਾਮ ਦਾਨਵਾ ਮਮ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਤਿਵਸਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨਵ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੁਲ੍ਯਰੂਪਬਲਪ੍ਰਭਾਃ। ਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰਜਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਤੋ ਮਾਤਲਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਯੂਰਸਮਰੋਮਭਿਃ। ਹਯੈਰੁਪੇਤਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮੇ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਤਲੀ ਸਮੇਤ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਦਿੱਤਾ।
ਬਬਨ੍ਧ ਚੈਵ ਮੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਿਰੀਟਮਿਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ੍ਵਰੂਪਸਦृਸ਼ਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਦਾਦਙ੍ਗਵਿਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਮੁਕੁਟ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰੀਰ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਅਭੇਦ੍ਯਂ ਕਵਚਂ ਚੇਦਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸਰੂਪਵਦੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਜਰਾਂ ਜ੍ਯਾਮਿਮਾਂ ਚਾਪਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵੇ ਸਮਯੋਜਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਟੱਲ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਛੂਹਣ ਵਿਚ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਇਹ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਤੰਤ ਵੀ ਜੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਮਹਂ ਤੇਨ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨ ਵਿਰਾਜਤਾ। ਯੇਨਾਜਯਦ੍ਦੇਵਪਤਿਰ੍ਬਲਿਂ ਵੈਰੋਚਨਿਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਰੌਣਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਬਲੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇਨ ਘੋषੇਣ ਬੋਧਿਤਾਃ। ਮਨ੍ਵਾਨਾ ਦੇਵਰਾਜਂ ਮਾਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਗ ਪਏ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਾਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਫਲ੍ਗੁਨ। ਤਾਨਬ੍ਰੁਵਂ ਯਥਾਭੂਤਮਿਦਂ ਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੇ ਫਲਗੁਨ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹੈਂ?' ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਹੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।'
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਮਾਂ ਤਧੈਪਿਣਮ੍। ਨਿਬੋਧਤ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸ਼ਿਵਂ ਚਾਸ਼ਾਸ੍ਤ ਮੇऽਨਘਾਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ, ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰੋ।
ਤਤੋ ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ'। ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਯਥਾ ਦੇਵਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਰਥੇਨਾਨੇਨ ਮਘਵਾ ਜਿਤਵਾਞ੍ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਯੁਧਿ। ਨਮੁਚਿਂ ਬਲਵृਤ੍ਰੌ ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਰਕਾਵਪਿ
ਇਸੇ ਰਥ ਨਾਲ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ੰਬਰ, ਨਮੁਚੀ, ਬਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਅਤੇ ਨਰਕਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਬਹੂਨਿ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨ੍ਯਪਿ। ਰਥੇਨਾਨੇਨ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਜਿਤਵਾਨ੍ਮਘਵਾ ਯੁਧਿ
ਇਸੇ ਰਥ ਨਾਲ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਲੱਖਾਂ, ਦਸ ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਅਰਬਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਨ੍ਵਮਪ੍ਯਨੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨਿਬਾਤਕਵਚਾਨ੍ਰਣੇ। ਵਿਜੇਤਾ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪੁਰੇਵ ਮਘਵਾ ਵਸ਼ੀ
ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਯਂਚ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਵਰੋ ਯੇਨ ਜੇਤਾਸਿ ਦਾਨਵਾਨ੍। ਅਨੇਨ ਵਿਜਿਤਾ ਲੋਕਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵੇਂਗਾ। ਇਸੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੀਯਮਾਨਂ ਦੇਵੈਸ੍ਤਂ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਜਲੋਦ੍ਭਵਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਂ ਜਯਾਯੈਨਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤਦਾऽਮਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਜਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਸ਼ਙ੍ਖੀ ਕਵਚੀ ਵਾਣੀ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ। ਦਾਨਵਾਲਯਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤੋਸ੍ਮਿ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਘਰ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸੁਰਪਿਭਿਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਮੁਦਧਿਂ ਭੀਮਮਪਾਂਪਤਿਮਥਾਵ੍ਯਯਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧਾਈ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਅਥਾਹ ਸੀ।
ਫੇਨਵਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸਂਹਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਚ੍ਛਿਤਾਃ। ਊਰ੍ਮਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਲਨ੍ਤਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਉਥੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵੀ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਵਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। `ਨਭਸੀਵ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਵਿਚਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਰੇਜਿਰੇ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦੇ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਾਃ ਕਚ੍ਛਪਾਸ਼੍ ਤਥਾ ਤਿਮਿਤਿਭਿਙ੍ਗਿਲਾਃ। ਮਕਰਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਜਲੇ ਮਪ੍ਰਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਉਥੇ ਟਿਮਿੰਗਿਲ, ਕੱਛੂ, ਟਿਮਿਤਿਭਿੰਗਿਲ ਤੇ ਮਕਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੈਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਚ ਮਹਬਾਣਿ ਮਗ੍ਰਾਨ੍ਯਪ੍ਸੁ ਮਮਨ੍ਤਤਃ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਯਥਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਾਰਾਸ੍ਤਨ੍ਵਭ੍ਰਮਂਵृਤਾਃ
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੋਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਲੇ ਬੱਦਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਤਥਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰਰਤ੍ਨਸਙ੍ਘਾਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਵਾਯੁਸ਼੍ ਘृਰ੍ਣਤੇ ਭੀਮਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਉਥੇ ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਮਤੀਤ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਂ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ਭੋਨਿਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਦਾਨਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤਦ੍ਦੈਤ੍ਯਪੁਰਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਉਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਾਤਲਿਸ੍ਤृਣਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ। ਦਾਨਵਾਨ੍ਰਥਘੋਪੇਣ ਤਨ੍ਪੁਰਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਥੇ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਾਰਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।