ਦੇਵਰਾਜਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਤਿ ਭਾਰਤ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਗਿਰਿਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਮ੍
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ।' ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਸਮਾਰੋਹਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸ ਹਯਾਨ੍ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾਇਆ।
[ਮਾਤਲਿਰ੍ਹਯਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਯਥਾਵਦ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਚ ਮੇ ਵਕ੍ਰृਂਸ੍ਤਿਤਸ੍ਯਾਥ ਸਸਾਰਥਿਃ। ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰਥੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ, ਮੇਰੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਥ ਚੱਲਿਆ, ਉਸ ਸਰਥੀ ਨੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਤ੍ਵਦ੍ਯਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਯਦਾਸ੍ਥਿਤੋ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਦਾਨ੍ਨ ਚਲਿਤਃ ਪਦਮ੍ ।।]
'ਅੱਜ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਨੇ ਇਕ ਵੀ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਇਆ।'
ਦੇਵਰਾਜੋऽਪਿਹਿ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਰੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵਿਚਲਨ੍ਪ੍ਰਥਮੋਤ੍ਪਾਤੇ ਹਯਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
'ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਛਾਲ ਤੇ, ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵਾਤ੍ਰਰਥੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਅਤਿਸ਼ਕ੍ਰਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਵੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
'ਪਰ ਤੂੰ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਰਥ ਚੱਲਣ ਤੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਮਾਤਲਿਰ੍ਵਿਬੁਧਾਲਯਾਨ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਉਡਦੇ ਮਹਿਲ ਦਿਖਾਏ।
[ਸ ਰਥੋ ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਤਤਃ। ऋषਯੋ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਰਥ, ਹਰੀਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਮਗਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨਪਸ਼੍ਯਂ ਵੈ ਸੁਰਰ੍षਿਣਾਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍ ।।]
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਵੇਖੀ।
ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ
ਮਾਤਲੀ, ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਸਰਥੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨਮਪਸ਼੍ਯਭਮਰਾਵਤੀਮ੍। ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕਾਮਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈ ਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਘਰ, ਅਮਰਾਵਤੀ, ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨ ਤਾਂ ਭਾਸਯਤੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣੇ ਨ ਚ ਕ੍ਲਮਃ। ਨ ਬਾਧਤੇ ਤਤ੍ਰਰਜਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਨ ਜਰਾ ਨृਪ
ਉਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ, ਨਾ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਡ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ। ਉਥੇ ਧੂੜ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਰਾਜਾ।
ਨ ਤਤ੍ਰਸ਼ੋਕੋ ਦੈਨ੍ਯਂ ਵਾ ਵੈਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਚੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਦਿਵੌਕਸਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਰਰਿਮਰ੍ਦਨ। ਨ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭੌ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਮਸ਼ੁਬਂ ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁਖ ਹੈ, ਨਾ ਹਤਾਸੀ, ਨਾ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਪੀਲਾਪਣ ਦਿਸਦਾ। ਉਥੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਲਾਲਚ, ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਦੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸੁਰਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਦਪਾ ਹਰਿਤਚ੍ਛਦਾਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਰੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਦਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਯੁਤਾਃ। ਸ਼ੀਤਸ੍ਤਤ੍ਰਵਵੌ ਵਾਯੁਃ ਸੁਗਨ੍ਧੋ ਵੀਜਤੇ ਸ਼ੁਭਃ
ਉਥੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਮਲ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਨੀਲੋਫਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਚ ਭੂਮਿਃ ਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਾ। ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਰੁਚਿਰਾ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾਃ। ਵਿਮਾਨਗਾਮਿਨਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਹਵੋऽਮਰਾਃ
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ। ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਵਸੂਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਸਾਧ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨ੍। ਆਦਿਤ੍ਯਾਨਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚੈਵ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਸੂ, ਰੁਦਰ, ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਆਦਿਤਿਆ ਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਮਾਂ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਯਸ਼ਸਾ ਤੇਜਸਾ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਵਜਾਨਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯੇਨ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਯਸ਼, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੂਜਿਤਾਮ੍। ਦੇਵਰਾਜਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੁਪਾਤਿष੍ਠਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਗਿਆ।
ਦਦਾਵਰ੍ਧਾਸਨਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮੇ ਦਦਤਾਂਵਰਃ। ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਮਮ ਵਾਸਵਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ। ਵਾਸਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਹਿਤੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਤਮਵਸਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿੱਖੀ, ਜਿੰਨੀ ਮੈਂ ਚਾਹੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੋਸ਼੍ਚ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋऽਭਵਤ੍ਸਖਾ। ਸ ਚ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਖਿਲਂ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਨृਪ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੰਧਰਵ ਕਲਾ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਤਤ੍ਰਾਹਮਵਸਂ ਰਾਜਨ੍ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਸੁਪੂਜਿਤਃ। ਸੁਖਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਭਵਨੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿਆ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਵੈ ਗੀਤਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਤੂਰ੍ਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਪੁष੍ਕਲਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣਦਾ ਸੀ। ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਵੇਖਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨਵਜ੍ਞਾਯ ਤਥ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਭਾਰਤ। ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਹਮਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਅਣਦੇਖਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਤੁष੍ਯਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇਨ ਕਾਮੇਨ ਮੇ ਵਿਭੁਃ। ਏਵਂ ਮੇ ਵਸਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨੇष ਕਾਲੋऽਤ੍ਯਗਾਦ੍ਦਿਵਿ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਮਤਿਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਮਥ ਮਾਂ ਹਰਿਵਾਹਨਃ। ਰਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਣਿਬ੍ਯਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤਦ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਯੁਧਾ ਜੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸੁਰਗਣੈਰਪਿ। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਮਾਨੁषੈਰਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਅੱਜ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋਵੇਗਾ?
ਅਪ੍ਰਮੇਯੋऽਪ੍ਰਧृष੍ਯਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧੇष੍ਵਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਤਥਾ। `ਅਜੇਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਤੂੰ ਅਣਮਾਪਣਯੋਗ, ਅਣਹਾਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਅਜੈ ਹੈ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮੋ ਵੀਰ ਨ ਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ: 'ਵੀਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।'